Την Κυριακή 23 Αυγούστου μας άφησε η θεία και γειτόνισσα μας, Βασιλική Καματερού, το γένος Χατζή, αγαπημένη πρώτη ξαδέρφη του πατέρα μας.
Πλήρης ημερών, γεννημένη στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Έζησε μια μακρά, δύσκολη ζωή, σε χρόνια ταραγμένα. Τις τελευταίες δεκαετίες ανταμείφθηκε με μια υπέροχη οικογένεια. Μεγάλωσε δύο παιδιά, τρία εγγόνια, τρία δισέγγονα και ήταν ένα μεγάλο στήριγμα για όλους, δίνοντας και παίρνοντας αγάπη.
Διπλανό σπίτι από το πατρικό μας, οι παιδικές μου αναμνήσεις είναι γεμάτες με τη θεία βασιλική. Ιστορίες από έναν Ασπρόπυργο και μία κοινωνία που δεν υπάρχει πια. Αναμνήσεις της αγροτικής ζωής του 1930, από τα χρόνια της κατοχής, της αντίστασης και του εμφυλίου. Διηγήσεις από τις μαύρες δεκαετίες με τις άδικες φυλακίσεις και εξορίες. Θα μπορούσα να γράψω πολλά και υπόσχομαι να το κάνω, καθότι όλα αυτά έχουν ανεξίτηλα χαραχθεί στην μνήμη μου.
Σήμερα θα περιοριστώ να αναφερθώ στις συγκλονιστική υποστήριξη που μας προσέφερε όταν χάσαμε τη μαμά και αργότερα το μπαμπά, ως γειτόνισσα και συγγενής.
Η τελευταία μιας γενιάς, μας διδάσκει ότι οι άνθρωποι αυτοί, μέσα ίσως στις αντιφάσεις και τα ελαττώματά τους — ποιος εξάλλου μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι τέλειος;— σίγουρα είχαν μια βαθιά βιωματική γνώση των λέξεων ‘οικογένεια’, ‘γειτονιά’ και ‘αλληλεγγύη’.
Λέξεις και έννοιες που δυστυχώς η δική μας γενιά και οι νεότεροι αναγκάζονται να ανοίξουν τα λεξικά για να θυμηθούν τι σημαίνουν.
Θερμότατα συλλυπητήρια στα παιδιά, τα εγγόνια και την ευρύτερη οικογένειά της.
Σε ευχαριστούμε για όλα και θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη, θεία Βασιλική
