Όπως είναι γνωστό, οι συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης περιλαμβάνουν και μία ερήτρα κοινής άμυνας σε περίπτωση επίθεσης τρίτης χώρας σε χώρα - μέλος της Ένωσης και μάλιστα με όλα τα μέσα. Αυτό είναι τόσο σαφές που δεν επιδέχεται καμίας παρερμηνίας.
Aνακύπτουν πολλά και ενδιαφέροντα ερωτήματα. Πρώτον, είναι ο τρέχων πρόεδρος των ΗΠΑ έτοιμος πραγματικά να συγκρουστεί με την Ευρώπη; Αυτό κανονικά θα το απέτρεπε το λεγόμενο "βαθύ κράτος" των ΗΠΑ, εκτός εάν πλέον ο πρόεδρος ελέγχει και αυτό το βαθύ κράτος.
Δεύτερον, είναι η Ευρώπη πραγματικά έτοιμη να υπερασπιστεί η Γροιλανδία; Θα είναι αυτή η στιγμή της εξωτερικής απειλής εκείνη που θα οδηγήσει σε μία ομοσπονδιακή ένωση, όπως έχει συμβεί πολλές φορές στην ιστορία; Ίδωμεν.
Τρίτον, η Μεγάλη Βρετανία, υπό την ηγεσία μάλιστα των Εργατικών με τη δεδομένη ιστορία τους, θα βοηθήσει την Ευρώπη; Ή θα συνταχθεί με τις ΗΠΑ;
Προφανώς η ΕΕ δεν μπορεί να νικήσει τις ΗΠΑ σε έναν ευρείας κλίμακας πόλεμο. Έχει όμως πολύ ικανές δυνάμεις οι οποίες θα καταφέρουν σημαντικά πλήγματα σε οποιονδήποτε επιτιθέμενο, αν αποφασίσουν να δράσουν με όλες τους τις δυνάμεις και με αυτοθυσία. Σημειώνω μάλιστα πως Γαλλία και Μεγάλη Βρετανία έχουν στρατηγικές δυνάμεις πυρηνικών υποβρυχίων που έχουν ισχυρότατη δύναμη αποτροπής, αφού μπορούν να χτυπήσουν αποφασιστικά ακόμα και εάν η έκβαση στο πεδίο έχει ήδη κριθεί.
Η εκτίμησή μου είναι πως εάν η ευρωπαϊκή αποφασιστικότητα εκληφθεί ως απόλυτη, θα αποτρέψει οποιονδήποτε επιτιθέμενο, ακόμα και τον τρέχοντα ένοικο του Λευκού Οίκου. Υπάρχει όμως στα αλήθεια αυτή η αποφασιστικότητα; Επίσης ο συγκεκριμένος πιθανός επιτιθέμενος, θα αποτραπεί όντως από τη βεβαιότητα μιας ισχυρής αντίστασης;
Δύσκολα παιχνίδια για μεγάλους παίχτες. Που αμφιβάλλω πως έχουμε την 'από 'δω' μεριά του Ατλαντικού. Το βέβαιο είναι πως αν η ΕΕ φοβηθεί και υποχωρήσει, γίνεται επισήμως προτεκτοράτο, χωρίς προφανή δρόμο επιστροφής.
 |
| Η σημαία της Γροιλανδίας |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου