Ξενομανία: Από το Αγγλικό, το Γαλλικό και το Ρωσικό κόμμα στη λατρεία του Ισραήλ

Η ξενομανία είναι μία κατάρα που κατατρέχει τον ελληνισμό εδώ και πολλούς αιώνες.

Στη διάρκεια του ξεσηκωμού χωριστήκαμε σε αγγλικό, γαλλικό και ρωσικό κόμμα. Αποτέλεσμα ήταν επί της ουσίας η επανάσταση να αποτύχει και αντί για αυτοδύναμο και ανεξάρτητο κράτος να δημιουργηθεί ένα μικρό προτεκτοράτο.

Η πολιτική αυτή ανέτρεψε την δυναμική της ιστορίας και μας οδήγησε στην ανείπωτη τραγωδία της μικρασιατικής καταστροφής και τον ξεριζωμό εκατομμυρίων ελλήνων από τις εστίες τους. τόπους όπου κατοικούσαν για πάνω από 20 αιώνες.

Στη συνέχεια οι Άγγλοι αντικαταστάθηκαν από τους Αμερικανούς, οι Γάλλοι ξεθώριασαν και οι Ρώσοι αντικαταστάθηκαν από τους Σοβιετικούς. 

Ο νέος χωρισμός αυτός μας οδήγησε σε μία ακόμα ανείπωτη τραγωδία, εκείνη του εμφυλίου πολέμου και των μαύρων δεκαετιών 1944 - 1974. 

Όπως έλεγε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, αποτελεί μοναδικό γεγονός στην ιστορία ότι και στους δύο μεγάλους πολέμους του 20ού αιώνα πολεμήσαμε με την πλευρά των νικητών και εν τέλει τις δύο φορές βρεθήκαμε ηττημένοι, μάλιστα πολύ οδυνηρά.

Αυτό δεν είναι συνέπεια παρά μόνο της ξενομανίας και της υποδούλωσης σε ξένα συμφέροντα. 

Σήμερα βλέπω μία τέτοια νέα ξενομανία να κυριαρχεί στο ελληνικό διαδίκτυο, φοβάμαι και στην κοινωνία ευρύτερα. 

Αναφέρομαι στην υποτιθέμενη στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ. Υπάρχει υποτίθεται η προσδοκία ότι θα πλευρίσουμε ένα πανίσχυρο κράτος και εκείνο θα πολεμήσει για λογαριασμό μας εναντίον του εχθρού εξ ανατολών, εάν και όποτε αυτό χρειαστεί.

Μόνο που η ανάλυση αυτή αγνοεί πλήρως την ιστορία και την πολιτική πραγματικότητα των διεθνών σχέσεων. Η σύγκρουση Τουρκίας - Ισραήλ ξεκίνησε μόλις το 2010, ενώ παλιότερα είχαν μια στρατηγική συνεργασία πολλών δεκαετιών. Θα τα ξαναβρούν πολύ εύκολα μόλις οι γεωπολιτικές συνθήκες το επιτάξουν και μόλις οι χαράσσοντες πολιτική πέραν του ατλαντικού κρίνουν ότι αυτό οφείλει να γίνει. 

Η θέση της Ελλάδας για το Ισραήλ και την Παλαιστίνη ήταν και οφείλει να παραμείνει ξεκάθαρη: 

Στηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις τη λύση των δύο κρατών, όπως ορίζουν οι αποφάσεις του συμβουλίου ασφαλείας του ΟΗΕ. Ελεύθερο και ασφαλές Ισραήλ δίπλα σε μια ελεύθερη και ασφαλή Παλαιστίνη. 

Επαναλαμβάνω τα λεγόμενα του Χαραλαμπίδη: Η Ελλάδα θα ανήκει στους Έλληνες όταν και μόνο όταν όλες οι χώρες της Ανατολικής Μεσογείου ανήκουν στους λαούς τους.

Όποιος λέει κάτι διαφορετικό πολύ απλά σπάει την εθνική γραμμή.

Δεν μας έσωσαν οι Άγγλοι. Δεν μας έσωσαν οι Γάλλοι ούτε οι Ρώσοι. Δεν μας έσωσαν οι Αμερικάνοι, ούτε οι Σοβιετικοί.

Δεν πρόκειται να μας σώσουν ούτε οι Ισραηλινοί. 

Κανείς δεν ενδιαφέρεται για έναν δεδομένο σύμμαχο, πόσο μάλιστα αν είναι επί της ουσίας αδύναμος και ανίσχυρος. 

Η Μήλος μας το διδάσκει ανά τους αιώνες: Δεν υπάρχει ηθική, δεν υπάρχουν συναισθήματα στο γεωπολιτικό παιχνίδι και στην εξωτερική πολιτική. 

Αυτοδυναμία, ανεξαρτησία. Πρωτοπορία στην ένωση της Ευρώπης. Αυτή είναι η μόνη λύση. 

Τα υπόλοιπα είναι όνειρα θερινής νυχτός.

Για τη θεία μου, Βασιλική Καματερού

Την Κυριακή 23 Αυγούστου μας άφησε η θεία και γειτόνισσα μας, Βασιλική Καματερού, το γένος Χατζή, αγαπημένη πρώτη ξαδέρφη του πατέρα μας.

Πλήρης ημερών, γεννημένη στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Έζησε μια μακρά, δύσκολη ζωή, σε χρόνια ταραγμένα. Τις τελευταίες δεκαετίες ανταμείφθηκε με μια υπέροχη οικογένεια. Μεγάλωσε δύο παιδιά, τρία εγγόνια, τρία δισέγγονα και ήταν ένα μεγάλο στήριγμα για όλους, δίνοντας και παίρνοντας αγάπη. 

Διπλανό σπίτι από το πατρικό μας, οι παιδικές μου αναμνήσεις είναι γεμάτες με τη θεία βασιλική. Ιστορίες από έναν Ασπρόπυργο και μία κοινωνία που δεν υπάρχει πια. Αναμνήσεις της αγροτικής ζωής του 1930, από τα χρόνια της κατοχής, της αντίστασης και του εμφυλίου. Διηγήσεις από τις μαύρες δεκαετίες με τις άδικες φυλακίσεις και εξορίες. Θα μπορούσα να γράψω πολλά και υπόσχομαι να το κάνω, καθότι όλα αυτά έχουν ανεξίτηλα χαραχθεί στην μνήμη μου. 

Σήμερα θα περιοριστώ να αναφερθώ στις συγκλονιστική υποστήριξη που μας προσέφερε όταν χάσαμε τη μαμά και αργότερα το μπαμπά, ως γειτόνισσα και συγγενής. 

Η τελευταία μιας γενιάς, μας διδάσκει ότι οι άνθρωποι αυτοί, μέσα ίσως στις αντιφάσεις και τα ελαττώματά τους — ποιος εξάλλου μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι τέλειος;— σίγουρα είχαν μια βαθιά βιωματική γνώση των λέξεων ‘οικογένεια’, ‘γειτονιά’ και ‘αλληλεγγύη’.

Λέξεις και έννοιες που δυστυχώς η δική μας γενιά και οι νεότεροι αναγκάζονται να ανοίξουν τα λεξικά για να θυμηθούν τι σημαίνουν. 

Θερμότατα συλλυπητήρια στα παιδιά, τα εγγόνια και την ευρύτερη οικογένειά της. 

Σε ευχαριστούμε για όλα και θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη, θεία Βασιλική

Γιατί επενδύουμε στην Τεχνητή Νοημοσύνη

Γιατί επενδύουμε στην Τεχνητή Νοημοσύνη; 

Για πολλούς λόγους. Ο πλέον θεμελιώδης αυτών όμως είναι ξεκάθαρος: Για να απελευθερώσουμε τους ανθρώπους μας. Να απελευθερώσουμε το μυαλό και την ψυχή τους από την σκλαβιά της μη δημιουργικής, βαρετής, επαναλαμβανόμενης εργασίας.

Για να τους ενδυναμώσουμε, να τους προσφέρουμε τη δυνατότητα να αναδείξουν τα άξια επίλυσης προβλήματα και να συντονιστούν με τους συναδέλφους τους για να τα λύσουν.

Για να ξεκινήσουμε σε τελική ανάλυση μια δημιουργική επανάσταση.

Οι εργασίας που μπορούν να γίνουν από την Τεχνητή Νοημοσύνη, οφείλουν να γίνονται από την Τεχνητή Νοημοσύνη. Δίνοντας το προνόμιο στους ανθρώπους να επικεντρώσουν τις προσπάθειές του εκεί που μόνο αυτοί μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Στην Epignosis learning technologies, ως πρώτο παράδειγμα όχι μόνο για το οικοσύστημα της Starttech Ventures αλλά και ευρύτερα, αποφασίσαμε να μετατρέψουμε την εταιρεία μας στο ανάλογο της Πόλης της κλασικής εποχής.

Εργαζόμαστε για το κοινό καλό, επιτυγχάνουμε πρώτα την αυτάρκεια και στη συνέχεια την ευδαιμονία. Αναγνωρίσουμε πως ένα καλύτερο μέλλον του ατόμου θα έρθει μέσα από το καλύτερο μέλλον της ομάδας. Είμαστε Πολίτες, που σημαίνει πως δεν είμαστε ιδιώτες. Στην καθομιλουμένη αγγλική, we are not idiot.

Στην Πόλη αυτή δεν υπάρχουν αναλώσιμοι. Από τους Πολίτες της Επίγνωσις, δεν περισσεύει κανείς.

Η δέσμευσή μας είναι ξεκάθαρη:

Καμία θέση εργασίας στην εταιρεία μας δεν θα χαθεί από την Τεχνητή Νοημοσύνη.

Κίνημα επαναγροτικοποίησης

​Χρειαζόμαστε ένα μαζικό κίνημα επαναγροτικοποίησης της χώρας. 

Με όρους 2026. Κάνοντας πράξη τη «συνάντηση του παραδοσιακού με το σύγχρονο». Επαναγροτικοποίησης όμως.

Η πόλη καθίσταται αβίωτη. Οικονομικά, κοινωνικά, περιβαλλοντικά. Η πόλη απανθρωποιείται.

Την ίδια στιγμή η ύπαιθρος ερημώνει. 

Ο συνδυασμός είναι μια τραγωδία. Σημαίνει μόνο ένα μαύρο μέλλον για την Ελλάδα. 

Διαβάστε την «Αγροφιλία» του Μιχάλη Χαραλαμπίδη. Οταν ο ‘εκσυγχρονιστής’ Σημίτης φρόντιζε να επιδοτούνται το κόψιμο των ελιών και η σφαγή των αγελάδων, ο Χαραλαμπίδης έλεγε «είναι in να είσαι αγρότης». 

Είχε δίκιο το 2000. Εξακολουθεί να έχει δίκιο το 2026. 

Η αγροτική ζωή, με σύμμαχο την επιστήμη και την τεχνολογία, μπορεί να οδηγήσει στην αυτάρκεια και στην ευδαιμονία. Ο αγρότης είναι άνθρωπος ελεύθερος και δημιουργικός. Αξίζει να τον δούμε εκ νέου.

Πόλεμος με τη λειψυδρία: Κερδίσαμε!

Με μεγάλη χαρά σας ενημερώνω πως ο πόλεμος με τη λειψυδρία τελείωσε: Νικήσαμε! 

Δεν γνωρίζω πότε ακριβώς ανακοινώθηκε η μεγάλη αυτή εθνική επιτυχία, ούτε ποιος υπέγραψε τη συνθήκη παράδοσης της ξηρασίας, αλλά τα στοιχεία είναι αδιάσειστα. Περισσότερα από τα μισά σπίτια που είδα στην Κέα το περασμένο Σαββατοκύριακο είχαν πισίνα — και μιλάμε, βεβαίως, για ένα κυκλαδονήσι, όπου το νερό παραδοσιακά δεν ήταν ποτέ ακριβώς άφθονο. Άρα το πρόβλημα προφανώς λύθηκε. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Η κατάσταση είναι, μάλιστα, ακόμη καλύτερη απ’ όσο νομίζαμε. Ένας πολύ ωραίος τύπος στον Κούνδουρο είχε φυτέψει και τέσσερα ή πέντε στρέμματα γκαζόν γύρω από το σπίτι του. Μια διακριτική, λιτή και απολύτως εναρμονισμένη με το κυκλαδίτικο τοπίο παρέμβαση. Το καταπράσινο γκαζόν ταίριαζε υπέροχα με την ξερή γη, τα βράχια και τα θυμάρια. Πάλι καλά που δεν έβαλε και πλατάνια, ένα μικρό ποτάμι και δυο-τρεις καταρράκτες, για να ολοκληρωθεί φυσικά η αισθητική σύνθεση.

Σε άλλα νέα, κάπου διάβασα πως τελείωσε και ο πόλεμος με τη βλακεία. Δυστυχώς, σε εκείνον τα νέα δεν είναι εξίσου ευχάριστα. Όλα δείχνουν ότι όχι μόνο ηττηθήκαμε, αλλά παραδοθήκαμε και άνευ όρων. Και, απ’ ό,τι φαίνεται, γιορτάζουμε την ήττα γεμίζοντας πισίνες και ποτίζοντας γκαζόν στις Κυκλάδες.

Κολλημένοι στους δρόμους της Αθήνας στα μέσα Ιουλίου

Τόση νέκρα στους δρόμους είχα καιρό να τη δω στην Αθήνα! 

Λογικά θα έχουν γεμίσει η Μύκονος και η Σαντορίνη με χιλιάδες συμπολίτες μας που απολαμβάνουν ήδη τις διακοπές τους. Ίσως και το Capri, στη γειτονική Ιταλία, που άλλωστε πέφτει περίπου στην ίδια κατηγορία — και, ως Magna Graecia, σχεδόν λογίζεται και για εσωτερικός προορισμός.

Μόνο που η πραγματικότητα είναι ακριβώς η αντίθετη. Σχεδόν στα μέσα Ιουλίου, με τα σχολεία κλειστά και τη θερινή περίοδο αδειών να έχει ξεκινήσει, χρειάζεται σχεδόν μία ώρα για να κατέβει κανείς από το Μαρούσι στο κέντρο της Αθήνας. Δεν έχει φύγει σχεδόν κανείς. Είναι πραγματικά πρωτόγνωρο.

Η προφανέστερη εξήγηση είναι, δυστυχώς, η οικονομική αδυναμία πολλών Ελλήνων να κάνουν διακοπές, τουλάχιστον με τον τρόπο και για τη διάρκεια που μπορούσαν στο παρελθόν. Όταν το κόστος της μετακίνησης, της διαμονής και της εστίασης έχει αυξηθεί τόσο πολύ, είναι απολύτως λογικό πολλοί συμπολίτες μας να παραμένουν στην Αθήνα, ακόμη και μέσα στον Ιούλιο.

Την ίδια στιγμή, η πόλη υποδέχεται έναν ολοένα μεγαλύτερο αριθμό τουριστών, χωρίς να διαθέτει τις απαραίτητες υποδομές για να τον εξυπηρετήσει. Οι δρόμοι, τα μέσα μεταφοράς και συνολικά η λειτουργία της Αθήνας δεν έχουν προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Ο συνδυασμός μιας πόλης από την οποία οι κάτοικοι δεν μπορούν πλέον να φύγουν και ενός τουριστικού προορισμού που δέχεται περισσότερους επισκέπτες από όσους μπορούν να υποστηρίξουν οι υποδομές του δημιουργεί αυτή την πρωτοφανή κατάσταση.

H 4η Ιουλίου σαν μια γιορτή της δημοκρατίας

Θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους τους Αμερικανούς φίλους, συναδέλφους και συνεργάτες χρόνια πολλά για την 4η Ιουλίου!

Πάντα με γοήτευε βαθιά η Αμερικανική Επανάσταση, η οποία, μεταξύ πολλών άλλων, πέτυχε κάτι εξαιρετικά σημαντικό: Έφερε ξανά στο προσκήνιο τα ιδανικά της δημοκρατίας της κλασικής εποχής, βελτιωμένα και προσαρμοσμένα έτσι ώστε να μπορούν να λειτουργήσουν περισσότερο από είκοσι αιώνες μετά τη σύλληψή τους. Αυτό από μόνο του υπήρξε ένα εντυπωσιακό επίτευγμα. Η ιδέα ότι μία ελεύθερη κοινωνία μπορεί να κυβερνάται από τους ίδιους τους πολίτες της, μέσα από θεσμούς, κανόνες, αντιπροσώπευση και λογοδοσία, επανήλθε στο κέντρο της πολιτικής ζωής με τρόπο που άλλαξε την πορεία της ιστορίας.

Αυτή η «επιστροφή της δημοκρατίας» υπήρξε μία ανυπολόγιστη υπηρεσία προς την ανθρωπότητα· και κάθε ελεύθερος άνθρωπος οφείλει να αισθάνεται ευγνωμοσύνη προς τους επαναστάτες και τους ιδρυτές των Ηνωμένων Πολιτειών, ακριβώς για αυτόν τον λόγο: Επειδή κατέστησαν τη δημοκρατία το προτιμώμενο σύστημα διακυβέρνησης. Όχι ένα τέλειο σύστημα, βεβαίως, ούτε ένα σύστημα χωρίς αντιφάσεις, αποτυχίες και οδυνηρούς συμβιβασμούς. Αλλά, παρ’ όλα αυτά, το σύστημα που εκφράζει καλύτερα την αξιοπρέπεια, την ελευθερία και την ευθύνη του ανθρώπινου προσώπου.

Το Lincoln Memorial στην Washington DC

Είναι επίσης σημαντικό να θυμόμαστε ότι η Αμερικανική Επανάσταση δεν δημιούργησε απλώς ένα νέο κράτος. Δημιούργησε μία νέα πολιτική φαντασία. Έκανε τη δημοκρατία ξανά σύγχρονη. Απέδειξε ότι τα ιδανικά της κλασικής εποχής μπορούσαν να βελτιωθούν και να προσαρμοστούν ώστε να λειτουργήσουν σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, σε έναν πολύ διαφορετικό κόσμο και υπό πολύ διαφορετικές ιστορικές συνθήκες. Υπό αυτήν την έννοια, η 4η Ιουλίου δεν είναι μόνο μία αμερικανική γιορτή. Είναι μία ημέρα που θυμίζει σε όλους μας μία από τις σημαντικότερες καμπές στη μακρά ιστορία της ανθρώπινης ελευθερίας.

Υ.Γ. Γνωρίζω καλά ότι πολλοί θα έχουν πολλά να πουν για την αμερικανική εξωτερική πολιτική των τελευταίων 250 ετών — κυρίως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατανοώ απολύτως από πού προέρχονται αυτές οι κριτικές και, άλλωστε, συχνά ασκώ κι εγώ κριτική στην εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών. Θα ήθελα όμως να τους προτρέψω να διαβάσουν τον «Διάλογο των Μηλίων». Δυστυχώς, υπάρχει ελάχιστος χώρος για συναίσθημα, εάν υπάρχει καν, όταν μιλάμε για εξωτερική πολιτική. Αυτό δεν καθιστά την κριτική άνευ σημασίας· κάθε άλλο. Μας υπενθυμίζει όμως ότι η ισχύς, τα συμφέροντα και η επιβίωση διαμορφώνουν πάντοτε τις σχέσεις μεταξύ των κρατών, από την κλασική Αθήνα μέχρι τις σύγχρονες Ηνωμένες Πολιτείες.