Κλέοβις, Βίτων και επιχειρηματικότητα

Είχα σήμερα τη χαρά να κάνω μια ομιλία στο Athens Startup Weekend University στο πλαίσιο της υποστήριξης που παρείχε στην εκδήλωση η StartTech Ventures.

Βλέποντας με μεγάλη ανησυχία να δυναμώνει το φαινόμενο του "wannabe entrepreneur", θέλησα να μοιραστώ με τους φοιτητές τις σκέψεις μου για τον αληθινό λόγο που μπορεί να οδηγήσει κάποιον να προσπαθήσει να πραγματώσει τη δημιουργικότητά του.

Σε μια πολύ ωραία εκδήλωση στην ΑΣΟΕΕ τον Νοέμβριο του 2011, είχα σημειώσει πως τελικά η επιχειρηματικότητα έχει να κάνει με την ευτυχία. Τι είναι όμως ευτυχία σήμερα; Ποιος είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος; Μια ερώτηση που σίγουρα αξίζει όλοι μας να απαντήσουμε.

Για τη δική μου απάντηση, μπορείτε να δείτε παρακάτω:

20120930 sv.tsigos as_wuni from StartTech Ventures

Σίγουρα, η ιστορία του Κλέοβι και του Βίτωνα έχει πολλά να μας διδάξει σήμερα! Ελπίζω πως πολλοί φοιτητές - και όχι μόνο - θα αντιληφθούν το νόημα και θα πράξουν αναλόγως.

Επικίνδυνη πρόβλεψη

Περπατώντας σήμερα στην Πανεπιστημίου και ενώ το απαίσιο αίσθημα της εισπνοής των χημικών είναι ακόμα έντονο, θα ήθελα να διακινδυνεύσω μια πρόβλεψη: Η σύγκρουση εξουσίας που έρχεται είναι Χρυσή Αυγή εναντίον ΚΚΕ.

Εξηγούμαι:

Έχω πολλάκις μιλήσει για την ανάγκη επιστροφής στην πολιτική με την αυθεντική έννοια του όρου. Για τις λέξεις Πόλις, Πολίτης, Πολιτισμός, Πολιτική που έχουν τόσο βάρβαρα στρεβλωθεί με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να συνεννοηθούμε. Έχω ακόμα, όπως πολλοί άλλοι, πει πολλές φορές πως είναι απαραίτητο να ορίσουμε εκ νέου τις έννοιες ΠΡΟΟΔΟΣ - ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ώστε καθένας να μπορέσει να τοποθετηθεί. Δεν θέλει μεγάλη ανάλυση για να φανερωθεί η τεράστια αυτή ανάγκη, η οποία θα αναδιατάξει συνολικά το πολιτικό σκηνικό και θα στείλει τις καρικατούρες στη φυσική τους θέση: Στις γελοιογραφίες.

Αυτό που συμβαίνει είναι ότι όλα τα κόμματα (μη-κόμματα) αρνούνται πεισματικά να ανοίξουν τη συζήτηση για το σημερινό νόημα προόδου & αντίδρασης. Αποτέλεσμα; Μένουμε σε μια μετεμφυλιοπολεμική ανάλυση "αριστεράς" - "δεξιάς" - "κέντρου" και εκατέρωθεν "άκρων", οι οποία καμία σχέση δεν έχει με τη σημερινή πραγματικότητα.

Επόμενο αποτέλεσμα; Δημιουργούνται προσδοκίες που διαψεύδονται μεγαλειωδώς! Συνέβη με τον ΓΑΠ, συμβαίνει με τον Σαμαρά, θα συμβεί με τον Τσίπρα. Και μετά, τι;

Μια ακόμα ενδιαφέρουσα παράμετρος είναι ότι λόγω του γεγονότος ότι η "αριστερή" εκδοχή του ίδιου αποτυχημένου συστήματος καταρρέει νωρίτερα της "δεξιάς", το παλιό φάσμα δείχνει να μετακινείται προς τα δεξιά. Έτσι η αριστερά γίνεται κέντρο, το κέντρο δεξιά και η δεξιά, άκρα δεξιά. Δείτε ας πούμε τι έγινε με το (υποτιθέμενο) ΠαΣοΚ ή τι γίνεται τώρα με τον Κουβέλη...

Τι θα συμβεί λοιπόν το επόμενο διάστημα; Προφανώς ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ θα έρθει στην εξουσία σύντομα, αφού η απόσταση αντιπολιτευτικού λόγου - κυβερνητικών έργων τόσο για Σαμαρά όσο και για Βενιζέλο/Κουβέλη είναι τόσο μεγάλη που κανένας προπαγανδιστικός μηχανισμός δεν μπορεί να κρύψει. Τότε βεβαίως, ο ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει αντιμέτωπος με τις δικές του αποφάσεις. Ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να αποφασίσει αν θα διαλύσει το κόμμα του ή αν θα διαλύσει τη χώρα. Ότι και αν αποφασίσει τελικά, ο ΣΥΡΙΖΑ θα επανέλθει αυτόματα στις προ της 5ης Μαΐου δυνάμεις του, διότι πολύ απλά ο τρόπος που αντιπολιτεύεσαι καθορίζει και το πως θα κυβερνήσεις.

Όπως εξηγήσαμε λοιπόν, στο παλιό & ξεπερασμένο σύστημα αναφοράς, όλα τα "κόμματα" θα κινηθούν προς τα "δεξιά" - ήδη το έχουν κάνει άλλωστε. Τι θα σημάνει αυτό; Κάτι πραγματικά επικίνδυνο:

Τη συγκέντρωση πλειοψηφικών ρευμάτων γύρω από δυο κέντρα: Το ΚΚΕ, που θα συγκεντρώσει όλους τους απελπισμένους που τη δεκαετία του '80 και του '90 ψηφιζαν ΠαΣοΚ, και την Χρυσή Αυγή, που θα συγκεντρώσει όλους τους απελπισμένους που τη δεκαετία του '80 και του '90 ψηφιζαν Νέα Δημοκρατία.

Στο ερώτημα "τι θα συμβεί μετά;" δεν θα διακινδυνεύσω να δώσω απάντηση τώρα. Είναι βέβαιο πως η σύγκρουση θα είναι σφοδρή και ο σεβασμός στους θεσμούς από ελάχιστος έως ανύπαρκτος. Το ξαναζήσαμε εξάλλου από το 1946 έως το 1949 και πολλές φορές ακόμα παλιότερα στην ιστορία μας. 

Λένε πως "η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα". Ας ελπίσουμε πως έχουν δίκιο. Φοβάμαι πολύ πάντως πως για να φτάσουμε στη δυναμική επιστροφή του ορθού λόγου, ίσως πρώτα χρειαστεί να βιώσουμε τον παραλογισμό των άκρων. 

Στον Πατέρα του Απόστολου Γκανά - #TolisLovedMaria

Αγαπητέ Κύριε Γκανά,

Δεν είχα μέχρι σήμερα την τιμή να σας γνωρίσω. Όπως δεν είχα την πολύ μεγάλη τιμή να γνωρίσω και τον Τόλη "από κοντά", όμως μαζί με χιλιάδες άλλους που επικοινωνούσαμε μαζί του στα κοινωνικά δίκτυα νιώθουμε ότι τον ξέρουμε πάρα πολύ καλά, ότι ήταν ένας καλός φίλος.

Πρέπει να είστε πολύ σπουδαίος άνθρωπος, Κύριε Γκανά. Πολύ σπουδαίος άνθρωπος σίγουρα ήταν και η μητέρα του Τόλη, δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά ότι ο γιος σας ήταν ένας τόσο πολύ αξιόλογος άνθρωπος.

Ο φόβος είναι το πιο ανθρώπινο συναίσθημα. Ο φόβος του θανάτου, από καταβολής κόσμου καθορίζει ίσως την εξέλιξη του πολιτισμού μας. Όλοι οι άνθρωποι φοβούνται, απλώς πολλοί δεν έχουν το θάρρος να το παραδεχτούν. 

Ο Τόλης, όπως με παρρησία το έλεγε, φοβόταν. Όπως φοβόμαστε όλοι μας. Έκανε όμως κάτι μαγικό, κάτι που ελάχιστοι άλλοι έχουν καταφέρει: Μπροστά στο φόβο έμεινε δυνατός, έμεινε εκφραστής του ορθού λόγου. Ούτε το έβαλε στα πόδια ούτε βρήκε καταφύγιο σε κάθε λογής υπερβολές. Πραγματικά σπάνιο παράδειγμα. Δεν τράπηκε σε φυγή. Έμεινε και πάλεψε μέχρι τέλους, με το κεφάλι ψηλά.

Καταλαβαίνω ότι ο πόνος είναι αβάσταχτος και η απώλεια αυτή δεν θα ξεπεραστεί ποτέ. Αν κάποτε όμως φτάσουν αυτές οι γραμμές στην αντίληψή σας Κύριε Γκανά, επιτρέψτε μου με σεβασμό μεγάλο να σας πω ότι πρέπει να είστε πολύ, πάρα, πάρα πολύ υπερήφανος για τον Τόλη. 

Ένα παιδί μόλις 30 ετών, κατάφερε με το ίδιο του το παράδειγμα να διδάξει αμέτρητους συνανθρώπους του σε όλον τον κόσμο το αληθινό νόημα της ζωής: Ότι η αγάπη νικάει το θάνατο.

Όλοι εμείς που διδαχτήκαμε με το παράδειγμά του θα τον θυμόμαστε για πάντα και θα προσπαθούμε να του μοιάσουμε. 

Με τα θερμότερα συλλυπητήριά μου,

Δημήτρης Τσίγκος

Μπακάληδες, πληροφορική & επιχειρηματικότητα

Δεν έχουμε επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα!

Μάλλον δεν έχουν ακούσει όσοι εκφέρουν την άποψη αυτή ότι στη χώρα μας έχουμε πολλές εκατοντάδες χιλιάδες – μερικοί τα ανεβάζουν μέχρι και στο εκατομμύριο – επαγγελματικά ΑΦΜ.  Στην Ελλάδα λοιπόν είχαμε και έχουμε πολύ ανεπτυγμένη την επιχειρηματικότητα. Δυστυχώς όμως, δεν είχαμε το σωστό μοντέλο επιχειρηματικότητας. Αυτό είναι που πρέπει να αλλάξει.

Ο κλάδος της Πληροφορικής αποτυπώνει καλύτερα από καθένα το τεράστιο αυτό πρόβλημα. Οι επιχειρήσεις που μεσουράνησαν στην Ελλάδα των 90s και των 00s ήταν εκείνες των box movers, ή για να το πούμε πιο απλά, των μπακάληδων της πληροφορικής.

Με μηδενική εγχώρια προστιθέμενη αξία, νόμιζαν πως μπορούν να επιβιώνουν πουλώντας καθρεφτάκια σε ιθαγενείς με ένα "ισχνό" περιθώριο κέρδους 500%. Οποία έκπληξη, χρεοκόπησαν άπαντες – πλην λίγων που ταλαιπωρούνται και ταλαιπωρούν ακόμα.

Οι «μπακάληδες» άνθισαν σε μια χώρα που στο γνωστικό αυτό αντικείμενο έχει πληθώρα ιδιαίτερα υψηλού επιπέδου στελεχών τα οποία τελικά είτε αναγκάζονταν στη μετανάστευση ή ανελάμβαναν εργασίες που καμία σχέση δεν είχαν με τις γνώσεις, τις επιθυμίες και τις δυνατότητές τους.

Αποτέλεσμα; Μια χαμένη γενιά επιχειρήσεων και μια χαμένη γενιά στελεχών. 

Παρόμοιες ιστορίες μπορεί να βρει κανείς σε όλους τους κλάδους, τόσο στην υψηλή τεχνολογία (π.χ. φάρμακο) όσο και στην ενέργεια, στον τουρισμό, στη γαστρονομία. Η λογική του «μπακάλη», η αποθέωση του «εισαγόμενου» διέλυσε την παραγωγική ικανότητα της χώρας και μας έφερε στη σημερινή κατάσταση.

 Το κίνημα της νεοφυούς επιχειρηματικότητας είναι μια ισχυρή, υγιής απάντηση στην παραπάνω κατάσταση. Ας το υποστηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις!

ΤΕΙ - Deree - Αγγλία και η εθνική παράνοια πανελληνίων & φροντιστηρίου

Είναι Αύγουστος του 1995 και κολυμπάω με τον Βασίλη στις Κουκουναριές σε μεγάλη απόσταση από την ακτή. Πριν λίγο είχαμε κάνει το τηλεφώνημα στον Ασπρόπυργο (δεν υπήρχαν κινητά τότε) και είχαμε μάθει τα άσχημα νέα. Οι γονείς είπαν "δεν πειράζει" και "κάθε εμπόδιο για καλό". Είμαι σίγουρος πως και εκείνοι παρέμεναν αμίλητοι όλην αυτήν ώρα. Με μένα, δεν ασχολήθηκε κάνεις. Ούτε κι εγώ, εδώ που τα λέμε.

Σχεδόν 20 στην ιστορία, 19+ στην κοινωνιολογία, 18+ στην έκθεση. Δεν μπορείς να πεις ότι είχε πάει και άσχημα! Κάθε άλλο μάλλον. Τον θυμάμαι καλά, την τρίτη χρονιά είχε προσπαθήσει πολύ σοβαρά. Τα άτιμα τα μαθηματικά όμως ήταν απελπιστικά χαμηλά. Η ΑΣΟΕΕ, την οποία είχε τελειώσει ο μπαμπάς το '60 κάνοντας μάλιστα μετά και το "έτος εξειδικεύσεως" (το πρώτο μεταπτυχιακό πρόγραμμα που έκανε το ΟΠΑ...), ήταν πια μακρινό όνειρο.

Η ώρα περνούσε, κουβέντα όμως δεν έβγαινε.

" ΤΕΙ - Deree - Αγγλία !" είπε ξαφνικά ο Βασίλης ενώ κολυμπούσαμε ακόμα και ξαφνικά νιώσαμε και οι δύο σαν να έχουμε πέσει απ'τον τέταρτο όροφο και την γλυτώσαμε με γρατζουνιές. Επιτέλους, είχε βρεθεί μια λύση. Μια λύση που μπορούσαμε να υποστηρίξουμε με αποφασιστικότητα έναντι οποιουδήποτε. Είχαμε εν τέλει βγει από το αδιέξοδο.

Ήταν εντελώς αδιανόητο να μην σπουδάσει. Όπως κι εγώ άλλωστε. Όπως σχεδόν όλοι οι συμμαθητές μας. Γιατί άραγε; Για διάφορους λόγους. Κυρίως γιατί στο αμείλικτο ερώτημα "τι δουλειά θα κάνεις όταν μεγαλώσεις;" από την πρώτη δημοτικού και μετά όλες οι απαντήσεις αφορούσαν επαγγέλματα αυστηρά πανεπιστημιακής μόρφωσης. Επίσης, είτε μας αρέσει ή όχι, όταν και οι δυο γονείς "έχουν σπουδάσει", φαντάζει μάλλον περίεργο το παιδί να μείνει εκτός πανεπιστημίου.

Για την ιστορία την ίδια χρονιά είχα δώσει και εγώ πανελλήνιες. Με 10+ μαθηματικά, ~14 Χημεία & Φυσική και 15 στην έκθεση έμεινα μακριά από τα Τμήματα που είχα δηλώσει. Πέρασα όμως στο "τελευταίο ΤΕΙ" που είχα δηλώσει "για την αναβολή", το οποίο τότε δεν ήταν άλλο από το "Τμήμα Φυτικής Παραγωγής - Σχολή Τεχνολογίας Γεωπονίας - ΤΕΙ Κοζάνης - Παράρτημα Φλώρινας". Τι μου έμεινε από αυτό; Μια εξαιρετική εκδρομή στην Φλώρινα για την εγγραφή, η ακτινογραφία θώρακος που ακόμα κοσμεί τον τοίχο στο δωμάτιό μου, τα λιοντάρια στο ζωολογικό κήπο που μάλλον ένιωθαν εντελώς εκτός κλίματος και οι καταπληκτικές Πρέσπες. Θυμάμαι ακόμα και την 'Αννυ από το πρώτο μου φοιτητικό βράδυ - για αυτό όμως μάλλον θα μιλήσω μια άλλη φορά. Ας πω μόνο πως η πρώτη εντύπωση φοιτητικής ζωής δεν επιβεβαιώθηκε από τα πολλά χρόνια που ακολούθησαν.

ΤΕΙ - Deree - Αγγλία ήταν λοιπόν η λύση στο αδιέξοδο. Ο Βασίλης τελικά επέλεξε την Αγγλία.. Έτσι και έγινε λοιπόν: A-levels στο Κολλέγιο την χρονιά 1995-96, εισαγωγή στο Cranfield University, λουκουμάδες για πέντε μέρες στον Ασπρόπυργο τον Σεπτέμβρη του 1996, HND το 1998, BSc το 1999 και MSc το σωτήριο έτος 2000. Χωρίς αμφιβολία λοιπόν, το τέλος του κόσμου που βιώσαμε εκείνο το καλοκαιρινό μεσημέρι του 1995 στις Κουκουναριές της Σκιάθου δεν είχε καμία, μα καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα. Υπάρχει ζωή και μετά τις πανελλήνιες.

Θέλησα να γράψω το άρθρο αυτό λόγω των αποτελεσμάτων των πανελληνίων εξετάσεων που ανακοινώθηκαν πρόσφατα και επειδή πιστεύω βαθιά πως η εθνική παράνοια γύρω από το θεσμό των πανελληνίων και το μαύρο, ένοχο business του φροντιστηρίου είναι από τους σημαντικότερους υπεύθυνους του καταντήματος που βιώνουμε στη χώρα μας εν έτει 2012.

Οι αγρότες κλείνουν τον δρόμο και φωνάζουν "δεν έχουμε να πληρώσουμε τα φροντιστήρια των παιδιών μας". Υπάρχουν οικογένειες με μηνιαίο εισόδημα 800 € που δίνουν 300 € για φροντιστήριο "για το μέλλον των παιδιών τους". Οι τιμές φροντιστηρίου στο Κερατσίνι είναι σε ίδια τάξη μεγέθους με το Κεφαλάρι. Το φροντιστήριο είναι το σημαντικότερο είδος πρώτης ανάγκης στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Έχουμε τρελαθεί όλοι λοιπόν;

Πραγματικά, δεν ξέρω.

Η ερμηνεία που δίνω είναι η ακόλουθη: Πίσω από την παράνοια των πανελλαδικών και του φροντιστηρίου κρύβεται ένα κοινωνικό κοινό μυστικό, ένα ηθικό συμβόλαιο μεταξύ των μιζοκομμάτων και του λαού που δεν έσπασε μέχρι σήμερα: 

Όποιος καταφέρει να μπει στο Πανεπιστήμιο δικαιούται να "αποκατασταθεί". 

Πραγματικά, το μοναδικό παράδειγμα παγκοσμίως μιας "entitlement economy" όπως έλεγε η Founding Chair του G20 Young Entrepreneurs Alliance. Μέρι εκεί έφτασε η χάρη μας. Entitlement economy. Αν έμπαινες στο Πανεπιστήμιο, είχες δικαίωμα στην αποκατάσταση. Αυτό ήταν λοιπόν το Return-on-Investment της ελληνικής οικογένειας: Θα τα σκάσουμε χοντρά για να μπει το παιδί στο Πανεπιστήμιο, μετά όμως θα αποκατασταθεί!

Έτσι ίσως ερμηνεύονται και οι δυο μοναδικές σταθερές στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης:

1. Οι πανελλήνιες είναι αδιάβλητες

2. Κανείς δεν απολύεται από το δημόσιο.

...θυμίζω εξάλλου πως μια φορά το 1979 με τον ανεπανάληπτο Γ. Ράμμο διέρευσαν τα θέματα των πανελληνίων πράγμα που συνετέλεσε τα μέγιστα στην κατάρρευση της τότε κυβέρνησης.

Ένα τελευταίο ζήτημα που θέλω να θίξω, μάλλον το σημαντικότερο από όλα τα παραπάνω, είναι εκείνο του μηχανογραφικού δελτίου. Εκείνου του μηχανισμού δηλαδή που δημιουργεί δυστυχισμένους ανθρώπους. Εδώ και αν μιλάμε για παράνοια! Θυμάμαι πολύ καλά ένα (σχεδόν*) συμφοιτητή μου στο Μαθηματικό Κρήτης που έλεγε την εξής ιστορία: Είχε γράψει πολύ καλά στις πανελλήνιες και ήρθε η ώρα να συμπληρώσει το μηχανογραφικό. "Θα βάλω πρώτη επιλογή το Μαθηματικό!", είπε με χαρά. Αμέσως γονείς, αδέρφια, συγγενείς, καθηγητές, φίλοι, γνωστοί, με ένα στόμα - μια φωνή, έπεσαν πάνω του και φώναζαν! ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΟΣ; ΘΑ ΒΑΛΕΙΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ; ΑΦΟΥ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΒΑΘΜΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ! 

Αν αυτό δεν είναι Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ  τότε τι είναι;;;;

Ευτυχώς ο (σχεδόν) συμφοιτητής βρήκε στο θάρρος να τους στείλει όλους στον αγύριστο και να κάνει την επιλογή που ήθελε. Πολύ φοβάμαι πως ήταν μια μικρή μειοψηφία. Με στατιστικά ασφαλές δείγμα, γνωρίζω πως ήταν μια μικρή μειοψηφία.

Δημιουργήσαμε γενιές δυστυχισμένων ανθρώπων. Γενιές νέων που δεν σπούδασαν αυτό που ήθελαν. Γενιές νέων που δεν κυνήγησαν το όνειρό τους. Απλά, έκαναν "αυτό που πρέπει". Έγιναν πολιτικοί μηχανικοί, γιατροί, δικηγόροι, αντί να γίνουν ίσως μαθηματικοί, βιολόγοι, φιλόλογοι ή ότι άλλο επιθυμούσαν. Αντί ακόμα να κάνουν ένα τεχνικό ή ένα αγροτικό επάγγελμα. Ένας κοινωνικά αποδεκτός φασισμός είναι αυτός.

Σε μια ανοιχτή συζήτηση στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών πρόσφατα είπα πως "μόνος δρόμος για να βγούμε από την κρίση είναι να ανακαλύψουμε ξανά τη χαρά της δημιουργίας". Αναγκαία και ικανή συνθήκη για αυτό είναι να δημιουργήσουμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που επιτρέπει στους νέους να θελήσουν και να βιώσουν τη χαρά της δημιουργίας. Για να γίνει αυτό, ριζικές, ριζοσπαστικές αλλαγές απαιτούνται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. 

Σαν "γέφυρα" για επόμενο σχετικό άρθρο - πρόταση, θα πω ότι ένα μεγάλο πρώτο βήμα θα ήταν στην εκπαίδευση να ξαναβρούν οι λέξεις το αυθεντικό νόημά τους.

Μυστήριο τραίνο

Ήταν Πέμπτη 28 Απριλίου 2011. Το ραντεβού με τη MEDEF είχε οριστεί για τις 11:30. Ρώτησα τι ώρα θα βρεθούμε στο Αεροδρόμιο, η Chiara όμως μου απάντησε να είμαι στις 9:00 στο Midi Stations. Δεν ρώτησα τίποτα παραπάνω. Πράγματι, 9:00 ήμουν στο Midi Station, πήραμε το τραίνο THALYS περίπου στις 9:15 και πριν τις 11:00 ήμασταν στο Paris Nord και από εκεί με ένα taxi περίπου 11:20 στη MEDEF.

Η συνάντηση - δεν είχε μεγάλη επιτυχία, δυστυχώς - τελείωσε στη 1:30, οι φιλόξενοι (!) Γάλλοι μας κέρασαν ένα business lunch και στις 3:15 περίπου πάλι στον THALYS γιατί στις 5:00 μας περίμενε ένα ακόμα ρ/β στο γραφείο του YES που τότε ήταν δίπλα στο Berlaymont.

Kαταλάβατε τι λέμε; Μπαίνεις στο μετρό 9:00 στις Βρυξέλλες, κάνεις μια-δυο συναντήσεις στο Παρίσι και επιστρέφεις για μια ακόμα συνάντηση στο γραφείο σου στις Βρυξέλλες στις 5:00!

Κόστος; Ασύγκριτα χαμηλότερο από αεροπλάνο ή αυτοκίνητο.
Χρόνος: Ασύγκριτα λιγότερος από αεροπλάνο ή αυτοκίνητο.
Άνεση: Ασύγκριτα περισσότερη από αεροπλάνο ή αυτοκίνητο (εννοείται δωρεάν wi-fi που δούλευες κανονικά στο laptop σου όση ώρα διαρκούσε το ταξίδι).

Θα μου πείτε πως τα τραίνα έχουν αναπτυχθεί στη Δυτική Ευρώπη διότι εκεί "είναι μια πεδιάδα, δεν έχουν βουνά". Ρωτήστε τότε αν είναι για το τραίνο Μαδρίτη - Σεβίλλη που σε πάει σε 2,5 ώρες μια απόσταση 530 χλμ που έχει πολλά βουνά! Ή ακόμα καλύτερα δείτε τους Ελβετικούς Σιδηροδρόμους - Έχει άραγε βουνά η Ελβετία;

Έλεγε το 2000 ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης πως "ακόμα και στα western, ο εκσυγχρονισμός ξεκινά από τα τραίνα" - για να δείξει πως ψευδεπίγραφος ήταν ο "εκσυγχρονισμός" του Κωνσταντίνου Σημίτη.

Είναι λοιπόν λυπηρό αντί στην Ελλάδα το 2012 να συζητάμε για το πως θα ενώσουμε την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη με τις περιφέρειές τους, για το πως η Πάτρα, η Καλαμάτη, η Τρίπολη, η Σπάρτη, το Νάυπλιο θα μπορούσαν να είναι προάστια τις Αθήνας και αντίστοιχα οι πόλεις τις Μακεδονίας, της Θράκης, της Ηπείρου και της Θεσσαλίας για τη Θεσσαλονίκη, να επικεντρώνουμε στα μιζοκόμματα και στη λογική "πονάει δόντι - βγάλει δόντι".

Δεν είναι σκοπός του άρθρου αυτού να επιχειρηματολογήσει για το αν "ο σιδηρόδρομος πρέπει να είναι κρατικός ή ιδιωτικός". Αντίθετα, θέλει να πει κάτι πολύ σημαντικότερο:

Επιτέλους, η Ελλάδα έχει ανάγκη πραγματικό σιδηρόδρομο.

Η Ελλάδα, η αληθινή Ελλάδα, όχι εκείνη που ξεκινά στο Σύνταγμα και σταματά στο Κολωνάκι.

Σχετικά με τους κκ. Πολύδωρα και Τραγάκη - Ανοιχτή επιστολή στον Αντώνη Σαμαρά

Ασπρόπυργος,

25 Αυγούστου 2012

Αξιότιμε Κύριε Πρωθυπουργέ,

Όπως γνωρίζετε οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας κκ. Πολύδωρας και Τραγάκης με τρόπο ιδιαίτερα προκλητικό, την ώρα που η χώρα μας πληρώνει το λάθος της ανοχής σε μια κακιστοκρατία που κατέχει τους θεσμούς από το 1974 με αποτέλεσμα την οικονομική και όχι μόνο καταστροφή της, προχώρησαν σε διορισμούς συγγενικών τους προσώπων.

Πολύ χειρότερα μάλιστα, όταν το θέμα βγήκε στη δημοσιότητα, αντί να θέσουν τις παραιτήσεις τους στη διάθεσή σας και να ανακαλέσουν, αν γίνεται, τις παραπάνω πράξεις, προέβησαν σε ακόμα πιο προκλητικές δικαιολογίες που σίγουρα θα έχουν τεθεί υπόψιν σας.

Οι συμβολισμοί παίζουν έναν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην πολιτική και κοινωνικη ζωή όπως σίγουρα πολύ καλά γνωρίζετε, Κύριε Πρωθυπουργέ. Ποιος είναι άραγε ο συμβολισμός τόσο της τέλεσης των παραπάνω πράξεων όσο και της ανοχής τους από το πολιτικό μας σύστημα; Φοβάμαι πως είναι απλά μια επιβεβαίωση της ρήσης ότι "αντιλαμβάνονται το ΚΥΒΕΡΝΩ ως ΔΙΟΡΙΖΩ".

Μια και μόνο θα ήταν η πρέπουσα αντίδρασή σας Κύριε Πρωθυπουργέ, ως ελάχιστη ηθική υποχρέωση έναντι του ηλικιωμένου που είδε τη σύνταξή του να μειώνεται και να μην φθάνει πια ούτε για τα αναγκαία και έναντι του ασθενούς που βλέπει να μην μπορεί να προμηθευτεί φάρμακα και υπηρεσίες για να θεραπευτεί: Η άμεση και αμετάκλητη διαγραφή των κκ. Πολύδωρα και Τραγάκη.

Στην καμπή που βρίσκεται η χώρα μας μόνο ισχυροί συμβολισμοί είναι σε θέση να επανεκκινήσουν την οικονομία και να διατηρήσουν τη συνοχή της κοινωνίας.

Στην πολιτική σας ιστορία επιχειρήσατε να κάνετε την υπέρβαση, όπως χαρακτηριστικά λέγατε. Έχετε μια σπάνια δεύτερη ευκαιρία. Ευχόμενος ολόψυχα αυτήν τη φορά να την κάνετε, αναμένουμε μια πράξη συμβολισμού & δικαιοσύνης.

Με εκτίμηση,

Δημήτρης Γ.Ε. Τσίγκος

Μας δουλεύουν κανονικά! Μέχρι πότε;

Χθες ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς συναντήθηκε με την Καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ για να συζητήσουν την οικονομική κρίση που διέρχεται η χώρα μας αλλά και όλη η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ελληνική κοινή γνώμη σίγουρα περίμενε ένα βήμα προς την επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, με εντολή για την οποία εξελέγη η κυβέρνηση και προσωπικά ο Πρωθυπουργός μας.

Αρκούσε μια απλή αναζήτηση χθες το βράδυ στο twitter με το επώνυμο του Πρωθυπουργού για να καταλάβει κανείς πως τα πράγματα δεν πήγαν ιδιαίτερα καλά. Μάλλον, δεν πήγαν καθόλου καλά. Γερμανικά, Γαλλικά, Ιταλικά, Ισπανικά, Βρετανικά, Αμερικάνικα και άλλα διεθνή μέσα ενημέρωσης έλεγαν "με μια φωνή" πως η Καγκελάριος Μέρκελ "δεν έδωσε τον αέρα που αναζητούσε η ελληνική πλευρά" και συγκεκριμένα είπε πως "λόγια έχουμε ξανακούσει, ήρθε η ώρα να δούμε έργα".

Νομίζω πως είναι τουλάχιστον 3,000,000 οι Έλληνες που έχουν το επίπεδο ψηφιακού αλφαβητισμού που τους επιτρέπει να φτάσουν μόνοι τους στις παραπάνω - αναμφισβήτητα αξιόπιστες - πηγές πληροφόρησης.

Αν παρόλα αυτά κάποιος έκανε το λάθος να επιχειρήσει να πληροφορηθεί από τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης στην Αθήνα (ο χαρακτηρισμός "καθεστωτικά" είναι επιεικέστατος για τους ολοκληρωτικού τύπου αυτούς μηχανισμούς), βρισκόταν αντιμέτωπος με μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα! Το ταξίδι πήγε πολύ καλά, αποκαταστάθηκε εμπιστοσύνη με τη Γερμανική πλευρά, θα δοθεί τεχνική βοήθεια και διάφορα τέτοια χαριτωμένα.

Είπαμε να γίνεται προπαγάνδα από τα μιζοκόμματα, εδώ όμως έχει ξεπεραστεί κάθε όριο!

Σε ένα παλιότερο άρθρο μου είχα πει ότι "δεν δέχομαι να αυτοπροσδιορίζομαι ως ηλίθιος". To είχα πει απορρίπτοντας το ψευτοδίλημμα "ναι ή όχι στο μνημόνιο". Φοβάμαι όμως πως η υποκρισία των μιζοκομμάτων έχει φτάσει πια σε τέτοιο επίπεδο που το ερώτημα "αν δεχόμαστε να αυτοπροσδιοριζόμαστε ως ηλίθιοι" τίθεται στην κυριολεξία του.

Δέχεσαι αγαπητέ αναγνώστη να αυτοπροσδιορίζεσαι ως ηλίθιος; Κάνε δυο απλούς ελέγχους:

1) Δες τι γράφουν τα διεθνή μέσα για τη συνάντηση Μέρκελ-Σαμαρά και σύγκρινέ το με το τι γράφουν τα εγχώρια μέσα
2) Δες στο youtube τα video από Ζάππειο-1, Ζάππειο-2, Ζάππειο-3 κλπ, και σύγκρινε τι έλεγε τότε ο τωρινός Πρωθυπουργός με αυτά που λέει τώρα

Δυστυχώς, μας δουλεύουν κανονικά. Ως πότε;

Η λύση παραμένει μια: Άμεση θέση των μιζοκομμάτων ΠαΣοΚ και Νέα Δημοκρατία εκτός νόμου, επιβολή έκτακτης εισφοράς κακοδιοίκησης σε όσους είχαν κυβερνητικές θέσεις από το 1974 μέχρι σήμερα, σχηματισμός κυβέρνησης ειδημόνων με ευρεία κοινοβουλευτική στήριξη που θα βγάλει τη χώρα από την κρίση δίνοντας χρόνο σε νέα, υγιή πολιτικά κόμματα να δημιουργηθούν.

Λόγος να ζεις: Ένας καλός άνθρωπος

Δεν ήμουν ποτέ "της εκκλησίας". Δεν είμαι ούτε και τώρα. Συνήθιζα μάλιστα να λέω σε φίλους πως "είμαι άθεος". Είναι σε μένα βλέπετε τόσο απεχθείς οι διάφορες εκκλησιαστικές συμμορίες που λυμαίνονται τον ανθρώπινο φόβο για το θάνατο που με έκαναν εχθρικό απέναντι στην εκκλησία, ίσως και στην έννοια της θρησκείας.

Από τότε όμως που ήρθα αντιμέτωπος με το μη-αναστρέψιμο, προτιμώ να λέω πως είμαι "αγνωστικιστής", χωρίς βέβαια να έχω μελετήσει σε βάθος την επιστημονική έννοια του όρου. Εκφράζει όμως καλά αυτό που νιώθω, αντιγράφοντας από τη Wikipedia μια ρήση του Δραβίνου: "Σκέφτομαι ότι σε γενικές γραμμές (όλο και περισσότερο μάλιστα καθώς γερνάω), αλλά όχι πάντοτε, ο όρος Αγνωστικιστής θα περιέγραφε καλύτερα την πνευματική μου στάση."

Η μητέρα μου αντίθετα ήταν "της εκκλησίας". Πολύ περισσότερο μάλιστα μπορώ να πω ότι είχε βαθιά & ειλικρινή πίστη στο Θεό, στην αυθεντική εκδοχή της, που μάλλον απέχει πολύ από τη σημερινή (και παλιότερη, βεβαίως) πρακτική. Έτσι, κάθε Δεκαπενταύγουστο θα πηγαίναμε οπωσδήποτε στην εκκλησία. Συνήθεια που τηρούσαμε μέχρι και πρόσφατα, τελευταία φορά στις 15 Αυγούστο 2010 στον (πανέμορφο & ιστορικό!) Ι.Ν. του Αγίου Νικολάου στην Σπλάντζια Χανιών.

Πέρσι δεν μπορέσαμε να πάμε τις συνηθισμένες διακοπές στα Χανιά, ούτε όμως πήγαμε στην εκκλησία στον Ασπρόπυργο. Ο λόγος και για τα δυο ήταν η υγεία του πατέρα μου που, φτάνοντας τότε τα 83, είχε αρχίσει να επιβαρύνεται αρκετά. Ήταν νομίζω η πρώτη φορά όσα χρόνια θυμάμαι που συνέβη αυτό.

Σήμερα το πρωί λοιπόν, χωρίς να το έχω προγραμματίσει, ξύπνησα στις 7:30 και πήγα στην εκκλησία στον Ασπρόπυργο. Τελείωσε κατά τις 9:30 και μετά θέλησα να πάω μια βόλτα στο νεκροταφείο. Στάθηκα για αρκετή ώρα στον τάφο της μητέρας μου και είχα συγκινηθεί. Νόμιζα πως δεν ήταν κανείς άλλος εκεί. Λίγο πίσω μου όμως ήταν ένας γέρος καλυβιώτης, άνω των 80 ετών, αγρότης της περιοχής. Όπως έφευγα σιγά-σιγά μου φώναξε "ε, παλληκάρι" για να πάω προς το μέρος του, με χτύπησε φιλικά στον ώμο και μου έδωσε ένα γλυκό από μερικά που είχε μαζί του (!). Μπόρεσα μόνο να του πω ένα "ευχαριστώ" και έφυγα.

Σε μια στιγμή απόγνωσης είναι που καταλαβαίνεις ότι μια αυθεντικά φιλική χειρονομία, ένας ειλικρινής λόγος παρηγοριάς, αξίζουν περισσότερο από όλο τον πλούτο του κόσμου.

Ο άνθρωπος αυτός ίσως να μην με γνώρισε. Είδε πως ήμουν σε δύσκολη κατάσταση, πολύ στενοχωρημένος, και θέλησε πολύ απλά να με στηρίξει με μια τόσο απλή κίνηση. Τόσο απλή που είναι τόσο σπάνια και για αυτό τόσο μοναδική. Πραγματικά μοναδικό συναίσθημα να λαμβάνεις αγάπη από έναν συνάνθρωπό σου σε απόλυτα ανιδιοτελές πλαίσιο.

Σκεφτόμουν αργότερα πως αυτό είναι που θα μπορούσαμε να πούμε "ένας καλός άνθρωπος". Πραγματικά, ένας λόγος που αξίζει να ζει κανείς. Ένας λόγος να μην σε παρασύρει η τεράστια βαρβαρότητα που βιώνουμε παντού & καθημερνά.. Ένας λόγος να προσπαθήσεις να αντισταθείς και να δημιουργήσεις. Πάνω απ'όλα ένας λόγος να κάνεις ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να παραμείνεις αυθεντικός και ειλικρινής.

ΗΠΑ & Κίνα: Ύβρις και Νέμεσις

Πριν μερικά χρόνια είχαμε μια συζήτηση στο YES και οι συμμετέχοντες, όλοι entrepreneurs και κανένας οικονομολόγος, καταλήξαμε στο ότι ο 21ος αιώνας θα είναι εκείνος της μεγάλης επιστροφής της Ευρώπης, για τον εξής απλό λόγο: Οι ΗΠΑ και η Κίνα διαπράττουν μια τεράστια ύβρι και νομοτελειακά θα ακολουθήσει η νέμεσις.

Ποια είναι η ύβρις των ΗΠΑ και της Κίνας;

- Η ύβρις των ΗΠΑ είναι ότι δημιουργούν πλούτο εκ του μηδενός. Εν άλλοις λόγοις, τυπώνουν χρήμα κατά βούληση εκμεταλλευόμενοι τη γεωπολιτική υπεροχή τους. Το χρήμα αυτό όμως είναι επίπλαστο υπό την έννοια ότι δεν ανταποκρίνεται σε αληθινό πλούτο και η γεωπολιτική υπεροχή τους δεν θα υφίσταται επ' άπειρον.

- Η ύβρις της Κίνας είναι από την άλλη ότι δημιούργησε μια πανίσχυρη παραγωγική μηχανή βασιζόμενη στην εξαθλίωση του ανθρώπινου δυναμικού και στην στέρηση της πολιτικής ελευθερίας του.

Η Ευρώπη σίγουρα αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα και προκλήσεις. Βλέπουμε ανεπαρκείς ανθρώπους να κατέχουν τους θεσμούς, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και αλλού. Βλέπουμε ακόμα κάποιες δυναμικές μειοψηφίες να επιχειρούν να αναβιώσουν το καρκίνωμα του εθνικισμού.

Παρά ταύτα, η αντικειμενική ανάλυση και αξιολόγηση δείχνει πως η Ευρώπη σήμερα σε σύγκριση με τις ΗΠΑ και την Κίνα έχει με διαφορά την ισχυρότερη οικονομία και έναν κοινωνικό ιστό πολύ ισχυρότερο από εκείνον των δυο κύριων ανταγωνιστών της.

Η ουσιαστική πολιτική ένωση με τη μορφή της Ομοσπονδίας είναι το μόνο τελικό βήμα στην κατεύθυνση της δημιουργίας μιας υπερδύναμης προόδου, ειρήνης, δικαιοσύνης, ισότητας και πολιτισμού.

Ότι καλύτερο είδε ποτέ η παγκόσμια ιστορία.

Δήλωση σχετικά με τη συνάντηση του κ. Πρωθυπουργού με την ΟΕΣΥΝΕ - Πρόσκληση σε ανοιχτή γενική συνέλευση

Αθήνα,

9 Αυγούστου 2012

Με μεγάλη έκπληξη έλαβα πριν λίγο στο email μου ένα δελτίο τύπου που έχει αποσταλεί από την ΟΕΣΥΝΕ - Ομοσπονδία Ελληνικών Συνδέσμων Νέων Επιχειρηματιών σχετικά με συνάντηση της Ομοσπονδίας με τον Πρωθυπουργό, τον Υπουργό Οικονομικών και άλλα κυβερνητικά στελέχη.

Καλωσορίζω και επικροτώ ενθέρμως το ενδιαφέρον του κ. Πρωθυπουργού για τη νεανική επιχειρηματικότητα. Η ανάπτυξη της οικονομίας της συνεργασίας και της δημιουργικότητας είναι η μόνη διέξοδος από το τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει η ελληνική οικονομία, με τις τραγικές συνέπειες που όλοι γνωρίζουμε στον κοινωνικό ιστό.

Δεν μπορώ όμως παρά να μην εκφράσω δημόσια την έκπληξη & απογοήτευση που με διακατέχει στην στιγμή αυτή που ο Πρόεδρος της ΟΕΣΥΝΕ πληροφορείται για την εν λόγω συνάντηση μέσω ενός δελτίου τύπου.

Οι γνωρίζοντες, που ευτυχώς είναι πολλοί, ξέρουν πως από το Σεπτέμβρη του 2009 καταβάλλω μια μεγάλη προσπάθεια ώστε το εγχείρημα της ΟΕΣΥΝΕ [που σημειωτέων η γενική συνέλευση είχε αποφασίσει να μετατραπεί σε έναν, ενιαίο, πανελλήνιο σύνδεσμο νέων επιχειρηματιών, απόφαση που ουδέποτε έγινε σεβαστή] να αποκτήσει χαρακτηριστικά αντιπροσωπευτικότητας, συλλογικότητας και μαζικότητας.

Οι προσπάθειες αυτές συνεχίστηκαν μέχρι και τον Απρίλιο 2011, με ορόσημο το YES EXECOM που τότε έγινε στην Αθήνα. Δυστυχώς όλες απέβησαν άκαρπες, για λόγους που γνωρίζουν οι δεκάδες ενεργά συμμετέχοντες στις ανοιχτές συναντήσεις που έγιναν το παραπάνω διάστημα. Έκτοτε, το σχήμα αυτά παραμένει μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, (μη) έχοντας οποιαδήποτε ανοιχτή, συλλογική διαδικασία και με δεκάδες δημοκρατικά, ηθικά, κοινωνικά και νομικά ζητήματα.

Από μεριάς μου το μόνο που μπορώ να κάνω την στιγμή αυτή είναι να κινήσω τις διαδικασίες ανοιχτής, συλλογικής εκπροσώπησης και να καλέσω τους έλληνες νέους επιχειρηματίες[1] σε ανοιχτή γενική συνέλευση την Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου και ώρα 7:00μμ στην Αθήνα. Η ακριβής τοποθεσία θα ανακοινωθεί στο ιστολόγιο αυτό και στα κοινωνικά δίκτυα.

Για την ΟΕΣΥΝΕ,

Ο Πρόεδρος,

Δημήτρης Τσίγκος

[1] Νέοι επιχειρηματίες μέχρι 40 ετών

Λεξιλόγιο - Ένα σύντομο μήνυμα στους φίλους της Δημιουργία, Ξανά!

Ασπρόπυργος,

20 Ιουνίου 2012

‎""Όταν θέλεις να πρεσβεύεις το "νέο", δεν μπορείς να αυτοπροσδιορίζεσαι με το λεξιλόγιο του "παλιού"."" 

Η σημαντική μέρα, εκείνη που θα μείνει στην ιστορία ως η νέα απελευθέρωση, ήταν η 6η Μαΐου. Η 17η Ιουνίου ήταν απλά η θλιβερή αντεπίθεση ενός συστήματος που πνέει τα λοίσθια και λίαν συντόμως θα είναι οριστικά & αμετάκλητα στο παρελθόν.

Ποιο είναι το σύστημα αυτό που αποτυχημένα αντεπιτέθηκε στις 17 Ιουνίου; Κανένα άλλο από το "Τρίγωνο της Αποτυχίας" που απαρτίζεται από την οικονομική ολιγαρχία και τα εργαλεία-μαριονέτες της, δηλαδή το "Πολιτικό" Σύστημα και τα Μέσα "Ενημέρωσης". Έκαναν ότι μπορούσαν αλλά ευτυχώς από τις 6 Μαΐου δεν υπήρχε επιστροφή. Το μιζοκόμμα ανέβασε τα ποσοστά του από το ~30% στο ~42%, έτη φωτός δηλαδή μακριά από το 80% και 85% την εποχή της παντοκρατορία του, η οποία ας μην ξεχνάμε ότι απέχει λιγότερο από 3 χρόνια.

Πολύ περισσότερη αξία από το να αναλύσουμε την αιτία του αρνητικού αποτελέσματος της 17ης Ιουνίου, έχει να αναλύσουμε την αιτία του ανεπανάληπτου θριάμβου της 6ης Μαΐου. Δικαιούμαστε να είμαστε πολύ αισιόδοξοι. Όπως ξέρει κάθε άνθρωπος της δημιουργίας, η γνώση κρύβεται στη αποτυχία.

Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να πετύχουμε. Είναι απόλυτη η βεβαιότητα του ότι θα πετύχουμε! Μοναδική προϋπόθεση είναι η μαζική, καθολική επιστροφή μας στην Πολιτική. Μια διαδικασία που ήδη ξεκίνησε και δεν έχει γυρισμό!

Πάντα αγωνιστικά και αισιόδοξα,

Ένας από αυτούς που ανέκτησαν την ιδιότητα του Πολίτη ψηφίζοντας τη Δημιουργίας, Ξανά!, 

Δημήτρης Γ.Ε. Τσίγκος

Κόμματα της Δραχμής

Μονοπώλησε μπορώ να πω την προεκλογική συζήτηση (ο Θεός να την κάνει συζήτηση αυτήν την ανταλλαγή βαρετών μονολόγων...) το νομισματικό ζήτημα. Θα μείνει η Ελλάδα στο Ευρώ ή θα αναγκαστεί να φύγει; Ένα ερώτημα που, υποτίθεται πως, τίθεται με χαρακτήρα δημοψηφίσματος (;).

Είναι μεγάλος ο παραλογισμός γύρω από το ζήτημα αυτό. Ακόμα μεγαλύτερη η υποκρισία. Υποτίθεται πως υπάρχουν κάποια "φιλοευρωπαϊκά κόμματα", στα οποία οι περισσότεροι συγκαταλέγουν τη Νέα Δημοκρατία, το ΠαΣοΚ και τη ΔΗΜΑΡ.

Ας αφήσουμε τη ΔΗΜΑΡ της κας Ρεπούση διότι μέσα στο "συνωστισμό" που βιώνουν δεν αντέχουν σε σοβαρή ανάλυση & κριτική. Διάφοροι από τον χώρο αυτό έφυγαν "επαναστατικά" από τον ΣΥΡΙΖΑ  για να γίνουν "κυβερνώσα αριστερά" μαζί με το ΠαΣοΚ και βλέπουν τώρα πως μάλλον θα είχαν περισσότερες ελπίδες αν έμεναν στο παλιό τους μετερίζι. Αξίζουν αν μη τι άλλο της συμπάθειάς μας. Αν βέβαια έχουν την τύχη να κατακτήσει το γαλάζιο μιζοκόμμα την πρώτη θέση στις 17 Ιουνίου, τότε μάλλον το όνειρό τους θα γίνει πραγματικότητα αφού μας έχουν προειδοποιήσει: Η χώρα δεν θα μείνει ακυβέρνητη.

Εν πάση περιπτώσει, η ΔΗΜΑΡ - όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ, ας μην γελιόμαστε - ΔΕΝ είναι "κόμμα της δραχμής". Έχει μεγάλες ευθύνες, είναι ανιστόρητο & αντιεπιστημονικό να λέγεται ότι η αριστερά δεν έχει ευθύνες για το κατάντημα της χώρας διότι η αριστερά, στην αυθεντική εκδοχή της, κυβερνά και χωρίς να είναι στην κυβέρνηση. Σίγουρα όμως, είναι άλλης τάξης οι ευθύνες της αριστεράς σε σχέση με τις ευθύνες εκείνων που κρατούσαν το τιμόνι της χώρας.

Ποιοι είναι αυτοί; Ποιοι είναι που μας έφεραν στον προθάλαμο της επιστροφής στην δραχμή;


Έχουν όνομα και επώνυμο. Είναι το μιζοκόμμα και τα ηγετικά στελέχη του. Είναι ορθότερο να λέμε το "μιζοκόμμα" και όχι τα "μιζοκόμματα" γιατί, το ξέρουμε όλοι, εδώ και πολλά χρόνια το ΠαΣοΚ και η Νέα Δημοκρατία ήταν ουσιαστικά ένα κόμμα. Έκαναν μαζί τα ρουσφέτια. Οι πράσινοι βουλευτές τακτοποιούσαν και "πελατάκια" των γαλάζιων και τούμπαλιν. Το σύστημα δούλευε άριστα.

- Ποιοι ήταν αυτοί που μαγείρεψαν τα νούμερα και έβαλαν την Ελλάδα απροετοίμαστη στο Ευρώ;
- Ποιοι ήταν εκείνοι που έκαναν το μεγάλο πάρτυ των Ολυμπιακών Αγώνων δαπανώντας δισεκατομμύρια και μην αξιοποιώντας σχεδόν τίποτα μετά τους αγώνες;
- Ποιοι είναι που εδώ και 50+ χρόνια δαπανούν τεράστια ποσά για την άμυνα της χώρας, για κάθε λογής στρατιωτικές δαπάνες, χωρίς ούτε κάποιο ιδιαίτερα αξιόμαχο στράτευμα να έχουμε αποκτήσει και χωρίς να έχουμε αναπτύξει σχεδόν καθόλου αμυντική βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας (σε πλήρη αντίθεση με χώρες που έχουν αντίστοιχα υψηλές αμυντικές δαπάνες όπως π.χ το Ισραήλ και η Τουρκία)
- Ποιοί είναι αυτοί που διαχειρίστηκαν πλαίσια επί πλαισίων κοινοτικών προγραμμάτων, με ιδιαίτερα αυξημένα ποσά από το 2000 και μετά, και τα διασπάθισαν σε κατανάλωση και άχρηστες λειτουργικές δαπάνες, φέρνοντας ένα επίπλαστο βιοτικό επίπεδο και πρακτικά καταστρέφοντας την παραγωγική ικανότητα του τόπου;
- Ποιοι είναι που ανήγαγαν την "εξασφάλιση του δημοσίου" σε απόλυτο κοινωνικό αγαθό;
- Ποιοι ήταν αυτοί που δημιούργησαν ένα τεράστιο έλλειμμα στα οικονομικά του κράτους, ιδιαίτερα την περίοδο 2004-2009;
- Ποιοι έλεγαν ψέματα στον ελληνικό λαό ότι "λεφτά υπάρχουν" ενώ ήδη συνομιλούσαν με το ΔΝΤ

Θα μπορούσα να παραθέσω δεκάδες ακόμα ερωτήματα. Ναι, σωστά μαντέψατε: Το μιζοκόμμα ήταν πίσω από όλους αυτούς.

Το μιζοκόμμα είναι το κόμμα της δραχμής. 

ΠΑΣΟΚ & Νέα Δημοκρατία είναι τα κόμματα της δραχμής.

Τι ακριβώς σημαίνει "κόμμα της δραχμής"; Δεν είναι μόνο το νομισματικό ζήτημα. Είναι πρώτα και κύρια η τριτοκοσμική αντίληψη περί της πολιτικής. Τα αναλυτικά εργαλεία που απαιτούνται για να κατανοήσει κανείς τι συμβαίνει στην Ελλάδα δεν αφορούν την Ευρώπη. Αφορούσαν μέχρι πρότινος τη Λατινική Αμερική και το τελευταίο διάστημα φοβάμαι πως ομοιάζουμε όλο και περισσότερο με χώρες της Αφρικανικής ηπείρου.

Αυτό είναι το "λόμπυ της δραχμής". Αυτή είναι η κάστα που δεν θα διστάσει να μας στείλει 50+ χρόνια πίσω για να εξασφαλίσει τα κεκτημένα της. Έχει όνομα και επώνυμο. Έχει και δυο ψηφοδέλτια. Το ένα αναγράφει "Νέα Δημοκρατία" και το άλλο "ΠαΣοΚ".

Από το ΤΙ στο ΓΙΑΤΙ: Οι σκέψεις μου για τις εκλογές της 17ης Ιουνίου

Ασπρόπυργος,

16 Ιουνίου 2012

Το Σάββατο 5 Μαϊου μοιράστηκα μαζί σας τις σκέψεις μου για τις εκλογές της 6ης Μαΐου. Συνοπτικά  προέτρεπα τον αναγνώστη να κλείσει οριστικά τον κύκλο της μεταπολίτευσης, τον κύκλο δηλαδή όπου η πολιτική στρεβλώθηκε βάναυσα ταυτιζόμενη με την απάτη, και να στηρίξει νέα, αυθεντικά και ειλικρινή κόμματα.

Σε κάθε ευκαιρία λέω πως παρακολουθούμε τη γέννηση του νέου και όπως κάθε γέννηση έτσι και αυτή αφενός θέλει τον χρόνο της αφετέρου είναι επώδυνη. Όταν όμως τελεσφορήσει, τίποτα πια δεν είναι το ίδιο!

Πράγματι λοιπόν, σήμερα το Σάββατο 16 Ιουνίου τίποτα δεν είναι το ίδιο με το Σάββατο 5 Μαΐου!

Τι μεσολάβησε; Μα τι άλλο! Η κατά κράτος ήττα, η απόλυτη συντριβή του δικομματισμού - κατ'όνομα δηλαδή δικομματισμού αφού είναι γνωστό σε όλους πως εδώ και πολλά χρόνια το ΠαΣοΚ και η Νέα Δημοκρατία ήταν στην ουσία ένα κόμμα - το μιζοκόμμα. Την Κυριακή 6 Μαΐου 2012 ο Ελληνικός Λαός έδωσε στο μιζοκόμμα ποσοστό 30%, το οποίο είναι συγκλονιστικά χαμηλό σε σύγκριση με το 80%-85% που επιτύγχανε εδώ και δεκαετίες.

Τι είναι λοιπόν αυτό το 30% για το μιζοκόμμα; Είναι ενα εκκωφαντικό μήνυμα αλλαγής!

Ενδιάμεσα, τις μέρες που μεσολάβησαν από την 6η Μαΐου μέχρι σήμερα, το σύστημα έκανε προσπάθειες απελπισμένες να σταθεί στα πόδια του. Πρώτα και κύρια, οι μεταμφιέσεις του "παλιού" ως "νέου", προεξαρχούσης της "Δημοκρατικής Συμμαχίας" & προσωπικά της κας Μπακογιάννη, επανέκτησαν το αυθεντικό τους πρόσωπο εντασσόμενες εκ νέου στο μιζοκόμμα. Το μιζοκόμμα - στη γαλάζια εκδοχή του - που επιστράτευσε όλη την "πολυσυλλεκτικότητά" του, από τσεκουροφόρους φασίστες & "αδελφούς" της Χρυσής Αυγής, μέχρι δήθεν "φιλελεύθερους" και δήθεν "μεταρρυθμιστές".

Για το άλλο, το πράσινο μιζοκόμμα ούτε λόγος να γίνεται. Είναι πολιτικό πτώμα και αυτό, μόνο που η διαδικασία αποσύνθεσής του έχει προχωρήσει πολύ ταχύτερα με αποτέλεσμα η δυσωδία του να είναι πια ανυπόφορη. Παλεύει να μπει στη Βουλή, μάλλον θα το επιτύχει. Για τελευταία φορά, σίγουρα - ευτυχώς.

Δεν θέλω να μείνω στις άλλες επιλογές που έχω ήδη απορρίψει από τις 5 Μαΐου. Θα επισημάνω μόνο ένα (ακόμα) καταπληκτικό άρθρο του Μιχάλη Χαραλαμπίδη που εξηγεί με απλά λόγια γιατί είναι ανιστόρητο να λέγεται πως η αριστερά δεν έχει ευθύνες για το σημερινό κατάντημα της χώρας. Πολύ απλά διότι ένα αυθεντικό αριστερό κόμμα μπορεί να κυβερνά  ακόμα και χωρίς να είναι στην κυβέρνηση. Πώς; Με την πολιτική ηγεμονία του που καθορίζει την πολιτική ατζέντα. Όμως, τα ελληνικά κόμματα που αυτοχαρακτηρίζονται "αριστερά" χρειάζονται πλήθος εισαγωγικών εκατέρωθεν του χαρακτηρισμού. Στην πραγματικότητα ήταν, εδώ και πολλά χρόνια, όλοι τους δεξιοί.

Στην ανάλυση της 5ης Μαΐου λοιπόν κατέληγα σε πέντε ισοδύναμες επιλογές:
- Οικολόγοι Πράσινοι
- Δημιουργία, Ξανά!
- Δράση
- ΑΝΤΑΡΣΥΑ
- Κόμμα Πειρατών

Σε πολλούς φίλους έκανε εντύπωση η αναφορά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Θα το πω ακόμα μια φορά: Πρέπει να είναι κανείς εντυπωσιακά αδιάβαστος για να απορρίπτει αβίαστα τη φιλοσοφία της αταξικής κοινωνίας και της κοινοκτημοσύνης. Είναι μια φιλοσοφία πτυχές της οποίας εμφανίζονται από την αρχαία ελληνική & την χριστιανική παράδοση μέχρι την ευρωπαϊκή αναγέννηση, πολλές φορές με εντυπωσιακά αποτελέσματα στην πειραματική εφαρμογή τους. Με παρρησία η ΑΝΤΑΡΣΥΑ λέει πως αναφέρεται στον "σοσιαλισμό που δεν ζήσαμε", αποδεχόμενη με ειλικρίνια σπάνια τη σοβιετική στρέβλωση. Προσωπικά δηλώνω πως απέχουμε πολύ από το επίπεδο κοινωνικής ωριμότητας και ηθικής που θα επέτρεπε ακόμα και στοιχειωδώς την εφαρμογή ενός τέτοιου μοντέλου σε ευρεία κλίμακα.Αντίθετα, πρέπει να κρατήσουμε τα θετικά του στοιχεία, όπως και από άλλα αποτυχημένα μοντέλα, και να χτίσουμε ένα νέο οικονομικό/κοινωνικό μοντέλο για τον 21ο αιώνα που θα οικοδομεί την κοινωνία & οικονομία της συνεργασίας και της δημιουργικότητας. Σέβομαι όμως απόλυτα όσους εξακολουθούν να πιστεύουν στο εφαρμόσιμο του σοσιαλισμού και με απόλυτη ειλικρίνια λέω πως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η πιο αυθεντική φωνή του χώρου.

Στη συνέχεια, με λύπη θα αποσύρω την υποστήριξή μου στους Οικολόγους Πράσινους. Αυτό κύρια για δυο λόγους: Αφενός έχουν αποτύχει παταγωδώς να εκφράσουν έναν πειστικό οικονομικό λόγο και να πείσουν πως έχουν ένα εφαρμόσιμο οικονομικό/αναπτυξιακό πρόγραμμα που θα βασίζεται στον παράγονται της βιωσιμότητας ως κύριο άξονα στην οκονομία της συνεργασίας & της δημιουργικότητας, αφετέρου γιατί έχουν ιδιαίτερα επικίνδυνο - θέλω να πιστεύω λόγω άγνοιας - λόγο στα γεωπολιτικά/γεωοικονομικά θέματα. Όταν είναι προφανές πως η Αραβική Άνοιξη σύντομα θα μετατραπεί σε Άνοιξη της Ανατολίας, οφείλεις να είσαι πολύ πιο προσεκτικός με την σχετική ανάλυσή σου. Για να είμαι ειλικρινής & δίκαιος πάντως, δεν είναι μόνο οι Οικολόγοι - Πράσινοι ανεπαρκείς στη γεωπολιτική/γεωοικονομική ανάλυσή τους. Τι να πούμε και για τη ΔΗΜΑΡ της κας Ρεπούση...

Θέλω πάντως να σημειώσω πως μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου έκανα μια μεγάλη προσπάθεια μέσω των κοινωνικών δικτύων να προωθήσω τη συμμαχία της κοινής λογικής, η οποία περιελάμβανε τους Οικολόγους Πράσινους, της Δημιουργία, Ξανά! και την Δράση. Με βάση τα αποτελέσματα των προηγουμένων εκλογών τα τρια αυτά κόμματα άθροιζαν περίπου 7% και ο συνασπισμός τους θα μπορούσε να είναι μια κίνηση ελπίδας η οποία ενδεχομένως να αποκτούσε μέχρι και κυβερνητική προοπτική δεδομένου του ευμετάβλητου του εκλογικού σώματος - Ας μην ξεχνάμε πως μέχρι πολύ πρόσφατα ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα κόμμα του 4% που τώρα διεκδικεί την πρώτη θέση.

Με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον παρακολουθώ το Κόμμα Πειρατών. Μου αρέσει πάρα πολύ η προσήλωσή τους στην Άμεση Δημοκρατία και στην επιμονή τους για την αξιοποίηση της τεχνολογίας στην επίτευξη ενός αληθινά δημοκρατικού μοντέλου. Ηθικά στηρίζω την κίνηση των Πειρατών και τους εύχομαι από καρδιάς κάθε επιτυχία. Θέλω να πω δημόσια πως αμφιταλαντευόμουν μέχρι και σήμερα αν θα τους επιλέξω για την 17η Ιουνίου ή θα προτιμήσω τη Δημιουργία, Ξανά! (μαζί με Δράση-ΦΙΣ), όπως και τελικά κάνω. Θεωρώ όμως τις δυο επιλογές σχεδόν ισοδύναμες και να ξέρουν οι αγαπητοί φίλοι πως θα είμαι κοντά τους και επιθυμώ να είμαι ενεργός συνομιλητής και συνοδοιπόρος τους. Γιατί τελικά δεν τους ψηφίζω τώρα; Τα κείμενά τους μαρτυρούν ότι είναι ακόμα σε early beta :-) Δεν παύουν όμως να είναι στη σωστή κατεύθυνση και είμαι βέβαιος πως θα είναι τμήμα της λύσης.

Έρχομαι λοιπόν στην επιλογή μου για τις εκλογές της 17ης Ιουνίου, η οποία δεν έχει αλλάξει. Είναι όμως λιγότερο ενθουσιώδης και αμέσως εξηγώ γιατί: α) Η συμμαχία της κοινής λογικής έγινε μεν αλλά ημιτελής. Είναι μεγάλο το κενό των Οικολόγων - Πρασίνων. β) Ο τρόπος που έγινε, ανακοινώθηκε και διαχειρίστηκε εν γένει η συμμαχία αυτή είχε αναμφίβολα άρωμα παλαιοκομματικό. γ) Υπάρχουν φωνές στη συμμαχία που ο λόγος τους για τα γεωπολιτικά/γεωοικονομικά ζητήματα έχει ανεπάρκειες ίδιες ή και μερικές φορές εντονότερες εκείνων που έχει και ο λόγος των Οικολόγων-Πρασίνων όπως ανέλυσα παραπάνω. δ) Το κυριότερο: Ακούω να γίνονται συζητήσεις για "μετεκλογική συνεργασία με τα φιλο-ευρωπαϊκά κόμματα". Αυτό είναι εντελώς απαράδεκτο, ανυπόστατο και ανιστόρητο! Δεν υπάρχουν, δυστυχώς, φιλο-ευρωπαϊκά κόμματα πέραν των Οικολόγων-Πράσινων και των Πειρατών. Αν εννοούνται αυτά, καλώς. Φοβάμαι όμως πως υπονοούνται είτε τα μιζοκόμματα ή τα αριστεροδεξιά απολιθώματα.

Η θέση των μιζοκομμάτων είναι πρώτα εκτός νόμου και μετά στα ειδικά δικαστήρια και των αριστεροδεξιών απολιθωμάτων είναι στο "χρονοντούλαπο της ιστορίας" και πουθενά αλλού. Σίγουρα αμφότεροι οι απαράδεκτοι σχηματισμοί δεν έχουν καμία θέση στην κυβέρνηση.

Θέλω να πιστεύω πως μετά το αποτέλεσμα των εκλογών, που ευελπιστώ να είναι θετικό, η συμμαχία θα δικαιολογήσει τον τίτλο της και θα επικρατήσει η κοινή λογική. Τι επιτάσσει η κοινή λογική για τη διακυβέρνηση της χώρας; Τίποτα άλλο παρά μη κομματική κυβέρνηση ειδημόνων με ευρεία κοινοβουλευτική στήριξη και τουλάχιστον διετή διάρκεια η οποία θα έχει όλη την ηθική & πολιτική νομιμοποίηση τόσο για να διαπραγματευτεί επιτυχώς με τους Ευρωπαίους εταίρους μας και τον διεθνή παράγοντα όσο και για να ηγηθεί του Ελληνικού Λαού στη δημιουργική επανάσταση που προϋποτίθεται για να υπάρχουν ρεαλιστικές ελπίδες να αποφύγουμε την εθνική καταστροφή που επέρχεται.

Με αισιοδοξία λοιπόν και αγωνιστικό πνεύμα σας καλώ να ψηφίσουμε όλοι αύριο νέα, αυθεντικά & ειλικρινή κόμματα. Σαν πρώτη επιλογή βλέπω τη συμμαχία Δημιουργία, Ξανά! και σαν δεύτερη το Κόμμα Πειρατών, ενώ ορθολογικές κρίνονται και οι επιλογές των Οικολόγων Πρασίνων & της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Με θλίψη βλέπω πως οι υπόλοιπες επιλογές είναι πασιφανώς μη ορθολογικές - Πράγμα που ίσως μαρτυρά γιατί ο Κανένας είναι με διαφορά το κρισιμότερο μέγεθος της ελληνικής πολιτικής σκηνής.

Έγραψα πρόσφατα πως σε ορατό μέλλον η 6η Μαΐου θα γιορτάζεται σαν ημέρα απελευθέρωσης. Σήμερα αυτό το πιστεύω ακόμα περισσότερο. Ξενικήσαμε στις 6 Μαΐου την πορεία απελευθέρωσης από την τυραννία του τριγώνου της αποτυχίας, Οικονομική Ολιγαρχία - "¨Πολιτικό" Προσωπικό - Μέσα "Ενημέρωσης". Το 30% στο οποίο περιορίσαμε το μιζοκόμμα ήταν μια εντυπωσιακή επιτυχία!

Από την ημέρα εκείνη βέβαια μέχρι την οριστική επίτευξη της πλήρους απελευθέρωσης θα περάσει διάστημα μακρύ και θα απαιτηθεί το ξεπέρασμα δυσκολιών μεγάλων. Πάνω απ'όλα θα πρέπει να μάθουμε να συνεργαζόμαστε. Να είμαστε όμως αισιόδοξοι: Μπορούμε να τα καταφέρουμε αξιοποιώντας το απεριόριστο συμβολικό και το εξαίρετο ανθρώπινο κεφάλαιό μας.

Κυριότερος παράγοντας επιτυχίας της εθνικής προσπάθειας είναι η μαζική επιστροφή της Γενιάς του Δέκα στην Πολιτική. Η επιστροφή αυτή αναμφίβολα θα λάβει σάρκα & οστά με τη δημιουργία ενός νέου, μεγάλου δημοκρατικού κόμματος πιθανότατα συνθέτοντας απόψεις μεταξύ των πέντε κινήσεων που ανέφερα στην ανάλυση της 5ης Μαΐου και σίγουρα κινητοποιώντας αδρανείς δυνάμεις που για την ώρα επιλέγουν την αποχή. 

Είναι κάτι που εμφανώς έχει αρχίσει να γίνεται, είναι ένα ρεύμα μη αναστρέψιμο και η πολιτική ηγεμονία της γενιάς αυτής σύντομα θα είναι πασίδηλη εντός και εκτός της χώρας.

Πάντα αγωνιστικά & αισιόδοξα,

Δημήτρης Γ.Ε. Τσίγκος

Η γενιά του Δέκα ξεπερνά τις ψευδαισθήσεις της

Παρακολουθώ με ανάμεικτα συναισθήματα θλίψης και αισιοδοξίας τη γενιά του δέκα να κάνει τα πρώτα της πολιτικά βήματα. Να προσπαθεί να βαδίσει σε έναν δρόμο που δεν έχει ποτέ μέχρι σήμερα δοκιμάσει ξανά. Ως είναι επόμενο, στην αρχή του "learning curve" βλέπει κανείς πολλά περίεργα, μεγάλα λάθη.

Ποιο είναι το βασικότερο; Ότι δεν υπάρχει ακόμα καθαρό μυαλό. Ότι δεν υπάρχει ευρέως διαδομένη και αποδεκτή μια αναλυτική ερμηνεία του πως & γιατί φτάσαμε στην παρούσα κατάσταση. Μόνο με μια τέτοια ερμηνεία, με μια διάγνωση δηλαδή, μπορεί κανείς να χαράξει στρατηγική για το μέλλον.

Για μένα αγαπητοί φίλοι, ευελπιστώ και για πολλούς άλλους, τα πράγματα είναι απλά. Η χώρα μας για περισσότερα από 30 χρόνια κυβερνάται από συμμορίες. Από μια ολιγομελή οικονομική κάστα με ξεκάθαρα εγκληματικά χαρακτηριστικά έχουσα σαν κύρια εργαλεία - μαριονέτες το "πολιτικό" προσωπικό και τα μέσα "ενημέρωσης". Είναι το λεγόμενο "τρίγωνο της αποτυχίας": Οικονομική Ολιγαρχία - "Πολιτικό" Προσωπικό - Μέσα "Ενημέρωσης".

Με βάση την ανάλυση αυτή είναι απολύτως παράλογο να σκέφτεται κανείς ότι μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε συμμαχία / συνεργασία με τα μιζοκόμματα, με τους οργανισμούς της διαφθοράς ΠαΣοΚ και Νέα Δημοκρατία. Οι μηχανισμοί αυτοί νομής της εξουσίας και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος έχουν ήδη συντριβεί ηθικά, πολιτικά, κοινωνικά και εκλογικά. Είναι πολιτικά πτώματα των οποίων η διαδικασία αποσύνθεσης έχει ήδη ξεκινήσει και σε λίγο το μόνο που θα μπορούν να προσφέρουν είναι η απαίσια δυσωδία τους.


Με μεγάλη θλίψη λοιπόν είδα κόμματα όπως η Δημιουργία, Ξανά! να συζητούν ενδεχόμενο "μετεκλογικής συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία". Η θέση της Νέας Δημοκρατίας είναι ακριβώς εκεί που είναι και του ΠαΣοΚ: Πρώτα τίθενται εκτός νόμου και μετά παρουσιάζονται στα ειδικά δικαστήρια για να λογοδοτήσουν. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Ποια είναι η ενδιάμεση λύση; Μόνο μια μπορεί να υπάρξει: Κυβέρνηση ειδημόνων με ευρεία κοινοβουλευτική στήριξη τουλάχιστον διετούς διάρκειας η οποία θα έχει την ηθική & πολιτική νομιμοποίηση τόσο για ουσιαστικές διαπραματεύσεις με τους Ευρωπαίους εταίρους όσο και για να οδηγήσει τον Ελληνικό λαό στη δημιουργική επανάσταση που προϋποτίθεται για να βγούμε από το αδιέξοδο.

Η Ανοικτή Πολιτεία, οι Ευθύνες της Γενιάς του Δέκα και η επιστροφή μας στην Πολιτική

Είδα και εγώ όπως πολλοί άλλοι την εμφάνιση της Ανοικτής Πολιτείας. Δείχνει μια κίνηση που είναι στη σωστή κατεύθυνση και εκ πρώτης όψης οι απόψεις της κάνουν όλους πιο αισιόδοξους. Επιφυλάσσομαι να μελετήσω καλύτερα τα κείμενα & ανακοινώσεις της Ανοικτής Πολιτείας για να πω την γνώμη μου για εκείνη. Ανεξάρτητα όμως από τα παραπάνω, σε μια ανακοίνωση της πρωτοβουλίας στο facebook είδα το ακόλουθο:

"Η «Ανοικτή Πολιτεία» δεν είναι πολιτικό κόμμα, ούτε φιλοδοξεί να μετασχηματιστεί σε τέτοιο."

Αγαπητοί φίλοι και συμπολίτες στην «Ανοικτή Πολιτεία»,

Την στιγμή που ο "Κανένας" είναι το σημαντικότερο μέγεθος της ελληνικής πολιτικής, φοβάμαι πως η θέση αυτή είναι στην καλύτερη περίπτωση συντηρητική.

Έχει σημάνει νομίζω η ώρα της ανάληψης των ευθυνών από όλους εμάς, τους φορείς της Γενιάς του Δέκα.

Μόνο αν εμείς, η Γενιά του Δέκα, αναλάβουμε τις ευθύνες μας και βγούμε μπροστά προωθώντας μια νέα σχέση με την εργασία που θα έχει στο επίκεντρό της τη δημιουργία, σαν μια μαζική, καθολική κοινωνική επιλογή, μόνο τότε ίσως να υπάρχει ελπίδα να σωθεί η χώρα μας.

Αφήσαμε εγκληματικές συμμορίες να κυβερνούν τη χώρα μας για περισσότερα από 30 χρόνια. Έχουμε ευθύνη βαριά για αυτήν την Πολιτική μας ανεπάρκεια. Εκχωρήσαμε την ιδιότητα του Πολίτη, ιδιότυπα αποχωρήσαμε από τα κοινά και, τι έκπληξη, το κενό καλύφθηκε από ότι χειρότερο έχει η κοινωνία μας.

Δεν είναι ώρα λοιπόν για "δεξαμενές σκέψης". Είναι ώρα για τη μαζική επιστροφή μας στην Πολιτική.Είναι ώρα να κυβερνήσουμε τη Χώρα μας και να πρωτοστατήσουμε στη δημιουργίας μια αληθινά ενωμένης, αληθινά δημοκρατικής Ευρώπης.

Απορίες

Είδα και εγώ εμβρόντητος, όπως οι περισσότεροι Έλληνες το περιστατικό με τον Κασιδιάρη να επιτίθεται στις Κυρίες Κανέλλη και Δούρου. Μετά το αρχικό σοκ, ήρθαν οι απορίες. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1. Είναι γνωστό πως τα τηλεοπτικά κανάλια, ειδικά τα μεγάλα όπως αυτό στο οποίο συνέβη το περιστατικό αποτελούν "στόχους". Το γνωρίζουν πολύ καλά και έτσι έχουν λάβει τα απαραίτητα μέτρα προστασίας. Ναι, καλά καταλάβατε, είναι γεμάτα φρουρούς "σεκιούριτι" οι οποίοι θα μπορούσαν κάλλιστα να σταματήσουν τον Κασιδιάρη. Γιατί δεν το έκαναν λοιπόν; Ήταν άραγε μόνο  τα αισθήματα συναδελφικής αλληλεγγύης που τους εμπόδισαν;

2. Είναι επίσης γνωστό, ακριβώς για τους ίδιους λόγους, πως τα κανάλια είναι γεμάτα κάμερες ασφάλειας, καταγράφουν τα πάντα. Γιατί λοιπόν δεν είδαμε βίντεο με τα βήματα του Κασιδιάρη αφού έφυγε από το πλατώ; Με ποιους διαπληκτίστηκε, ποιους απείλησε, ποια πόρτα έσπασε, πως διέφυγε; Λέτε να είναι αόρατος ο Κασιδιάρης ή μήπως είχαν χαλάσει οι κάμερες όπως στην πινακοθήκη;

3. Ο πιθανός χρόνος αντίδρασης της αστυνομίας, πχ της Ομάδας ΔΙΑΣ, δεν είναι περισσότερος από λίγα λεπτά της ώρας. Ακόμα και στην επίσημη εκδοχή των γεγονότων ο χρόνος αυτός υπήρξε όμως η αστυνομία δεν έδρασε. Πολύ περισσότερο στη συνέχεια, αφού υπήρξε η διαταγή σύλληψης του Κασιδιάρη, προκαλεί μεγάλη εντύπωση η αδυναμία άμεσης εκτέλεσης του εντάλματος αφού ο άνθρωπος αυτός είναι ιδιαίτερα αναγνωρίσιμος και ο ευρύτερος χώρος του πολύ καλά γνωστός στην αστυνομία. Είναι τουλάχιστον αστείο να λέμε ότι η αστυνομία ήθελε να τον συλλάβει αλλά αδυνατούσε να το πράξει. Από νωρίς μάλιστα υπήρχε καταγγελία ότι ο Κασιδιάρης βρισκόταν στα γραφεία της Χρυσής Αυγής όμως δεν έγινε επιχείρηση επιβεβαίωσης της πληροφορίας ούτε όμως και διάψευσή της. Γιατί άραγε;

4. Είναι επίσης γνωστό ότι το ΚΚΕ "δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του". Μια απόλυση γίνεται και πηγαίνει ομάδα 50 ατόμων του ΠΑΜΕ για να απαιτήσει την επαναπρόσληψη. Είδαμε επίσης όλοι την περιφρούρηση που το ΚΚΕ έχει στις πορείες του - τα παιδιά με τα κοντάρια δεν αστειεύονται. Γιατί λοιπόν δεν αντέδρασε; Το λέμε σοβαρά ότι μια γυναίκα - προβεβλημένο στέλεχος του δέχτηκε επίθεση ενός μπράβου και η αντίδραση του ΚΚΕ ήταν μια ανακοίνωση στον τύπο;

5. Η εικόνα του γυμνασμένου νεαρού χρυσαυγίτη να χειροδικεί δημόσια εναντίον μιας πολιτικού - αγαπημένης των μέσων ενημέρωσης, άραγε απογοητεύει ή ενθουσιάζει όσους ψήφισαν Χρυσή Αυγή για να "ξεβρωμίσει ο τόπος";

6. Το ίδιο το ΚΚΕ δεχόμενο την επίθεση αυτή αυξάνει ή μειώνει τη συσπείρωση των οπαδών του; Την περίοδο αυτή χρειαζόταν περισσότερη συσπείρωση ή όχι;

7. Αν ξέρουν ένα πράγμα οι μπράβοι είναι να εκτελούν εντολές. Πιστεύει κανείς σοβαρά πως ο Κασιδιάρης έχασε την ψυχραιμία του, παρέβη τις εντολές του και παραφέρθηκε; Επίσης, αν δούμε ξανά και ξανά την σκηνή της χειροδικίας, τον βλέπουμε πραγματικά να επιτίθεται στην Κυρία Κανέλλη όπως πχ θα το έκανε προς έναν 25χρονο Πακιστανό μετανάστη; Τη λυπήθηκε; Ή μήπως δεν ήθελε να την χτυπήσει πραγματικά;

Θα μπορούσα να αναφέρω πολλές ακόμα απορίες που προκύπτουν βλέποντας τα συμβάντα από την σκοπιά της κοινής λογικής. Δεν έχει νόημα να το κάνω, αφήνω στον αναγνώστη τη συνέχεια έκφρασης αποριών όσο και την εξαγωγή συμπερασμάτων.

Αυτό όμως που θέλω να πω με έμφαση απόλυτη είναι πως το σάπιο σύστημα που κυβερνά τη χώρα, τμήματα του οποίου είναι όλοι οι πρωταγωνιστές του επεισοδίου, έχει συνειδητοποιήσει πως διαλύεται και μέσα στον πανικό του δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο.

Μόνη λύση στην κατάσταση που διαμορφώνεται είναι η δυναμική επιστροφή μας στην Πολιτική. Αυτό γιατί ο άνθρωπος είναι "ζώο πολιτικό" και αν φύγει το "πολιτικό" μένει μόνο το "ζώο".

My take on the Greek crisis: An article on Guardian

I was interviewed by Larry Elliott from Guardian, who has recently written a very interesting article about the situation in Greece, titled Troubled Greece: fears of 'first domino' to fall as austerity is counted a failure.

Here's my opinion as it is presented in this article:

"Dimitris Tsigos, founding president of the Hellenic Start-up Association and founder of a software company, says that Greece has plenty of things going for it: a well-educated workforce, plenty of sun that attracts tourists and can be a source of solar power, and a thriving biotechnology sector. But he believes the country needs a clean break with its bad old ways.


For many years, Tsigos said, graduates aspired to working in a public sector that was expanded to cater for them. "This vision has collapsed with the crisis and now people have to make up their minds what they will do. Emigrating is one option. To stay here and fight is another. Doing that in a zero liquidity environment is challenging but that's what we are trying to do."


The crisis, he says, has hit the poor, the wage earners and parts of the middle class but not Greece's oligarchs, ship owners and bankers who control the media and have had close links with the parties of the centre-right and centre-left that have dominated Greek politics since the mid-1970s.  "Greece is a country governed by a group of gangsters. Either the Greek people will kick the gangsters out or they will have the fate they deserve." 


Defence spending, where corruption has been endemic, said Tsigos, has so far escaped the swingeing spending cuts imposed on health and education. "Corruption is everywhere. You must think of a Latin American or African model to understand Greece.""

Η "Γενιά του Δέκα" αντιμέτωπη με τις ευθύνες της | Από το EMEA.gr

Αναδημοσίευση από το EMEA.gr

Λαμβάνω συχνά προσκλήσεις για ομιλίες σε σχέση με την επιχειρηματικότητα. Κάτι η τύχη να είμαι ανάμεσα στους δημιουργούς της πρώτης φοιτητικής νεοφυούς επιχείρησης της χώρας, κάτι η συγκυρία που με έφερε στην προεδρία της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Νέων Επιχειρηματιών, κάτι η ανάγκη μου να επικοινωνώ με τους συνανθρώπους μου – "ακατάσχετη φλυαρία" σύμφωνα με τους συνεργάτες μου – και ο αριθμός των προσκλήσεων αυξάνεται στην πάροδο του χρόνου.

Ειδικά το τελευταίο εξάμηνο έχει παραγίνει με αποτέλεσμα να αναγκάζομαι να "κλέβω" χρόνο από περιττές δραστηριότητες όπως ο ύπνος ή η διασκέδαση για να μπορέσω να ανταπεξέλθω.

Να πω την αλήθεια, με ενοχλεί λίγο ο μεγάλος αριθμός ομιλιών καθώς όσο απομακρύνεται κανείς από την αρμονία επικεντρωνόμενος σε μια δραστηριότητα, τόσο χάνεται το νόημα της δραστηριότητας αυτής.

Ανάμεσα στις προσκλήσεις αυτές πρόσφατα έλαβα μια και από τα Εκπαιδευτήρια Αυγουλέα – Λιναρδάτου στο Περιστέρι για να μιλήσω σε μαθητές της Δευτέρας Λυκείου (!) με θέμα την επιχειρηματικότητα στο πλαίσιο κάποιων ενημερωτικών διαλέξεων που κάνει το σχολείο αυτό για την επαγγελματική σταδιοδρομία των μαθητών του. Όπως κάνω συνήθως, απάντησα ότι με χαρά δέχομαι την πρόσκληση και, πάλι όπως συνήθως, κάτι επείγον είχε συμβεί την προηγούμενη μέρα και δεν είχα προλάβει να σχεδιάσω την παρουσίασή μου, νιώθοντας ίσως μια ασφάλεια και αυτοπεποίθηση πως θα τα καταφέρω εύκολα. Είναι ξέρετε κι αυτό ένα από τα κακά της εμπειρίας.

Αμ, δε!

Η παρουσίαση στα παιδιά αυτά, που είχαν γεννηθεί το 1995, χρονιά που εγώ τελείωσα το Γενικό Λύκειο Ασπροπύργου, ήταν πολύ δύσκολη. Με διαφορά η δυσκολότερη που είχα κάνει ποτέ καθώς στους συνομιλητές μου δεν υπήρχε απολύτως κανένα αίσθημα συνενοχής. "Τι εννοείς;" σίγουρα θα αναρωτηθήκατε. "Στις άλλες παρουσιάσεις το κοινό έχει αίσθημα συνενοχής;". Αναμφισβήτητα ναι. Μιλώντας σε φοιτητές – πολύ περισσότερο σε μεγαλύτερο ηλικιακά κοινό και με αποκορύφωμα τις συνομιλίες με πολιτικούς – υπάρχει διάχυτο το αίσθημα της συνενοχής. Περιγράφεις μια μελανή πραγματικότητα και οι συνομιλητές σου αναγνωρίζουν τη θέση τους σε αυτή. Είναι μια διαδικασία αυτογνωσίας, κάθαρσης στην ακραία της μορφή, όπου η αναγνώριση του προβλήματος οδηγεί σταδιακά τη συνομιλία στην περιγραφή του "δέον γενέσθαι". Αντίθετα τα παιδιά, με την εξαίρεση της συζήτησης για το φροντιστήριο – που είναι από τις αγαπημένες μου καθώς υποστηρίζω ότι στο απαράδεκτο φαινόμενο αυτό οφείλονται πολλά δεινά της κοινωνίας μας, μεταξύ αυτών και η ποιότητα της επιχειρηματικότητάς μας – δυσκολεύονται να βρουν τη θέση τους στη μαύρη μας πραγματικότητα.

Είναι απλό: Τα παιδιά που γεννήθηκαν το 1995, η γενιά του 2030, δεν έχουν προφτάσει ακόμα να φταίνε σε τίποτα.

Προχωρούσε η συνομιλία μας παρά ταύτα με σχετική επιτυχία, απαιτώντας όμως πολύ μεγάλη προσπάθεια από τη μεριά μου. Είπα στα παιδιά πως δεν είμαι σε θέση να τους πω τι θα κάνουν στη ζωή τους και τους συμβούλεψα να μην δεχτούν από κανέναν άλλο τέτοια "οδηγία". Προσπάθησα να τους πω ότι το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τους δώσω το ερέθισμα να σκεφτούν. "Τι είναι μια καλή δουλειά;", "γιατί κάποιες Σχολές είναι περιζήτητες και με μεγάλη βάση;" και "με ποιο κριτήριο θα αποφασίσουμε τι δουλειά θα κάνουμε;" ήταν μερικές από τις ερωτήσεις που τους έκανα, λαμβάνοντας απαντήσεις που θετικά με εξέπλητταν με την αυθεντικότητά τους.

Τότε έκανα το μοιραίο λάθος.

"Έχετε ακούσει για την κρίση;" ρώτησα. Ναι, μου απάντησαν όλοι μαζί. "Ποιος νομίζετε ότι φταίει για την κρίση αυτή;" ρώτησα αμέσως μετά. Εκκωφαντική σιωπή. Ανησύχησα. "Ποιος φταίει παιδιά για την κρίση που βιώνουμε όλοι μας;" ξαναρώτησα με επιμονή. "Εσείς!" είπε με δύναμη ένα παιδί που καθόταν πίσω αριστερά, από αυτά που μάλλον τα λες και "ζιζάνια" της τάξης. Ξαφνικά όλη η τάξη συμφώνησε και σχεδόν με μια φωνή είπε "εσείς φταίτε".

Σοκαρίστηκα.

Εγώ νιώθω ακόμα "νέος". Είμαι πρόεδρος των "νέων επιχειρηματιών". Παντού μου λένε "να ακούσουμε τη φωνή των νέων". Παντού εμείς κατηγορούμε τη γενιά του Πολυτεχνείου, εκείνους τους απαράδεκτους καριερίστες που πούλησαν τις ιδέες και τα οράματά τους καταστρέφοντας τη χώρα. Και τώρα έρχεται ένα μάτσο νεογνά να μου πει ότι φταίω εγώ; Εμείς; Ποιοι εμείς; Εμείς δεν προλάβαμε να κάνουμε τίποτα ακόμα. Εμείς δεν φταίμε. Φταίνε οι μεγαλύτεροι, φταίει η γενιά του Πολυτεχνείου, φταίει η γενιά του "1-1-4", άντε ίσως και η "γενιά της Αλλαγής". Εμείς όμως; Αν είναι δυνατόν! "Νομίζω πως μάλλον φταίνε περισσότερο οι μεγαλύτεροι από τη γενιά μου" μπόρεσα να ψελλίσω, σίγουρα όμως δεν έπεισα κανέναν.

Νέο σοκ. Τι αντίδραση ήταν αυτή; Ναι, ήταν αντίδραση ενοχής. Τα παιδιά είχαν δίκιο, εμείς φταίμε!

Ποιοι όμως είμαστε εμείς; Είμαστε η "γενιά του Δέκα". Ωραίο όνομα, εμπεριέχει έναν συμβολισμό. Είμαστε η γενιά του 2010, ταυτόχρονα όμως είμαστε και γενιά των αρίστων. Είμαστε η γενιά που σπούδασε μαζικά σε Ελλάδα, Ευρώπη και Αμερική. Είμαστε η γενιά που μάζεψε πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά, post-doc, Της Παναγιάς τα Μάτια σε qualifications δηλαδή. Είμαστε εμείς που αντιπροσωπεύουμε, που ενσαρκώνουμε το "ελληνικό όνειρο". Είμαστε το Return-on-Investment των 2.000.000.000 ευρώ που δαπανά κάθε χρόνο σε φροντιστήρια η ελληνική οικογένεια με χαρακτηριστικά είδους πρώτης ανάγκης. Είμαστε οι φορείς της αγωνίας των αγροτών που κλείνουν τις εθνικές οδούς γιατί "δεν μπορούν να πληρώσουν τα φροντιστήρια των παιδιών τους". Είμαστε όλοι εκείνοι για τους οποίους γονείς και παππούδες στερήθηκαν τα πάντα "για να σπουδάσουμε". Είμαστε αυτοί που αθροιζόμαστε στο "ένα εκατομμύριο πτυχιούχων" που έχει η Ελλάδα και "τη φέρνουν στατιστικά δεύτερη στο κόσμο μετά το Ισραήλ".

Όλα αυτά, φοβάμαι όμως πως είμαστε τελικά ένα μάτσο από άβουλα όντα που δεν θέλουν, φοβούνται να πάρουν την τύχη στα χέρια τους.

Εμείς, η "γενιά του Δέκα", ότι καλύτερο έβγαλε ποτέ αυτή η χώρα, είμαστε αντιμέτωποι τώρα με την πρόκληση της ζωής μας. Θα αναλάβουμε τις ευθύνες μας; Θα κάνουμε το "δέον γενέσθαι";  Ή θα γίνουμε μια ακόμα "πουλημένη γενιά", όπως αυτή του Πολυτεχνείου. Θα πετύχουμε, θα φτάσουμε στη συλλογική αυτοπραγμάτωση ή θα μείνουμε "χαμένα ταλέντα";

Για να δώσουμε θετική απάντηση πρέπει να κάνουμε την υπέρβαση και να αντισταθούμε στον ολοκληρωτισμό της στρέβλωσης των λέξεων. Δολοφόνησαν πολλές λέξεις οι προηγούμενες γενιές. Οι λέξεις έχασαν το νόημά τους και δυσκόλεψαν την επικοινωνία μας. Ο ελληνικός λαός μετατράπηκε έτσι σε μια χαοτική μάζα ιδιωτών. Όχι περίεργα, η ιδιοτέλεια ήταν η κυρίαρχη ιδεολογία της χώρας.

Αντίσταση στην κατάσταση αυτή, ανάληψη των ευθυνών που έχει η "γενιά του Δέκα", είναι η ανάκτηση του αυθεντικού νοήματος των λέξεων. Θέλουμε να ζήσουμε σε Πόλεις, όχι στις ζούγκλες τσιμέντου που ζούμε σήμερα. Θέλουμε να είμαστε Πολίτες και όχι εξαρτημένα πιόνια ενός κράτους. Θέλουμε να παράγουμε και να απολαμβάνουμε Πολιτισμό, όχι την επικρατούσα υποκουλτούρα αποχαύνωσης. Για να τα κάνουμε όλα αυτά, πρέπει να επιστρέψουμε μαζικά στην Πολιτική.

Έχοντας όλα αυτά στο μυαλό μου έλεγα στις 6:30 μμ της Κυριακής 6ης Μαΐου, αντιλαμβανόμενος το επερχόμενο αποτέλεσμα, ότι η μέρα αυτή θα μείνει στην ιστορία ως μέρα γιορτής. Η μέρα που οι δολοφόνοι των λέξεων έλαβαν την αμετάκλητη πολιτική τους καταδίκη και ξεκίνησε η γέννηση της νέου ιστορικού κύκλου της χώρας, του κύκλου των Πόλεων, των Πολιτών, του Πολιτισμού και της Πολιτικής. Όπως κάθε γέννηση έτσι και αυτή θα είναι χρονοβόρα και επώδυνη. Όταν όμως ολοκληρωθεί θα φέρει μόνο χαρά, αισιοδοξία και ευτυχία μετατρέποντας τον προηγούμενο ιστορικό κύκλο, εκείνον που μάθαμε να ονομάζουμε "μεταπολίτευση", σε μια θλιβερή μα διδακτική ιστορική ανάμνηση.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδιά της Δευτέρας Λυκείου που μάλλον δεν κατάλαβαν πόσο πολύ με βοήθησαν, ελπίζω και πολλούς άλλους, να αντιληφθούμε ότι τώρα είναι η ώρα να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.

Τώρα είναι η ώρα της γενιάς του Δέκα. Θα κάνουμε αυτό που πρέπει. Πρώτα και κύρια θα ανακτήσουμε την ιδιότητα του Πολίτη. Αυτό είναι το δικό μας δέον γενέσθαι.

H τραγική ανεπάρκεια της σοσιαλδημοκρατίας | Από το Euro2Day.gr

Αναδημοσίευση από το Euro2Day.gr  http://www.euro2day.gr/specials/opinions/132/articles/702338/Article.aspx

Πριν από έναν περίπου χρόνο, στις 23 Απριλίου 2011, έγραφα στο ιστολόγιό μου ότι "η νέα προοδευτικότητα είναι η ανάκτηση της σχέσης του ανθρώπου με τη δημιουργία", προσπαθώντας να δω από θετική σκοπιά την κατάρρευση του αμερικάνικου καπιταλισμού όπως αυτή ιστορικά συνδέεται πλέον με την πτώχευση της Lehman Brothers στις 15 Σεπτεμβρίου 2008, κάτι λιγότερο από 17 χρόνια μετά την κατάρρευση του αντίπαλου δέους του αμερικάνικου καπιταλισμού που δεν ήταν άλλο από τη Σοβιετική Ένωση.

Ο μεγάλος διανοητής Μιχάλης Χαραλαμπίδης είχε από τη δεκαετία του '80 προειδοποιήσει με ένα προφητικό κείμενο "Ομοιότητες Δυτικού Καπιταλισμού - Υπαρκτού Σοσιαλισμού" [το οποίο περιλαμβάνεται στο βιβλίο "Προλεχθέντα", εκδόσεις Γόρδιος] πως τα δύο αυτά συστήματα εν τέλει ταυτίζονταν στα προβλήματά τους, με κυριότερο την αδιαφορία για το υποκείμενο - δημιουργό.

Η πτώχευση της Lehman Brothers και στη συνέχεια η εντυπωσιακή αδυναμία των ΗΠΑ να ανορθώσουν την οικονομία τους, όπου παρά τις "ενέσεις ρευστότητας" [έτσι λένε politically correct το "τυπώνω χρήμα"] η ανεργία παραμένει άνω του 10%, είναι μια απόλυτη επιβεβαίωση της πρόβλεψης Χαραλαμπίδη και άλλων κοινωνικών επιστημόνων.

Η διαπίστωση αυτή οδηγεί μαθηματικά στην επόμενη, που δεν είναι άλλη από εκείνη της ψεύτικης συνείδησης που έχει βασανίσει εκατομμύρια κόσμο αυτοχαρακτηριζόμενου ως "αριστερού" σε όλη την Ευρώπη - χωρίς η Ελλάδα να αποτελεί εξαίρεση. Πολύς ιδρώτας, πολλή φαιά ουσία, πολύ και άδικα χυμένο αίμα γι' αυτήν την ψεύτικη συνείδηση. Για μια κοσμοθεωρία που με περίσσεια εγωισμού επιδεικτικά αγνόησε την παράμετρο του τόπου στην ανάλυσή της.


Όχι λοιπόν! Δεν ήταν το ίδιο η Ελλάδα του '30 με τη Γερμανία και τη Γαλλία του '30! Η Ελλάδα ουδέποτε πέτυχε την εσωτερική της ενσωμάτωση, ουδέποτε ανέπτυξε βιομηχανία, ουδέποτε είχε πραγματική εργατική τάξη, όπως είχαν στο μυαλό τους οι θεμελιωτές της "αριστερής ιδεολογίας". Για τη μεταλλαγμένη εκδοχή της οποίας, για τη "σοβιετική εκτροπή", ας την ονομάσω, όπου η κυριαρχία των κεφαλαιούχων απλώς αντικαταστάθηκε από την κυριαρχία των γραφειοκρατών, δεν αξίζει κανείς να κάνει σοβαρή ανάλυση.

Στο σημείο αυτό ερχόμαστε σε μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα: στην τραγική ανεπάρκεια της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Τι εννοώ: μα τι άλλο, την πλήρη σύγχυση που έχουν όλα ανεξαιρέτως τα ευρωπαϊκά κεντροαριστερά κόμματα εδώ και αρκετές δεκαετίες ως προς το προτεινόμενο(;) οικονομικό μοντέλο. Τα κόμματα αυτά, εγκλωβισμένα στην ψεύτικη συνείδηση που αναφέραμε παραπάνω, μην μπορώντας να αντιληφθούν την επιχειρηματικότητα στην αυθεντική της μορφή, αλλά μόνο ως προς τη στρεβλωμένη, διεφθαρμένη, χρηματιστική εκδοχή της, που προώθησε ο... δυτικός καπιταλισμός, ούτε λίγο ούτε πολύ τη θεωρούν κάτι σαν αναγκαίο κακό. Μια προσέγγιση λογιστάκου, θα μπορούσε να πει κανείς. Κάτι σαν τον "σοσιαλισμό - σεισμό - σεισμό – εκσυγχρονισμό" του Κωνσταντίνου Σημίτη…

Η ασύλληπτη αυτή κατάσταση οδήγησε σε κωμικοτραγικές καταστάσεις, πολλές από τις οποίες ζήσαμε πρόσφατα και στην Ελλάδα, όπου στην πραγματικότητα οι φωνές του "φιλελεύθερου χώρου" πολλές φορές και του "νεοφιλελεύθερου" έρχονταν μέσα από τα υποτιθέμενα κεντροαριστερά κόμματα.

Πολλούς είχε ξενίσει η παρουσία του Στέφανου Μάνου στο ψηφοδέλτιο του ΠαΣοΚ του Γεωργίου Παπανδρέου, στη συνέχεια όμως φάνηκε πολύ φυσιολογική η πρόσφατη παρουσία πολλών νέων στελεχών του Παπανδρεϊκού ρεύματος στα ψηφοδέλτια της Δράσης του κ. Μάνου - κίνηση που προσωπικά καλωσόρισα ως πράξη πολιτικού θάρρους και εξυγίανσης.

Γιατί λοιπόν τραγικά ανεπαρκής η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία; Πολύ απλά διότι εγκλωβίστηκε σε μια απόλυτα παρωχημένη ανάλυση σοσιαλισμού-καπιταλισμού, η οποία την υποχρέωσε να βλέπει την επιχειρηματικότητα ως αναγκαίο κακό και όχι ως μαζική, καθολική κοινωνική επιλογή - μονόδρομο για την ουσιαστική αυτοπραγμάτωση του υποκειμένου. Με άλλα λόγια, μια αυθεντική αριστερή οικονομικοπολιτική επιλογή όπως εκείνη της μαζικής, υγιούς επιχειρηματικότητας επί της ουσίας ουδέποτε αναλύθηκε, άρα ουδέποτε προωθήθηκε σοβαρά, λόγω τεράστιας ανεπάρκειας της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.

Με βάση την παραπάνω ανάλυση, λοιπόν, μπορεί να πει κανείς ότι δύο είναι οι θεμελιώδεις έννοιες μιας προοδευτικής πολιτικής σήμερα: α) Η ανάκτηση της ηθικής, κοινωνικής και συναισθηματικής σχέσης του υποκειμένου-δημιουργού με το αντικείμενο της εργασίας του και β) Η τοπική διάσταση στη χάραξη και υλοποίηση συλλογικών αναπτυξιακών στρατηγικών. Επιπλέον αυτών, θα προσέθετα με έμφαση τα ανθρώπινα δικαιώματα με σεβασμό στη διαφορετικότητα και την οικολογική προσέγγιση φέρουσα τη βιωσιμότητα ως κυρίαρχο παράγοντα οποιασδήποτε οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής στρατηγικής.

Έχοντας αυτές τις έννοιες στο μυαλό μας, πρέπει πρώτα απ' όλα να πετύχουμε μια κοινά αποδεκτή ερμηνεία της παρούσας κατάστασης. Ποια είναι η κρίση, πώς φτάσαμε σε αυτήν, πώς μπορούμε να βγούμε. Σε ένα πρόσφατο άρθρο μου υποστήριξα πως στην Ελλάδα έχουμε την "τύχη" να βιώνουμε ταυτόχρονα τρεις κρίσεις: α) την παγκόσμια που είναι η νομισματική, β) την ευρωπαϊκή που είναι εκείνη της ανταγωνιστικότητας και γ) την ελληνική που είναι η πολιτική.

Ειδικά όσον αφορά την ελληνική κρίση, η ανάλυσή μου στο παραπάνω άρθρο λέει τα ακόλουθα: "Στη χώρα μας κυριαρχεί μια οικονομική ολιγαρχία με ξεκάθαρα εγκληματικά χαρακτηριστικά, τόσο στην προέλευση του πλούτου της όσο και στις πρακτικές διατήρησής του.

Η οικονομική αυτή ολιγαρχία έχει δύο βασικά εργαλεία: Αφενός τα μέσα μαζικής 'ενημέρωσης', αφετέρου μαριονέττες που συνηθίσαμε να ονομάζουμε πολιτικούς. Το τρίγωνο αυτό, σε αγαστή συνεργασία, κάνει ό,τι είναι αναγκαίο ώστε πρωτίστως η οικονομική ολιγαρχία να διατηρεί τα κεκτημένα της, ακόμα και να τα ενισχύει, και δευτερευόντως οι μαριονέττες να απολαμβάνουν το ναρκωτικό της εξουσίας και τα αποφάγια της ολιγαρχίας".

Δεν χωρά αμφιβολία λοιπόν: Πρόοδος σήμερα στην Ελλάδα είναι η αντίσταση στην οικονομική αυτή ολιγαρχία και στους υπηρέτες της, "πολιτικούς" και μέσα μαζικής "ενημέρωσης". Ο... δικομματισμός, το ίδιο κόμμα με τα δύο πρόσωπα δηλαδή, που "κυβέρνησε" την Ελλάδα για περίπου 40 χρόνια, ήταν το εμβληματικό εργαλείο της οικονομικής ολιγαρχίας.

Ακριβώς για τον λόγο αυτόν πιστεύω ότι στο άμεσο μέλλον η 6η Μαΐου 2012 θα γιορτάζεται ως ημέρα απελευθέρωσης. Τη μέρα εκείνη πολλά εκατομμύρια Έλληνες απελευθερώθηκαν. Κατάφεραν να αποδράσουν από τον δικομματισμό, έσπασαν τις αλυσίδες του οράματος του διορισμού, αδιαφόρησαν για το προνόμιο της μικροδιαφθοράς και έκαναν κάποια άλλη επιλογή. Πολύ εντυπωσιακά, περίπου το 19% των ψηφοφόρων αψήφισε την απειλή του πολιτικού ευνουχισμού που το σύστημα ονόμαζε χαμένη ψήφο και επέλεξε κόμματα που ήταν κάτω του φράγματος του 3%. Το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου κρίνεται συγκλονιστικό!

Το ζητούμενο τώρα, όσον αφορά τις επερχόμενες εκλογές της 17ης Ιουνίου, είναι να ολοκληρώσουμε αυτό που όλοι μαζί ξεκινήσαμε εκείνη τη μεγαλειώδη Κυριακή. Για να είμαι απολύτως σαφής, τα συγκλονιστικά στοιχεία του αποτελέσματος της 6ης Μαΐου 2012, εκείνα που φανερώνουν την απελευθέρωση του ελληνικού λαού, είναι τα ακόλουθα δύο: α) ο περιορισμός του "δικομματισμού" στο 30%, έναντι 80% που έπαιρνε στον ιστορικό κύκλο της μεταπολίτευσης και β) το 19% που συγκέντρωσαν τα "μικρά κόμματα" [με προεξάρχουσα περίπτωση της Δημιουργία Ξανά!, ενός κόμματος μόλις δύο μηνών με μηδενικούς οικονομικούς πόρους και κανένα γνωστό πολιτικό στη σύνθεσή του που συγκέντρωσε 2,15% των ψήφων].

Αντίθετα, τα αυξημένα ποσοστά του ΣυΡιζΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων δεν έχουν καμία πολιτική σημασία. Ήταν απλώς οι αθεράπευτοι του πελατειακού συστήματος που πίστεψαν πως τα ξύλινα τείχη είναι γύρωθεν της Ακρόπολης - έκαναν λάθος όμως και η επερχόμενη πραγματικότητα θα τους διαψεύσει με τρόπο σκληρό.

Ειδικό ενδιαφέρον αξίζει το εντυπωσιακό 7% της Χρυσής Αυγής. Όχι, ας μην ανησυχούμε: Δεν έχουμε 500.000 νεοναζί στην Ελλάδα. Το ποσοστό αυτό φανερώνει απελπισία, φανερώνει ανυπέρβλητα προβλήματα σε ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, το οποίο μην μπορώντας να επεξεργαστεί τη δυσχερέστατη κατάσταση οδηγείται σε μια μη ορθολογική επιλογή. Είναι περίσσεια η υποκρισία των συστημικών κομμάτων, προεξαρχόντων των μιζοκομμάτων ΠαΣοΚ και Ν.Δ. όταν επιτίθενται στους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής. Φασιστική πολιτική ήταν ο παραγωγικός ευνουχισμός της χώρας, φασιστική ήταν η δολοφονία των λέξεων, φασιστική ήταν η μετατροπή των πόλεων σε ζούγκλες μπετόν. Οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής είναι συμπολίτες μας απελπισμένοι και πολύ καλά θα κάνουμε να επιχειρήσουμε συλλογικά, με αλληλεγγύη, να τους βοηθήσουμε για να ξεπεράσουν τα εμπόδια που τώρα έχουν μπροστά τους και φαντάζουν ανυπέρβλητα.

Ποια λοιπόν είναι η επιλογή προόδου στην Ελλάδα σήμερα;

Για να φτάσει καθένας μας στην απάντηση του ερωτήματος αυτού, πρέπει να κάνει μια σοβαρή, δημόσια συζήτηση για την πρόοδο στην Ελλάδα και στην Ευρώπη σήμερα. Τι είναι πρόοδος και τι αντίδραση στην Ευρώπη του 2012. Όπως αναλύσαμε στην αρχή αυτού του άρθρου, αυτό που παραδοσιακά αντιλαμβανόταν η κοινωνία ως «αριστερό» ή «δεξιό», αντίστοιχα ως «πρόοδο» και «συντήρηση» συνήθως, είναι πια εντυπωσιακά κενό περιεχομένου. Δυστυχώς στην Ελλάδα η Αριστερά στην πραγματικότητα πολλές φορές ήταν δεξιότερη της Δεξιάς.

Αυτό αποδεικνύεται ακόμα και σήμερα με τη μνημειώδη αδυναμία της «Αριστεράς» να δώσει σαφείς απαντήσεις σε ερωτήματα όπως αυτά που έθεσα σε πρόσφατο άρθρο μου: "Τα κόμματα της λεγόμενης Αριστεράς - ΚΚΕ, ΣυΡιζΑ και Δημ.Αρ.- στην πραγματικότητα είναι βαθιά συντηρητικά, δεξιά σχήματα. Μένοντας στη στείρα άρνηση και στην ανέξοδη διαμαρτυρία δεν δίνουν ΚΑΝΕΝΑ ρεαλιστικό σενάριο προόδου και ανάπτυξης για τον ελληνικό λαό.

Με απομονωμένες από τον λαό συνδικαλιστικές μασωνίες σοβιετικού τύπου κατοχυρώνουν τα κεκτημένα τους, παίρνουν τη χρηματοδότησή τους από το 'κράτος' και πουλάνε ξοφλημένα επαναστατικά όνειρα σε απελπισμένους συνανθρώπους μας.

α) Πού είναι η συζήτηση για την ανάπτυξη, την πρόοδο, τη δημιουργία, την οικονομία από την Αριστερά;

β) Πού είναι η συζήτηση για την προώθηση μιας νέας σχέσης με την εργασία που θα έχει στο επίκεντρό της τη δημιουργικότητα;

γ) Πού είναι η θέση για ένα νέο συνεταιριστικό κίνημα που θα δώσει πνοή στην ύπαιθρο με βάση τη συνάντηση του παραδοσιακού με το σύγχρονο;

δ) Πού είναι τελικά η συζήτηση για την ελευθερία και την αυτοδιάθεση των λαών στη γειτονιά μας και σε ολόκληρο τον κόσμο;

ε) Ποιες είναι οι ξεκάθαρες απόψεις για το τι αληθινά σημαίνει ΠΡΟΟΔΟΣ και τι είναι η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, το 2012;".

Κύριο σημείο αναφοράς μιας προοδευτικής πολιτικής στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη σήμερα είναι ο άνθρωπος. Πρέπει να δώσουμε πνοή σε ένα νέο κύμα ανθρωπισμού το οποίο θα έχει ως κύριο πρόσταγμα την ανάπτυξη μιας νέας σχέσης με την εργασία, έχοντας στο επίκεντρο τη δημιουργία. Στο πλαίσιο αυτό οραματίζομαι την επιχειρηματικότητα ως μια νέα λαϊκότητα, ως μαζική, καθολική κοινωνική επιλογή. Ως ένα κίνημα που θα συμβάλει στη δυνατότητα κάθε ανθρώπου να αλλάξει τη μοίρα του και τη μοίρα των συνανθρώπων του, πραγματώνοντας τη δημιουργικότητά του. Η ηθική και συναισθηματική σχέση του υποκειμένου με το αντικείμενο της εργασίας του είναι δικλίδες ασφαλείας απαραβίαστες έναντι της διαφθοράς και της στρέβλωσης.

Μεγάλο σημείο αναφοράς είναι το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης. Το όραμα δημιουργίας μιας υπερδύναμης ισότητας, δημιουργικότητας, ειρήνης, δικαιοσύνης και πολιτισμού, που θα δημιουργήσει συνθήκες πρωτόγνωρης ευημερίας για το μισό δισεκατομμύριο των κατοίκων της και θα είναι καθοριστικά θετικός παράγοντας για τις παγκόσμιες εξελίξεις. Μια αληθινά ενωμένη, αληθινά δημοκρατική Ευρώπη, που μπορεί να έχει τη μορφή της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας με ηγεσία εκλεγμένη απευθείας από τα 500 εκατ. των Ευρωπαίων πολιτών. Η μεγάλη δύναμη της Ευρώπης, το αδιαμφισβήτητο ανταγωνιστικό της πλεονέκτημα, είναι το ασυναγώνιστο Συμβολικό Κεφάλαιό της, διαπίστωση εξαιρετικά θετική για την Ελλάδα.

Τέλος, δεν μπορεί να μην αποτελεί στοιχείο προόδου και χαρακτηριστικό του νέου ευρωπαϊκού ανθρωπισμού η έννοια της αρμονίας όπως εκείνη ιδανικά εκφράζεται από το κίνημα της οικολογίας. Η φύση σοφά μας βάζει όρια, όρια που τόσο εγωιστικά οι άνθρωποι πολλές φορές ξεπεράσαμε πρόσκαιρα, πληρώσαμε όμως σύντομα βαρύτατο τίμημα. Το κίνημα της οικολογίας είναι ένα ξεκάθαρο οικονομικό και επιχειρηματικό κίνημα. Το ότι η Γερμανία σήμερα πρωταγωνιστεί στη διεθνή βιομηχανία ανανεώσιμων πηγών ενέργειας δεν είναι αποτελέσμα κάποιου "στρατηγικού σχεδίου", αλλά του ίδιου του πολιτικού κινήματος των πρασίνων - μια ιστορική διαπίστωση που μας δείχνει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο πως αυτό που βιώνουμε στην Ελλάδα από το '74 και μετά μόνο "πολιτική" δεν είναι.

Το τρίπτυχο λοιπόν της προοδευτικής πολιτικής για την Ελλάδα σήμερα δεν είναι άλλο από την Οικονομία της Δημιουργικότητας, την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, όλα μέσα σε ένα πλαίσιο αρμονίας και βιωσιμότητας.

Υπάρχουν δυνάμεις στην Ελλάδα σήμερα που μπορούν να εκφράσουν αυτόν τον πολιτικό ορθό λόγο, που μπορούν να αναιρέσουν τη δολοφονία των λέξεων και να μας επιτρέψουν να συνομιλήσουμε παράγοντας Πολιτική, δημιουργώντας Πολιτισμό. Είναι καθήκον κάθε Πολίτη να βοηθήσει ώστε οι δυνάμεις αυτές να ωριμάσουν, να συγκλίνουν και ενωμένες με δυναμισμό να διεκδικήσουν την εντολή του ελληνικού λαού για να οδηγήσουν τη χώρα μας στην κατεύθυνση της Προόδου.

Είναι μια ευθύνη στην οποία είμαι βέβαιος πως θα ανταποκριθούμε θετικά.

Αναζητώντας τον Ορθό Λόγο: Μια πρόταση για το κέντρο της Αθήνας

Η απόφαση ήταν δύσκολη μα τελικά δεν τη μετανιώσαμε. Το ενοίκιο στην Κατεχάκη ήταν τόσο υψηλό που δεν μπορούσαμε να το αντέξουμε. Πάνω από 16 € / μ², μια τιμή που σίγουρα η κρίση καθιστούσε αδύνατη να αντέξουμε. Μετά από σύντομη αναζήτηση βρήκαμε ένα γραφείο στη Σανταρόζα σε τιμή 5 € / μ² (η οποία σήμερα έχει αναθεωρηθεί σημαντικά προς τα κάτω...!). Πήραμε τελικά περισσότερο χώρο απ΄ότι είχαμε στην Κατεχάκη, πληρώνοντας το 1/3 του κόστους. 1η Ιουλίου 2011 ο Όμιλος Virtual Trip μετακόμισε στη Σανταρόζα.

Στην αρχή βλέπαμε το bright side: Η πρόσβαση ήταν πανεύκολη (μετρό Ομόνοια & Πανεπιστήμιο, λεωφορεία, τρόλεϊ, ...) και ήμασταν στο κέντρο για ότι ήθελε να κάνει κάποιος μετά τη δουλειά. Από shopping μέχρι καφέ, φαγητό, σινεμά, ποτό, anything. Ανακάλυψα και εγώ ξανά το κέντρο που το είχα αφήσει για πολλά χρόνια – Ναι, είναι πάρα πολύ καλό!

Σύντομα όμως είδαμε και το dark side… Ποιο είναι αυτό; Στην περίπτωσή μας είναι το ζήτημα των ναρκομανών στην πλατεία πίσω από τα παλιά δικαστήρια – Ναι, εκείνη που μπήκε το άγαλμα του Παναγούλη, αυτήν που κανένας δεν ξέρει το όνομά της. Είναι πραγματικά ασύλληπτο το dealing που γίνεται εκεί, σχεδόν 24 ώρες το 24ωρο. Βλέπεις ανθρώπους να πάνε και να έρχονται, άλλους καλοντυμένους και άλλους σε πραγματικά άθλια κατάσταση. Με πρησμένα, πολλές φορές στην κυριολεξία «σαπισμένα» άκρα να γυρνούν άσκοπα (;) και να κάνουν ενέσεις όπου μπορείς να φανταστείς.

Αν δεν τους είχα δει δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ την ευκολία με την οποία κάποιος κάνει ένεση σε οποιοδήποτε σημείο του σώματός του, με τα γεννητικά όργανα να έχουν πολύ συχνά την τιμητική τους. Ειδικά ένας μελαμψός τύπος, αδύνατος, γύρω στο 1.70 ύψος, μας έχει όλους εντυπωσιάσει με τη δεξιοτεχνία του. Κάνει ενέσεις στο λαιμό του ενώ βαδίζει με ταχύ βήμα στον πεζόδρομο της Σανταρόζα. Ειλικρινά εντυπωσιακό.

Μια κοινωνία σε σήψη λοιπόν. Αναρωτιέσαι για τα παιδιά αυτά: Οικογένεια έχουν; Φίλους έχουν; Κοινωνία να τους φροντίζει υπάρχει; Κάποιο σύστημα υγείας και υποστήριξης; Είναι ασθενείς, είναι πασιφανές. Δεν χρειάζεται να είναι ειδικός κανείς για να καταλάβει πως το τέλος τους είναι κοντά. 

Μέσα σε αυτό το κλίμα και τα αναπάντητα ερωτήματα να πληθαίνουν, συζητούσα ένα απόγευμα του περασμένου Γενάρη με τον καλό φίλο & συνεργάτη Γιάννη Τριανταφύλλου. Μιλούσαμε για την κατάντια του κέντρου, την εγκατάλειψη, την απουσία κάθε αισθητικής, την απουσία κάθε ενδιαφέροντος. Του είπα και για έναν φουσκωτό τύπο που μας είχε επισκεφθεί πριν τα Χριστούγεννα πουλώντας κουπόνια «για τον χορό της αστυνομίας» όπως είπε στη γραμματεία μας. Εκείνος που έλεγε πως τα ενοίκια έχουν καταρρεύσει πλήρως και πως ξέρει δεκάδες γραφεία ξενοίκιαστα στο κέντρο. Έτσι, μιλώντας χαλαρά είπε κάτι μαγικά απλό: «Μα γιατί δεν δίνουν κίνητρα στα start-ups να έρθουν στο κέντρο;».

Λίγες μέρες αργότερα είχαμε στο CoLab Athens μια από τις συχνές συναντήσεις του Advisory Board της Ελληνικής Ένωσης Νεοφυών Επιχειρήσεων (που έχει γίνει πιο γνωστή σαν Hellenic Start-up Association, όμως η ελληνική λέξη είναι τελικά τόσο πολύ περισσότερο περιγραφική!). Μέσα σε όλα τα θέματα – είναι γνωστό σε όλους τους συνεργάτες μου ότι πολλές φορές γίνομαι χαοτικός ή, όπως το λένε, I tend to spread too thin – λέω στα παιδιά για την ιδέα του Γιάννη. Σε όλους φάνηκε πολύ καλή!

Είδαμε κάποια προφανή πράγματα:

Α) Το κέντρο βολεύει! Αυτό έχει περίτρανα αποδειχτεί στο CoLab.
Β) Υπάρχει πολύ μεγάλος αριθμός γραφείων σε σχετικά καλή κατάσταση που τώρα είναιν ξενοίκιαστα.
Γ) Ένα μέτρο μη φορολόγησης επί των κερδών για 5 χρόνια θα μείωνε ελάχιστα τα έσοδα του δημοσίου θα αύξανε κατακόρυφα όμως το ρεύμα προς τη νεοφυή επιχειρηματικότητα

Λίγο καιρό μετά οργανώσαμε την Entrepreneur Week Greece, από 22 έως 25 Φεβρουαρίου στην Αθήνα με ομολογουμένως τεράστια επιτυχία. Εκεί ήρθε το τελειωτικό χτύπημα σε δυο δόσεις! Πρώτα απ’όλα οι 35 φιλοξενούμενοί μας από 10 χώρες είπαν πως είναι εντυπωσιασμένοι από το ανθρώπινο κεφάλαιο που βλέπουν στην Ελλάδα και δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί δεν κάνουμε την Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Δημιουργικότητας. Με νόημα έλεγαν, αν κάποιος έχει την εσωτερική δύναμη να δημιουργήσει, που αλλού μπορεί να το κάνει καλύτερα πέρα από την Αθήνα; Κάπου εκεί καταλάβαμε όλοι τι σημαίνει «συμβολικό κεφάλαιο».

Το δεύτερο χτύπημα όμως ήταν ακόμα χειρότερο. Οι καλοί φίλοι Alex Mitchell από τη Μεγάλη Βρετανία και Alvaro Cuesta από την Ισπανία μας είπαν πως στις χώρες τους, συγκεκριμένα στο Λονδίνο και στη Μαδρίτη, έχουν ήδη κάνει αντίστοιχα προγράμματα με μεγάλη επιτυχία! Την επιτυχία του προγράμματος αυτού στο Ανατολικό Λονδίνο μας επιβεβαίωσε και ο Horst Reichenbach όταν συναντηθήκαμε αργότερα με την Ομάδα Εργασίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Ελλάδα ενώ με έκπληξη μάθαμε ότι κάτι αντίστοιχο έκανε και ο Δήμος του San Francisco μάλιστα με χρηματοδότηση από το Twitter.

Στη συνέχεια, τόσο εγώ προσωπικά όσο και όλοι οι συνάδελφοι από την Ελληνική Ένωση Νεοφυών Επιχειρήσεων αναφέρουμε την πρόταση αυτή όπου βρεθούμε. Είδαμε και πολλές προσπάθειες αντιγραφής, επίκλησης πατρότητας της πρότασης και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Δεν μας ενοχλούν καθόλου! Ας υλοποιηθεί το σχέδιο και δεν πειράζει να μην υπάρχει καμία αναφορά σε εμάς.

 Ποια είναι η πρόταση; Πολύ απλή στην ουσία της:

«Αυθεντικά νεοφυείς επιχειρήσεις (αυτό μπορεί εύκολα να ελεγχθεί με τον κανόνα de minimis της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλα σχετικά εργαλεία) οι οποίες εγκαθίστανται στο κέντρο της Αθήνας (σε συγκεκριμένες περιοχές του κέντρου) θα έχουν μηδενική φορολογία για διάστημα πέντε ετών από την ίδρυσή τους.». 

Δεν υπάρχει κανένας περιορισμός στην εθνικότητα των φορέων των επιχειρήσεων. Θα χαρούμε να υποδεχτούμε οποιονδήποτε από όλο τον Πλανήτη να έρχεται να πραγματώσει τη δημιουργικότητά του στην Αθήνα. Όπως έχει φανεί και από τα διάφορα co-working spaces, θα δημιουργηθεί τέτοιο ρεύμα. Αυτό που θέλουμε όμως να διασφαλιστεί είναι πως θα μιλάμε για αυθεντικά νεοφυείς επιχειρήσεις, δηλαδή επιχειρήσεις που δημιουργούν νέες, ποιοτικές θέσεις εργασίας, έχουν προοπτικές ταχείας ανάπτυξης και χαρακτηριστικά καινοτομίας.

Είναι ξεκάθαρη η αντίληψη των νεοφυών επιχειρήσεων σε αντιδιαστολή με δυο ζητήματα που μονοπώλησαν τη δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα:

Α) Σχετικά με την εγκληματικότητα στο κέντρο της Αθήνας 

Τα φαινόμενα σήψης και παρακμής που παρατηρούνται στο κέντρο της Αθήνας οφείλονται κύρια στο ότι εκείνο εγκαταλήφθηκε από τους κατοίκους του. Αυτό βεβαίως έγινε λόγω της απουσίας οποιασδήποτε ρεαλιστικής αναπτυξιακής πολιτικής για το κέντρο εδώ και δεκαετίες. Η δική μας αντίληψη είναι πως δεν υπάρχει λύση καμία πέραν της ίδιας της επιστροφής των Πολιτών στην Πόλη. Εμείς οι ίδιοι θα γυρίσουμε στο κέντρο της Αθήνας, θα το καταστήσουμε πεδίο πραγμάτωσης της δημιουργικότητάς μας σε ώφελος δικό μας και όλης της κοινωνίας. Η Ευρυπίδου, η Αθηνάς, η Σόλωνος, από κέντρα δουλεμπορίου θα γίνουν κέντρα δημιουργικότητας που θα διαφημίζουν την Ελλάδα σε όλο τον πλανήτη. Το όπλο της Ελλάδας διαχρονικά υπήρξε η δημιουργικότητα. Ας το χρησιμοποιήσουμε.

Β) Σχετικά με το μοντέλο ανάπτυξης και τις φορολογικές ζώνες

Αμέτρητη φαιά ουσία δαπανήθηκε και ώρες ασκόπων συζητήσεων σχετικά με τις ειδικές φορολογικές ζώνες. Ένα θέμα – ταμπού που προκαλούσε παράκρουση ένθεν και κείθεν. Φανερώνεται δυστυχώς η φτώχεια των ιδεών για ένα βιώσιμο παραγωγικό – αναπτυξιακό μοντέλο στη χώρα μας.Λες και η γεωοικονομία, η γεωπολιτική και το ανθρώπινο κεφάλαιο της Ελλάδας δεν καθιστούν προφανή την ορθή στρατηγική. Ποιο είναι λοιπόν το ζήτημα; Να κάνουμε ειδικές ζώνες για χαμηλής ποιότητας εργατική εργασία μηδενικής προστιθέμενης αξίας; Για να ανταγωνιστούμε ποιον ακριβώς; Τη Βουλγαρία; Την Τουρκία; Την Κίνα; Με επενδύσεις τίνος σε εργοστάσια; Ή μήπως ο ορθολογισμός απαιτεί ειδικά φορολογικά μέτρα για την αξιοποίηση του ανθρωπίνου κεφαλαίου μας σε δραστηριότητες έντασης γνώσης και εξωστρέφειας με δημιουργία πολλών ποιοτικών θέσεων εργασίας; Έτσι θα λυθεί και το πρόβλημα της νέας μετανάστευσης του ανθρωπίνου δυναμικού μας και της γκετοποίησης των κέντρων των πόλεών μας με κορυφαία την Αθήνα.

Η Ελληνική Ένωση Νεοφυών Επιχειρήσεων σύντομα θα υποβάλλει επίσημα προς την κυβέρνηση, τα κόμματα και όλους τους αρμόδιους φορείς όπως ο Δήμος, τα Επιμελητήρια κλπ αναλυτικά την πρότασή της για το κέντρο της Αθήνας. Για το πως μπορούμε να αναδείξουμε το ανταγωνιστικό μας πλεονέκτημα: Τον μοναδικό συνδυασμό ανθρωπίνου και συμβολικού κεφαλαίου.

Ναι, η Αθήνα από κέντρο δουλεμπορίου μπορεί να γίνει η Παγκόσμια Πρωτεύουσα Δημιουργικότητας. Να συμμετέχει θετικά, με ενεργό ρόλο στην παγκοσμιοποίηση.

Έχει γίνει στο παρελθόν, θα το κάνουμε και πάλι.

Ηθική νομιμοποίηση, πολίτες & ειδήμονες

Αναλύοντας την παρούσα κατάσταση στην Ελλάδα γίνεται σαφές ότι σημασία δεν έχει λοιπόν μόνο ποια μέτρα πρέπει να ληφθούν αλλά και η ηθική νομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος που θα ζητήσει την εφαρμογή τους.

Το παραπάνω αποτελεί και μια απλή εξήγηση για τους λόγους που η κυβέρνηση του υιού Παπανδρέου δεν είχε καμία πιθανότητα επιτυχίας, όπως πιθανότατα δεν θα έχει, δυστυχώς, κάθε κομματική κυβέρνηση ενδεχομένως προκύψει από τις επικείμενες εκλογές.

Ο τρόπος που αντιπολιτεύεσαι καθορίζει και τον τρόπο που θα κυβερνήσεις. Αν έχεις αντιπολιτευτεί με το "λεφτά υπάρχουν" και με την "επανακρατικοποίηση του ΟΤΕ", όχι, δεν θα μπορέσεις να κυβερνήσεις ορθολογικά όσο και αν το προσπαθήσεις.

Ομοίως αν έχεις αντιπολιτευτεί με "μονομερή καταγγελία" και "ακύρωση του μνημονίου", θα βρεθείς σε τραγικά δύσκολα διλήμματα όταν αναλάβεις τις τύχες της χώρας. Θα πρέπει είτε να προδώσεις όσους σε ψήφισαν ή να καταστρέψεις την τρέχουσα και τις επόμενες γενιές. Δύσκολα τα πράγματα.

Ποια θα μπορούσε να είναι μια λύση;

Όπως από το 2008 προτείνει ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, μάλλον μόνη λύση είναι η "κυβέρνηση ειδικών". Όχι "οικουμενική" μα "ειδικών" ή ίσως ακόμα καλύτερα "ειδημόνων" (πολύ περισσότερο προτιμώ τους όρους αυτούς από το "τεχνοκρατών" που το βρίσκω περιοριστικό και αποπροσανατολιστικό.

Δεν μιλάμε για καμία εκτροπή. Ακριβώς το αντίθετο. Η κυβέρνηση αυτή θα απολαμβάνει ευρείας κοινοβουλευτικής στήριξης, προχωρώντας σε μια ουσιαστική διάκριση της εκτελεστικής από τη νομοθετική εξουσία (ευελπιστώ ομοίως και από τη δικαστική), ενώ παράλληλα εμείς οι πολίτες θα ενεργοποιηθούμε για τη δημιουργία νέων, υγιών κομματικών σχηματισμών που θα δώσουν εκ νέου στην Πολιτική την αυθεντική της έννοια..

Γίνεται σαφές πως οι υφιστάμενοι κομματικοί μηχανισμοί, είτε οι παλιοί, είτε οι μεταμφιεσμένοι ως νέοι και οι ανακυκλώσεις τους, δεν έχουν καμία απολύτως ηθική νομιμοποίηση. Το πρόβλημα αυτό, πολύ περισσότερο από τα κόμματα αυτά και τους φορείς τους αφορά όλους εμάς, τους Πολίτες.

Τώρα είναι η ώρα να ανακτήσουμε όλοι μας με υπευθυνότητα την ιδιότητα του Πολίτη, με τις ευθύνες που αυτή φέρνει.

Ελάχιστος κοινός παρονομαστής

Με τον Στέφανο Μάνο πάντα ένιωθα ότι με χωρίζει ιδεολογική άβυσσος. Εξακολουθώ να το νιώθω ακόμα. Δεν πιστεύω στην "ελεύθερη αγορά" - πρέπει να υπάρχει κοινωνική στρατηγική, αλλιώς πάμε σε ζούγκλα. Δεν πιστεύω στην "ανταγωνιστική οικονομία", αντίθετα νομίζω πως πρέπει να αναπτύξουμε την "οικονομία της συνεργασίας" ή την "οικονομία της δημιουργικότητας".

Δεν χωρά καμία αμφιβολία όμως πως ο Στέφανος Μάνος προσπαθεί να μιλά με λογική, να εκφράζει Ορθό Λόγο. Στο πλαίσιο αυτό θέλω να του πω ένα ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΡΑΒΟ γιατί το γεγονός ότι δέχτηκε τον Συνασπισμό με τη Δημιουργία, Ξανά! αναγνωρίζοντάς την την πρωτοβουλία λόγω του εκλογικού αποτελέσματος συνιστά πράξη μεγάλου πολιτικού θάρρους και παράδειγμα προς μίμηση.

Όλοι εμείς διαφέρουμε σε πολλά. Ερχόμαστε από διαφορετικές αφετηρίες, ενδεχομένως έχουμε άλλους στόχους. Την ώρα αυτή όμως που κινδυνεύουμε με την απόλυτη καταστροφή, ας μας ενώσει η κοινή λογική: Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, Οικονομία της Δημιουργικότητας, Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής κάθε προοδευτικού Έλληνα.