Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα παραγωγή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα παραγωγή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2026

Montefalco - Νεμέα: Δύο μικροί δήμοι, δύο μεγάλοι οινικοί τόποι - Του Ντίνου Παπαντωνίου


Διάλεξα σήμερα να γράψω για δύο ξεχωριστούς οινικούς τόπους, όπου η γη, το αμπέλι και το κρασί έχουν διαμορφώσει την ιστορία και την ταυτότητά τους: το Montefalco, «το μπαλκόνι της Ούμπρια», και τη Νεμέα, τη γενέθλια γη του Αγιωργίτικου.

Δύο τόποι με πολλά κοινά στοιχεία. Μικροί πληθυσμιακά, μεγάλοι όμως ως προς τη φήμη, την παραγωγή, το πολιτιστικό τους απόθεμα και τη σχέση των ανθρώπων τους με τη γη.
Το Montefalco βρίσκεται στην επαρχία της Περούτζια, στην κεντρική Ούμπρια. Είναι χτισμένο σε λόφο, σε υψόμετρο περίπου 472 μέτρων, έχει έκταση 69,34 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό περίπου 5.250 κατοίκους.

Αποκαλείται «La Ringhiera dell’Umbria» , «το μπαλκόνι της Ούμπρια»,επειδή από τον λόφο του η θέα απλώνεται στις κοιλάδες του Clitunno, του Topino και του Τίβερη.

Το ιστορικό κέντρο, τα μεσαιωνικά τείχη, οι εκκλησίες, οι πλατείες και οι αμπελώνες δημιουργούν μια ενιαία εικόνα τόπου. Η αρχιτεκτονική, η τέχνη, το κρασί, το ελαιόλαδο και η τοπική οικονομία δεν λειτουργούν χωριστά, αλλά ως ένα σύνολο.

Γι’ αυτό το Montefalco έχει ενταχθεί και στο δίκτυο των «Ομορφότερων Χωριών της Ιταλίας».
Ιδιαίτερη θέση κατέχει το Μουσειακό Συγκρότημα του Αγίου Φραγκίσκου, με τις τοιχογραφίες του Benozzo Gozzoli και έργα του Perugino. Στον ίδιο χώρο λειτουργεί από το 2024 και το Μουσείο του Sagrantino.

Το κρασί, επομένως, δεν παρουσιάζεται μόνο ως εμπορικό προϊόν. Εντάσσεται στην ιστορία, στη ζωγραφική, στη θρησκευτική παράδοση και στη συλλογική μνήμη του τόπου.

Οι αμπελώνες και το Sagrantino

Η οινική ζώνη του Montefalco δεν περιορίζεται στα διοικητικά όρια του δήμου. Περιλαμβάνει ολόκληρο το Montefalco και τμήματα των δήμων Bevagna, Castel Ritaldi, Giano dell’Umbria και Gualdo Cattaneo.

Για την παραγωγή του 2025 δηλώθηκαν περίπου 380 εκτάρια για το Montefalco Sagrantino DOCG και 510 εκτάρια για το Montefalco DOC. Συνολικά, περίπου 890 εκτάρια ή 8.900 ελληνικά στρέμματα αμπελώνων στις δύο βασικές ονομασίες.

Η έκταση αυτή είναι σαφώς μικρότερη από την αμπελουργική ζώνη της Νεμέας. Το Montefalco, όμως, έχει καταφέρει να οργανώσει γύρω από τον αμπελώνα του μια αναγνωρίσιμη ταυτότητα, μια διαδρομή κρασιού και ένα σταθερό πρόγραμμα εμπειριών και εκδηλώσεων.

Το Sagrantino είναι η αυτόχθονη ερυθρή ποικιλία που ταυτίστηκε με το Montefalco. Η παραδοσιακή ερμηνεία συνδέει το όνομά της με τη λέξη «sacramenti», δηλαδή τα μυστήρια της Εκκλησίας. Οι πρώτοι Φραγκισκανοί μοναχοί φέρεται να καλλιεργούσαν την ποικιλία και να χρησιμοποιούσαν το γλυκό κρασί της σε θρησκευτικές τελετές και εορτές.

Η αμπελοκαλλιέργεια στην περιοχή έχει ακόμη βαθύτερες ρίζες, που φτάνουν μέχρι τη ρωμαϊκή εποχή. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρεται σε εκλεκτό κρασί της περιοχής, παραγόμενο από την αρχαία ποικιλία Itriola. Δεν έχει αποδειχθεί, ωστόσο, ότι η ποικιλία αυτή ταυτίζεται με το σημερινό Sagrantino.

Οι πρώτες γραπτές μαρτυρίες για αμπελώνες στο Montefalco εμφανίζονται το 1088, ενώ η πρώτη σαφής αναφορά με το όνομα Sagrantino χρονολογείται στο 1549.

Η ονομασία αναγνωρίστηκε ως DOC το 1979 και ως DOCG το 1992. Το Montefalco Sagrantino παράγεται αποκλειστικά από την ομώνυμη ποικιλία και χαρακτηρίζεται από βαθύ χρώμα, μεγάλη δύναμη, έντονες τανίνες και δυνατότητα μακράς παλαίωσης.

Παράγεται σε δύο εκδοχές:
- Το Secco είναι το ξηρό κρασί που έκανε διεθνώς γνωστό το Sagrantino ως ένα από τα ισχυρότερα και μακροβιότερα ερυθρά κρασιά της Ιταλίας.
- Το Passito είναι η παλαιότερη, παραδοσιακή γλυκιά εκδοχή. Τα καλύτερα τσαμπιά επιλέγονται και τοποθετούνται σε ειδικά πλέγματα, όπου αποξηραίνονται φυσικά για τουλάχιστον δύο μήνες. Χάνουν μέρος του νερού τους και συγκεντρώνουν τα σάκχαρα και τα αρώματά τους.

Έτσι παράγεται ένα γλυκό και σύνθετο κρασί, το οποίο, χάρη στις ισχυρές τανίνες του Sagrantino, διατηρεί την ισορροπία του και δεν γίνεται υπερβολικά γλυκό.

Οι ιστοσελίδες του Montefalco
• Δήμος Montefalco
https://www.comune.montefalco.pg.it/
• Consorzio Tutela Vini Montefalco
https://www.consorziomontefalco.it/
• Strada del Sagrantino
https://www.stradadelsagrantino.it/en/eventi/
• Επίσημη τουριστική ιστοσελίδα της Ούμπριας – Montefalco
https://www.umbriatourism.it/it/montefalco

Νεμέα – Η γενέθλια γη του Αγιωργίτικου

Ο Δήμος Νεμέας έχει έκταση περίπου 204,7 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, έχει 5.713 μόνιμους κατοίκους, ενώ η Δημοτική Κοινότητα Νεμέας έχει 3.505 κατοίκους.

Πληθυσμιακά, επομένως, οι δύο δήμοι βρίσκονται πολύ κοντά. Η Νεμέα, όμως, έχει μεγαλύτερη διοικητική έκταση και πολύ μεγαλύτερο αμπελώνα.

Η αμπελουργική ζώνη της Νεμέας περιλαμβάνει περίπου 32.000 στρέμματα αμπελώνων. Από αυτά, τα 25.000 στρέμματα, περίπου το 80%, είναι φυτεμένα με Αγιωργίτικο.

Όπως και στο Montefalco, η οινική ζώνη δεν ταυτίζεται με τα όρια του δήμου. Η ζώνη ΠΟΠ Νεμέα περιλαμβάνει 17 κοινότητες και χωριά της Κορινθίας και της Αργολίδας.

Οι μεγάλες υψομετρικές διαφορές δημιουργούν διαφορετικά μικροκλίματα. Η ζώνη ξεκινά από χαμηλά υψόμετρα και φτάνει περίπου μέχρι τα 1.000 μέτρα.

Το Αγιωργίτικο, επομένως, δεν δίνει παντού το ίδιο κρασί. Άλλον χαρακτήρα αποκτά στις θερμότερες περιοχές και άλλον στις πιο ορεινές και δροσερές ζώνες.

Αυτή η διαφορετικότητα είναι ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα της Νεμέας.

Το Αγιωργίτικο και η ιστορία του τόπου

Το Αγιωργίτικο πήρε το όνομά του από τον Άγιο Γεώργιο, όπως ονομαζόταν παλαιότερα η σημερινή πόλη της Νεμέας. Η ποικιλία είναι γνωστή και ως «Μαύρο Νεμέας», ενώ στη νεότερη αφήγηση συναντάται και ως «Αίμα του Ηρακλή».

Υπάρχουν γραπτές αναφορές για την καλλιέργειά του ήδη από τον 16ο αιώνα. Η ζώνη αναγνωρίστηκε ως ονομασία προέλευσης το 1971 και το κρασί ΠΟΠ Νεμέα παράγεται από 100% Αγιωργίτικο.

Πρόκειται για μια χαρισματική και ευέλικτη ποικιλία. Μπορεί να δώσει φρέσκα, αρωματικά και φρουτώδη ερυθρά κρασιά, αλλά και πιο δομημένα κρασιά, με πολυπλοκότητα και δυνατότητα παλαίωσης.

Η Νεμέα, όμως, δεν είναι μόνο ένας μεγάλος αμπελώνας.

Ο Ηρακλής και το λιοντάρι της Νεμέας, ο Ναός του Νέμειου Διός, το αρχαίο στάδιο, τα Νέμεα, το Αρχαιολογικό Μουσείο, τα Αηδόνια, οι Κλεωνές, ο αρχαίος Φλιούντας και ο Φλιάσιος οίνος δημιουργούν ένα ιστορικό και μυθολογικό απόθεμα που λίγοι οινικοί τόποι διαθέτουν.

Αυτό είναι ένα τεράστιο πολιτιστικό κεφάλαιο. Το ζητούμενο είναι το κρασί, η αρχαιολογία, το τοπίο και η σύγχρονη ζωή της Νεμέας να μη λειτουργούν ως ξεχωριστά και ασύνδετα κομμάτια.

Οι ιστοσελίδες της Νεμέας
• Δήμος Νεμέας
https://www.nemea.gr/
• Nemea Wine Land
https://nemeawineland.com/
• Μεγάλες Μέρες Νεμέας 2026
https://nemeawineland.com/megales-meres-nemeas-2026/
• NEMEA LIONS
https://nemeawineland.com/nemea-lions/
• Αρχαιολογικό Μουσείο Νεμέας
https://archaeologicalmuseums.culture.gov.gr/.../archaeol...

Δύο διαφορετικές οργανώσεις του τόπου

Στο Montefalco λειτουργεί ένα οργανωμένο δίκτυο: ο Δήμος, το Consorzio Tutela Vini Montefalco, η Strada del Sagrantino, το Μουσείο του Sagrantino και η συμμετοχή στις «Πόλεις του Κρασιού» και στις «Πόλεις του Ελαιολάδου».

Η Strada del Sagrantino δεν είναι απλώς ένας δρόμος με οινοποιεία. Συνδέει πέντε δήμους, αμπελώνες, ελαιοτριβεία, εστιατόρια, καταλύματα, μνημεία, πεζοπορικές διαδρομές και εκδηλώσεις.

Το σημαντικότερο είναι ότι όλα αυτά παρουσιάζονται κάτω από μια κοινή ταυτότητα. Ο επισκέπτης δεν αγοράζει μόνο ένα μπουκάλι κρασί. Γνωρίζει έναν τόπο, την ιστορία και τους ανθρώπους του.

Και στη Νεμέα έχουν γίνει σημαντικά βήματα.

Το Nemea Wine Land παρουσιάζει τον αμπελώνα, τα οινοποιεία, το Αγιωργίτικο, το terroir, τα αξιοθέατα και τη γαστρονομία. Οι Μεγάλες Μέρες της Νεμέας αποτελούν τη σημαντικότερη εξωστρεφή διοργάνωση του τόπου.

Ιδιαίτερα σημαντική είναι και η πρωτοβουλία NEMEA LIONS, η οποία επιδιώκει υψηλότερη ποιότητα, προστασία του περιβάλλοντος, φροντίδα του εδάφους και μεγαλύτερη υπεραξία για τους παραγωγούς.

Δεν λείπουν, επομένως, οι αξιόλογες προσπάθειες. Αυτό που χρειάζεται είναι μεγαλύτερη συνέχεια, ουσιαστικότερη συνεργασία και μια ενιαία αφήγηση για ολόκληρο τον τόπο.

Μια συνεργασία Montefalco–Νεμέας

Το Montefalco και η Νεμέα έχουν σχεδόν τον ίδιο πληθυσμό. Διαθέτουν από μία εμβληματική ερυθρή ποικιλία, το Sagrantino και το Αγιωργίτικο, ιστορικούς αμπελώνες και ισχυρή σχέση με τη θρησκευτική και πολιτιστική παράδοση.

Το Montefalco έχει μικρότερο αμπελώνα, αλλά πιο οργανωμένη και συμπυκνωμένη παρουσίαση της ταυτότητάς του.

Η Νεμέα έχει πολύ μεγαλύτερο αμπελώνα και ένα μοναδικό πλεονέκτημα: μπορεί να ενώσει το κρασί με τον Ηρακλή, το λιοντάρι της Νεμέας, τον Ναό του Δία, το αρχαίο στάδιο, τα Νέμεα και τον Φλιάσιο οίνο.

Η Νεμέα δεν στερείται υλικού. Το αντίθετο. Διαθέτει περισσότερο υλικό από όσο έχει μέχρι σήμερα καταφέρει να ενώσει σε μια κοινή ιστορία.

Θα μπορούσε, λοιπόν, να ξεκινήσει μια θεσμική συνεργασία ανάμεσα στους δύο δήμους, με τη συμμετοχή των οργανώσεων των οινοποιών, των παραγωγών, των πολιτιστικών φορέων και των πανεπιστημίων.

Μια συνεργασία που θα μπορούσε να περιλαμβάνει:

• μια κοινή ευρωπαϊκή διαδρομή Sagrantino–Αγιωργίτικου,
• ανταλλαγές παραγωγών, οινολόγων, νέων αγροτών και σπουδαστών,
• ετήσιες συναντήσεις εναλλάξ στο Montefalco και στη Νεμέα,
• κοινό ψηφιακό χάρτη αμπελώνων, οινοποιείων, μνημείων και χωριών,
• συνεργασία για την προστασία του αμπελουργικού τοπίου,
• κοινές ευρωπαϊκές προτάσεις για τον οινοτουρισμό, την πολιτιστική κληρονομιά και τη βιώσιμη αγροτική ανάπτυξη,
• τη δημιουργία στη Νεμέα ενός σύγχρονου κέντρου ερμηνείας του αμπελώνα, του κρασιού και του πολιτιστικού τοπίου.

Το μέλλον ενός οινικού τόπου δεν εξαρτάται μόνο από το πόσα μπουκάλια παράγει. 

Εξαρτάται από το αν μπορεί να προστατεύσει τη γη του, να κρατήσει τους ανθρώπους του, να δώσει αξία στην παραγωγή και να μετατρέψει την ιστορία του σε ζωντανή εμπειρία.

Το Montefalco δείχνει πώς ένας μικρός δήμος μπορεί να οργανώσει γύρω από μία ποικιλία μια ολόκληρη πολιτιστική και τοπική οικονομία.

Η Νεμέα έχει τον αμπελώνα, το Αγιωργίτικο, την ιστορία, τον μύθο, τα μνημεία και τους ανθρώπους της.

Δεν χρειάζεται να γίνει Montefalco.

Χρειάζεται να γίνει περισσότερο Νεμέα.

Γιατί το όνομα NEMEA διαβάζεται σε όλες τις γλώσσες.


Montefalco

Νεμέα

Σάββατο 21 Μαρτίου 2020

Tώρα είναι η ώρα που η ελληνική βιομηχανία πρέπει να σταθεί στο ύψος της

Η χώρα μας είναι ακόμα στα πολύ πρώιμα στάδια της επιδημίας του κορονοϊού, τα πρώτα σημάδια όμως είναι εξόχως ανησυχητικά. Αν παρατηρήσει κανείς το άθροισμα των διασωληνωμέων ασθενών και εκείνων που κατέληξαν θα δει μια ημερήσια αύξηση σταθερά μεγαλύτερη του 20%, μερικές μέρες και μεγαλύτερη του 30%. Τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι πιο δύσκολα.

Παράλληλα, σε συνέχεια της εγκληματικής ολιγωρίας που έδειξε η εκκλησία της Ελλάδα (μέχρι πριν λίγες μέρες οι πλέον ευπαθείς ομάδες εκκλησιάζονταν κανονικά και Καθηγήτρια της Ιατρικής Σχολής καλούσε τον κόσμο να κοινωνήσει - Καμία δημόσια συγγνώμη μέχρι στιγμής), βλέπουμε ότι πολλοί Έλληνες δεν έχουν καταλάβει τίποτα και εξακολουθούν να κυκλοφορούν σαν αυτή η ιστορία να μην τους αφορά.

Βλέπουμε σκηνές τρόμου από τη Βόρεια Ιταλία, συγκεκριμένα από την περιοχή της Λομβαρδίας. Το σύστημα υγείας της περιοχής αυτής έχει σχεδόν γονατίσει από το μεγάλο πλήθος των περιστατικών που απαιτούν νοσηλεία, πολλοί δε εξ' αυτών χρειάζονται μηχανική υποστήριξη της αναπνοής τους. Αυτό που δεν ξέρω εάν είναι σαφές σε όλους είναι πως η Λομβαρδία διαθέτει ένα από τα καλύτερα συστήματα υγείας στον κόσμο και μερικά από τα πιο σύγρονα και υπερ-επαρκώς εξοπλισμένα και στελεχωμένα νοσοκομεία της υφηλίου.

Ποια είναι η κατάσταση στην Ελλάδα; Πρώτα απ' όλα  όλοι έχουμε εναποθέσει τις ελπίδες μας στο ΕΣΥ - Ναι, στο Εθνικό Σύστημα Υγείας που όλοι έχουμε μάθει να βρίζουμε και να αποφεύγουμε πάση θυσία. Που είναι το Ιατρικό Κέντρο, που είναι το Υγεία, που είναι το Metropolitan και που το Ιασώ; Για Αττικό Νοσοκομείο ακούμε, για Σωτηρία και για Θριάσιο.

Το ΕΣΥ για χρόνια είναι τραγικά υποστελεχωμένο και υποχρηματοδοτημένο. Έτυχε και μιλούσα πριν ενάμιση μήνα - όταν νομίζαμε πως ο κορονοϊός αφορά την Κίνα... - με νοσηλευτή που εργάζεται στη ΜΕΘ κεντρικού νοσοκομείου. Μου είπε "Δημήτρη, για να βγουν οι βάρδιες χρειαζόμαστε 20 νοησηλευτές. Δυστυχώς όμως είμαστε μόνο 15, με αποτέλεσμα 2 από τα 10 κρεβάτια της μονάδας να μην χρησιμοποιούνται".

Διάφορες αναφορές λένε πως στην Ελλάδα έχουμε από 6 έως 7 κρεβάτια ΜΕΘ για κάθε 100,000 κατοίκους (δυστυχώς η ίδια εικόνα παρουσιάζεται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες). Προφανώς και δεν θα μπορούσαμε να έχουμε όσα θα χρειαστούν για μια τέτοια πανδημία, σίγουρα όμως θα έπρεπε να έχουμε πάνω από 15, ίσως 20, ενώ ιδανικά θα θέλαμε 30 κρεβάτια ΜΕΘ για κάθε 100,000 κατοίκους.

Δηλαδή για να λειτουργήσουμε κανονικά, όχι σε μια χωρίς πρόσφατο προηγούμενο επιδημία, χρειαζόμαστε από 3 έως 5 φορές περισσότερα κρεβάτια ΜΕΘ απ' όσα έχουμε σήμερα.

Δεν θα σχολιάσω τώρα το γεγονός ότι με τα μνημόνια μαθεύτηκε πως η Ελλάδα είχε τη - με μεγάλη διαφορά - μεγαλύτερη στην Ευρώπη κατά κεφαλήν δαπάνη υγείας. Το φαγοπότι που έγινε στον κλάδο δεν έχει προηγούμενο, μόνο με το φαγοπότι της άμυνας μπορεί να συγκριθεί - ίσως και να το ξεπερνάει. Αυτά όμως θα τα δούμε μετά. Η ουσία είναι πως λεφτά πληρώναμε και σύστημα υγείας δεν είχαμε (και αυτό, επίσης, πολύ απογοητευτικά, είναι ένα πανευρωπαϊκό συμπέρασμα.

Τώρα λοιπόν μάθαμε ότι με όλες τις προσπάθειες που γίνονται εδώ και εβδομάδες έχουμε βρει 120 κρεβάτια ΜΕΘ για τις ανάγκες του κορονοϊού. Θα αναρρωτηθείτε "ποια 120; εδώ μας λένε πως έχουμε περίπου 600, χωρίς μάλιστα την επίταξη των ιδιωτικών". Μα, αυτά που έχουμε δεν φτάνουν για τις καθημερινές ανάγκες μας χωρίς τον κορονοϊό. Πόσες φορές έχετε ακούσει ότι "ψάχνουν απεγνωσμένα κρεβάτι ΜΕΘ για το θύμα ενός τροχαίου;". Το ψάχνουν και δεν το βρίσκουν. Υπό κανονικές συνθήκες, όχι τώρα που θα υπάρχει ένα ανεπανάληπτο κύμα.

Επανέρχομαι λοιπόν: ¨Εχουμε περίπου 120 κρεβάτια ΜΕΘ για τον κορονοϊό. Χρειαζόμαστε πολλά, πολλά περισσότερα. Ήδη οι διασωληνωμένοι ασθενείς φτάνουν του 20 (20/3/2020) και όπως είπαμε αυξάνονται με μεγάλο ημερήσιο ρυθμό. Είναι θέμα λίγων ημερών, στην καλύτερη των περιπτώσεων δυο εβδομάδων, οι διασωληνωμένοι να ξεπεράσουν τους 120.

Τι κάνουμε λοιπόν;

Είμαι βέβαιος πως το Υπουργείο Υγείας προσπαθεί να βρει αναπνευστήρες και άλλον απαραίτητο εξοπλισμό για να φτιάξει και νέα κρεβάτια ΜΕΘ. Δυστυχώς όμως η δυνατότητα προμήθειας, λόγω της παγκόσμιας ζήτησης, είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Με λίγα λόγια, θέλουμε να αγοράσουμε αλλά κανείς δεν έχει να μας πουλήσει.

Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν; Είναι προφανές ότι δεν υπάρχει άλλη λύση παρά να φτιάξουμε μόνοι μας.

Ο κος Πρωθυπουργός είπε πως βρισκόμαστε σε πόλεμο, όπως έκαναν και οι περισσότεροι ευρωπαίοι ηγέτες. Τι διδάσκει η πρόσφατη ιστορία σχετικά με το ποιος κερδίζει τους πολέμους; Τους κερδίζει εκείνος που έχει τη δυνατότητα να κατασκευάζει περισσότερα και καλύτερα όπλα και πυρομαζικά.

Τώρα είναι λοιπόν η ώρα της ελληνικής βιομηχανίας, όσο και αν σε κάποιους ακούγεται παράδοξο. Τι χρειαζόμαστε; Κατά βάση αναπνευστήρες και αναλώσιμα. Και τα δυο μπορούν να φτιαχτούν εγχώρια! (προφανώς όχι με ανταγωνιστικό κόστος και ποιότητα, αλλά μπορούν να φταχτούν και αυτό είναι που μετράει τώρα).

Έχουμε στην Ελλάδα πολλές, μικρές, μεσαίες και μεγάλες, βιομηχανίες πλαστικών. Δεν είναι δυνατόν να έχουμε έλλειψη σε μάσκες και γάντια. Πρέπει να φτιαχτούν τώρα.

Ούτε αντισηπτικά είναι δυνατόν να έχουμε έλλειψη. Υπάρχει η σχετική βιομηχανία και τεχνογνωσία ώστε να παραχθούν οι αναγκαίες ποσότητες αντισηπτικών.

Τέλος, όσον αφορά τους αναπνευστήρες, που είναι και το πιο σημαντικό, θέλω να πιστεύω πως και αυτοί μπορούν να παραχθούν. Η Μεγάλη Βρετανία ήδη έκανε κάτι παρόμοιο. Μπορεί να γίνει ενδεχομένως και εδώ. Οπωσδήποτε πρέπει να προσπαθήσουμε. Μην ξεχνάμε: Είναι πόλεμος και πρέπει να νικήσουμε. Άρα πρέπει να γίνει κάθε δυνατή προσπάθεια.

Η κυβέρνηση δεν πρέπει να διστάσει να πάρει όποιο μέτρο χρειαστεί. Ακόμα και να επιτάξει επιχειρήσεις, παραγωγικό εξοπλισμό, να ανακαλέσει ειδικούς και εργάτες από τη σύνταξη, να ζητήσει από Έλληνες του εξωτερικού να επιστρέψουν στην πατρίδα να βοηθήσουν.

Δείτε τα νούμερα. Τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν σε μια αδιανόητη τραγωδία. Η Ιταλία έχει φτάσει σε 600 νεκρούς/μέρα ενώ έχει ένα ισχυρό σύστημα υγείας που εξακολουθεί ακόμα και τώρα να λειτουργεί. Ο πληθυσμός της Λομβαρδίας είναι παρόμοιος με την Ελλάδα. Το δικό μας σύστημα υγείας όμως έχει πολύ χειρότερο σημείο εκκίνησης. Η κατάσταση είναι ιδιαιτέρως κρίσιμο σημείο, πρέπει τώρα να κινητοποιηθούμε όλοι για να αποφύγουμε μια ασύλληπτη καταστροφή.

Η ελληνική βιομηχανία λοιπόν, όσο χτυπημένη και αν είναι, πρέπει τώρα να λειτουργήσει και θα την υποστηρίξουμε όλοι. Είμαστε σε πόλεμο, θέλουμε όπλα και πυρομαχικά για να πολεμήσουμε. Επειδή σε λίγο κανείς δεν θα μας πουλάει, πρέπει τα όπλα και τα πυρομαχικά να τα φτιάξουμε εμείς.

Παρασκευή 26 Ιανουαρίου 2018

Dominique, Σιγάλας και Ευρωπαϊκά scale ups

Διάβαζα σήμερα πως η Google θα κάνει μια μεγάλη επένδυση στην Πορτογαλία και ότι οι φίλοι Πορτογάλοι πανηγύριζαν δεόντως, με δηλώσεις του ίδιου τους του Πρωθυπουργού, τα σχετικά νέα. Θυμήθηκα ότι το 1995, όταν o μπασκετικός Παναθηναϊκός ανακοίνωνε πως θα "φέρει" στην Ελλάδα τον Dominique Wilkins ο 'ξανθός' απαντούσε από την πλευρά του Ολυμπιακού, με αρκετή δόση ειρωνίας, λέγοντας ότι 'κάποιοι φέρνουν παίχτες από το ΝΒΑ και κάποιοι άλλοι στέλνουν στο ΝΒΑ', ανεφερόμενος στον Γιώργο Σιγάλα που οι φήμες τότε έλεγαν πως θα ήταν ο πρώτος Έλληνας καλαθοσφαιριστής που θα πήγαινε στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου.

Παρότι ο μάλλον καλύτερος Έλληνας αμυντικός όλων των εποχών (ο οποίος ας σημειωθεί πως ήταν ο μόνος που αντιμετώπισε επιτυχώς τον Νίκο Γκάλη - αν και στη δύση της καριέρας του Nick) ουδέποτε πήγε τελικά στο ΝΒΑ[*], επί της ουσίας ο Ιωαννίδης είχε δίκιο (δεν περίμενα ποτέ να το πω αυτό...).

Πρέπει να σε χαρακτηρίζει ότι παράγεις, όχι ότι αγοράζεις.
Σίγουρα για μια μικρή χώρα όπως η Πορτογαλία, είναι καλό να επενδύουν εκεί γίγαντες όπως η Google. Πολύ σημαντικότερο όμως είναι στην ίδια την Πορτογαλία όπως και στην Ελλάδα και γενικά σε όλη την Ευρώπη να δημιουργήσουμε τα δικά μας scale-ups, τους δικούς μας πρωταθλητές.

Οι σύντροφοι στην Άπω Ανατολή το έχουν καταλάβει εδώ και πολλά χρόνια και, μέχρι στιγμής, τα δεδομένα λένε πως έχουν πράξει σωστά.

Σάββατο 20 Αυγούστου 2011

Η δύναμη της δημιουργίας κόντρα στη βία της υπερκατανάλωσης

Ο λεγόμενος "ανεπτυγμένος κόσμος" διακατέχεται από μια μανία υπερκατανάλωσης. Χωρίς να είμαι ειδικός, πιθανολογώ ότι οι ποσότητες καταναλωτικών προϊόντων που διατίθενται στις χώρες αυτές, έχοντας υπόψιν μου τόσο διατροφικά προϊόντα όσον και άλλα είδη πρώτης ανάγκης, θα επαρκούσαν για να καλύψουν ένα σημαντικό τμήμα του παγκόσμιου πληθυσμού - αν όχι το σύνολο - απλά και μόνο με έναν εξορθολογισμό της σχετικής σπατάλης.

Αυτή η μανία κατανάλωσης δεν είναι φυσιολογική. Έχει επιβληθεί ως μηχανισμός επιβίωσης ενός οικονομικού συστήματος που στηρίζεται στο κεφάλαιο και το μονοπώλιο. Όπως η συγκέντρωση κεφαλαίου στο πρωταρχικό της στάδιο γίνεται αποκλειστικά και μόνο με χρήση βίας, έτσι και η μανία κατανάλωσης είναι η εξέλιξη της βίας στην καθημερινότητα. Όλοι μας νιώθουμε υποχρεωμένοι να καταναλώσουμε, από φαγητό και ρούχα μέχρι αυτοκίνητα, σπίτια και πολυτελή ταξίδια. Όχι μόνο αυτό, αλλά ταυτίζουμε την προσωπική μας πρόοδο με την καταναλωτική μας δυνατότητα. Θεωρούμε πρόοδο να αγοράζουμε ακριβότερα ρούχα, ακριβότερο αυτοκίνητο, ακριβότερο σπίτι.

Αυτή η καταναλωτική μανία έδωσε ένα άριστο υπόβαθρο για τα φαινόμενα του υπερδανεισμού και της αισχροκέρδειας. Οι περισσότεροι από εμάς μπήκαμε σε έναν φαύλο κύκλο προεξόφλησης πιθανών μελλοντικών επιτυχιών μας για να βιώσουμε σήμερα την ψεύτικη ευτυχία της κατανάλωσης. Πολύ χειρότερα, προχωρήσαμε σε στρέβλωση των επαγγελματικών μας πρακτικών, υπερβήκαμε το πλαίσιο των αρχών & αξιών της κοινωνίας μας, φτάνοντας στην αισχροκέρδεια. Όλα αυτά, σε μια ατελείωτη προσπάθεια για ακόμα μεγαλύτερη κατανάλωση.

Δεν είναι καθόλου περίεργο που οι επιλογές αυτές οδήγησαν το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα στην κατάρρευση. Η πιθανολογούμενη διάσωσή του έγινε και πάλι με τη βία: Οι κυβερνήσεις έδρασαν άμεσα για να προστατεύσουν τα συμφέροντα των πολυεθνικών που κινδύνευσαν να πέσουν σαν χάρτινοι πύργοι. Ποιοί πλήρωσαν τα σπασμένα; Και πάλι οι συνήθεις ύποπτοι: Τα πλατιά λαϊκά στρώματα.

Ποιά είναι η λύση;

Δεν μπορώ να σκεφτώ καμία άλλη από τον έλεγχο της παραγωγικής διαδικασίας από αυτά τα πλατιά λαϊκά στρώματα. Για να επιτευχθεί αυτό χρειαζόμαστε πρώτα απ'όλα μια νέα σχέση με την εργασία που θα πάψει να είναι η διαδικασία για την ικανοποίηση της καταναλωτικής μανίας μας και θα γίνει το μέσο πραγμάτωσης της δημιουργικότητάς μας. Καθένας από εμάς θα ανακαλύψει τη χαρά της δημιουργίας και θα αφήσει πίσω του τον εθισμό στην κατανάλωση.

Αλλάζοντας το μοντέλο παραγωγής της οικονομίας είναι νομοτελειακά βέβαιο ότι θα ανατραπεί και το μοντέλο κατανάλωσης. Το υποκείμενο-δημιουργός συμπεριφέρεται πολύ διαφορετικά από το υποκείμενο-καταναλωτής. Αν καθένας από εμάς αποφασίσει να χαρακτηρίζεται από ότι παράγει και όχι από ότι καταναλώνει άμεσα θα εξορθολογιστεί η κατανάλωση, αφήνοντας περισσότερα αγαθά για εκείνους που τα έχουν πραγματικά ανάγκη.

Ποιός είναι λοιπόν με διαφορά o πιο αποτελεσματικός τρόπος να αντιδράσουμε στη βία που υφιστάμεθα καθημερινά; Απλά, να προτάξει καθένας μας τη δύναμη της δημιουργίας κόντρα στη βία της κατανάλωσης. 

Ως τη Νίκη, Πάντοτε, Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Αγαπημένε Δάσκαλε Μιχάλη Χαραλαμπίδη, Ήταν Ιούνιος του 1996, διάβαζα μαθηματικά για τις πανελλήνιες εξετάσεις της επόμενης μέρας. Στιγμή ιερ...