Σκέψεις για τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη:
1. Οι κατά τα φαινόμενα απολύτως απαράδεκτες συνθήκες του θανάτου του μας δείχνουν ένα σκοτεινό, τριτοκοσμικό πρόσωπο της Ελλάδας που, δυστυχώς, έχει πολύ μεγαλύτερη έκταση απ' όσο θέλουμε να λέμε.
2. Το ίδιο σκοτεινό πρόσωπο φανερώνει και η ανθρωποφαγία προς τους κατηγορουμένους. Ο ελληνικός πολιτισμός, η ορθόδοξη παράδοση, η ευρωπαΐκή πραγματικότητα, όπως και να το δει κανείς, προβλέπει το τεκμήριο της αθωότητας και το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη. Ενθαρρύνει ακόμα τη συγχώρεση, οτιδήποτε κι αν έχει κάνει κάποιος (χωρίς αυτό να σημαίνει, βεβαίως, ότι δεν πρέπει να υποστεί τις συνέπειες που προβλέπει ο νόμος). Τα λιντσαρίσματα και οι ανθρωποφαγίες, στον φυσικό ή τον ψηφιακό κόσμο, δεν μπορούν να έχουν καμία θέση στην εποχή μας.
3. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι αστυνομικές και δικαστικές αρχές φάνηκαν να λειτουργούν με εξαιρετική ταχύτητα και αποτελεσματικότητα. Άρα έχουν την σχετική δυνατότητα. Προκύπτει εύλογα λοιπόν το ερώτημα περί των λόγων που δεν το πράττουν σε τόσες άλλες σημαντικές και προβεβλημένες υποθέσεις.
4. Το πάνδημο πένθος, η κοσμοσυρροή στον αποχαιρετισμό του τραγουδιστή, δεν μπορούν να εξηγηθούν με αποκλειστικά καλλιτεχνικά και συναισθηματικά κριτήρια. Σίγουρα ο Γιώργος Μαζωνάκης σημάδεψε πολλές γενιές, πρώτα και κύρια τη δική μου. Νομίζω όμως πως η λαΐκή αντίδραση σε αυτήν την απώλεια δείχνει κάτι παραπάνω. Η γνώμη μου είναι πως ένα μεγάλο τήμα του ελληνικού λαού ψάχνει απεγνωσμένα κάτι να τον ενώσει, ακόμα κι αν δεν το έχει συνειδητοποιήσει. Κάτι που σίγουρα δεν μπορεί να το βρει στους κρατούντες τους θεσμούς, οι οποίοι έχουν πια αποστερηθεί κάθε ηθικής και πολιτικής νομιμοποίησης, το βρήκε τελικά στην άδικη απώλεια ενός δημοφιλούς προσώπου.
Τα θερμότερά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια του Γιώργου Μαζωνάκη. Για εμάς, θα ζει για πάντα μέσα από τα τραγούδια του. Εκείνοι όμως έχασαν πρόωρα και άδικα έναν δικό τους άνθρωπο, που είναι μια βαρύτατη απώλεια.
 |
| Γιώργος Μαζωνάκης |
