Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

Η νέα προοδευτικότητα είναι η ανάκτηση της σχέσης του ανθρώπου με τη δημιουργία

Το τέλος του διπολισμού με βρήκε στα δεκατέσσερά μου χρόνια, το 1991. Από τότε έχω βαρεθεί να ακούω για το "τέλος των ιδεολογιών". Ίσως η μεγαλύτερη σαχλαμάρα που ειπώθηκε ποτέ. 17 χρόνια μετά, στα μέσα Οκτώβρη του 2008, θυμάμαι έντρομο έναν οικονομικό συντάκτη που είχαμε συνάντηση στη Virtual Trip να λέει "έκλεισε η Lehman Brothers". Συνειδητοποίησα λίγες βδομάδες μετά ότι αυτή η μέρα, η 13η Οκτωβρίου 2008 θα μείνει στην ιστορία ως η μέρα που τελειώσε ο διπολισμός, με την αμοιβαία ήττα και των δυο "μονομάχων".

Ήδη από το 1981 ο μεγάλος διανοητής & πολιτικός Μιχάλης Χαραλαμπίδης προειδοποιούσε με ένα προφητικό κείμενο για τις "ομοιότητες του δυτικού καπιταλισμού με τον σοβιετικό σοσιαλισμό". Το πόσο δίκιο είχε το απέδειξε η υπογραφή του Γκορμπατσώφ για τη διάλυση της ΕΣΣΔ τον Δεκέμβριο του 1991 και η αίτηση πτώχευση της Lehman Brothers τον Οκτώβριο του 2008. Αυτό που ηττήθηκε δεν ήταν τίποτα άλλο από το μοντέλο ανάπτυξης του "φορντισμού", το οικονομικό & κοινωνικό σύστημα δηλαδή που αποξενώνει όλους εμάς από το αντικείμενο της εργασίας μας, που μας στερεί την υπέρτατη χαρά, εκείνη της δημιουργίας. Θα μπορούσε λίγο προκλητικά κανείς να πει ότι το Ford Model-T και το Lada ήταν οι δυο όψεις του ιδίου νομίσματος.

Αν προχωρήσουμε την ανάλυσή μας θα διαπιστώσουμε ότι εδώ και δυο δεκαετίες, σε Ελλάδα, Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο, τόσο η "κεντρο-αριστερά" όσο και η "κεντρο-δεξιά" εφαρμόζουν πρακτικά τις ίδιες πολιτικές, με ανεπαίσθητες ενδεχομένως διαφοροποιήσεις σε ορισμένες παραμέτρους. Είναι άραγε αυτή η μοίρα μας; Τελείωσαν οι ιδεολογίες και το μόνο που μένει είναι να αποφασίζουμε για τις "παραμέτρους";

Όχι, σε καμία απολύτως περίπτωση.

Το νέο σκηνικό μας επιβάλλει πρώτα απ'όλα να ορίσουμε ένα νέο λεξιλόγιο. Να δώσουμε νέο νόημα στις βασικές έννοιες της πολιτικής: Την πρόοδο και τη συντήρηση. Για πολλές δεκαετίες η παγκόσμια κοινή γνώμη είχε ταυτίσει την πρόοδο με τον "σοσιαλισμό" και τη συντήρηση με την "αγορά". Δυστυχώς όμως, τα δυο αυτά συστήματα - τελικά - σε μεγάλο βαθμό συνέκλιναν στο ίδιο αποτέλεσμα: Αφενός μεν σην απόλυτη αποξένωση του υποκειμένου από το αντικείμενο της εργασίας του, αφετέρου δε στην καταστροφή του φυσικού & αστικού περιβάλλοντος και σε μια κακώς νοούμενη "παγκοσμιοποίηση" ως "McDonald-οποίηση" των πάντων.

H διαπίστωση αυτή θέτει τα θεμέλια του ορισμού της νέας προοδευτικότητας. Της προώθησης ενός νέου κοινωνικού & οικονομικού συστήματος όπου καθένας από εμάς θα εχει ίσες ευκαιρίες να πραγματώσει τη δημιουργικότητά του και να απολαύσει τη χαρά της δημιουργίας. Κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν χωρά καμία αμφιβολία πως το μοντέλο της λαϊκής, μαζικής επιχειρηματικότητας σε συνδυασμό με την επιστροφή του τόπου & της υπαίθρου ως κύριους παράγοντες ανάπτυξης είναι η σημερινή έκφραση της νέας προοδευτικότητας.

Η μετάβαση από την ιδιοκτησία & έλεγχο της παραγωγής στο πλαίσιο ενός ταξικά και κληρονομικά καθοριζόμενου κύκλου σε ένα σύστημα που κάθε μέλος της κοινωνίας έχει ίσες ευκαιρίες πραγμάτωσης της δημιουργικότητάς τους και συνεισφοράς στην παραγωγική διαδικασία είναι σήμερα μια επαναστατική διαδικασία. Πρέπει ακόμα να τονιστεί πως διάφοροι "προοδευτικοί" του προηγουμένου ιστορικού κύκλο, αυτοχαρακτηριζόμενοι δηλαδή ως "αριστεροί", σήμερα έχουν βαθιά συντηρητικές τοποθετήσεις εμποδίζοντας τη μαζική επιχειρηματικότητα και δρώντας ως σύμμαχοι του ληστρικού, χρηματιστικού κεφαλαίου, την ώρα που πολλοί αυτοχαρακτηριζόμενοι "δεξιοί", πολλές φορές βοηθούν την αναδιανομή της παραγωγής - Φέρονται δηλαδή πολύ προοδευτικά.

Είναι βέβαιο αυτό το κληρονομικό & ταξικό σύστημα, η κάστα που ελέγχει την παραγωγή και την πολιτική, θα αντιδράσουν λυσσαλέα στην είσοδο του νέου οικονομικού μοντέλου, της "οικονομίας των μαστόρων" όπως μου αρέσει να την αποκαλώ. Είναι το ίδιο βέβαιο όμως πως οι μάστορες τελικά θα επικρατήσουμε και η κοινωνία θα προοδεύσει. Πως; Πολύ απλά: Ενώνοντας δυνάμεις, στην Ελλάδα, την Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο.

2 σχόλια:

Α.Παπανδροπουλος είπε...

Κυριε Τσιγκο ισως θα επρεπε να εντρυφησετε λιγο περισσοτερο στην Πολιτικη Οικονομια,περα απο τις θεωριες Χαραλαμπιδη.Για την κοινωνια των μαστορων εχει γραψει ο Ριτσαρντ Σενεττ,το 2008.Ασφαλως και η προοδος συνδεεται με τη δημιουργια.Υπο ποιους ορους ομως και σε ποιο περιβαλλον?Με εκτιμηση Αθ.Παπανδροπουλος

Dimitris G.E. Tsigos είπε...

Αγαπητέ κ. Παπανδρόπουλε,

Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σας, με τιμά το γεγονός ότι διαβάζετε το ιστολόγιό μου.

Δεν είμαι τίποτα άλλο, για την ακρίβεια προσπαθώ να είμαι, παρά ένας ενεργός Πολίτης. Με απόλυτη ειλικρίνεια θα σας πω ότι αγνοώ τον Ρίτσαρντ Σενεττ και το έργο του. Με μεγάλη χαρά όμως θα το αναζητήσω, θα διαβάσω και θα επανέλθω στο θέμα.

Τέλος, για τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη, από του Πολιτικούς του ιστορικού κύκλου της λεγόμενης Μεταπολίτευσης, θα έλεγα πως είναι από τους λίγους που μπορεί να πει ότι η πολιτική του ανάλυση δικαιώθηκε από τις εξελίξεις. Τόσο ως προς τον διαχωρισμό κόμματος-κράτους, ως προς τη γεωοπολιτική /γεωοικονομική στρατηγική, όσο και σε θέματα όπως η ανάδειξη της αγροτικής οικονομίας και η συνάντηση του παραδοσιακού με το σύγχρονο.

Προσωπικά άκουσα τον Μιχάλη να λέει "να γίνουμε όλοι μάστορες" το 1999. Από τότε έχω ιδρύσει, ξεκινώντας σαν φοιτητής, 14 επιχειρήσεις, άλλες επιτυχώς - άλλες αποτυχημένα. Σήμερα, έχουμε 50 θέσεις εργασίας επιστημονικού προσωπικού και 70% του κύκλου εργασιών σε εξαγωγές. Μπορώ λοιπόν να πω ότι ενστερνιζόμενος την πολιτική αυτή θέση, το 2000 οπότε και ξεκίνησα, έμπρακτα στη ζωή μου, μάλλον κάτι καλό έχει προκύψει.

Με θλίψη παρακολουθώ παράλληλα την πλειοψηφία του λεγομένου "πολιτικού προσωπικού" να ψελλίζει περί "επιχειρηματικότητας" με μηδενική βέβαια αξιοπιστία (αφού είναι οι άγγελοι του μοντέλου κόμματος-κράτους...) και δίχως να κατανοούν στην πραγματικότητα τι λένε.

Συγχωρέστε με για το μακροσκελές του σχολίου - Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης είναι πολιτικός μου δάσκαλος και αυτό μου δημιουργεί κάποια επιπλέον ευαισθησία όποτε αναφέρεται το όνομά του.

Κλείνοντας, θα συμφωνήσω _απόλυτα_ στην ανάγκη πλήρους ανατροπής του υφιστάμενου εχθρικού πλαισίου για την επιχειρηματικότητα. Το θέατρο που παίζεται με τα κλειστά επαγγέλματα - που φαίνεται κανείς δεν θέλει να τα ανοίξει ... - μαρτυρά πόσο σημαντικό είναι αυτό που λέτε.

Ας ελπίσουμε σε θετικές εξελίξεις. Κατά την ταπεινή μου γνώμη προϋπόθεση για αυτό αποτελεί η ανάκτηση των υποχρεώσεων του Πολίτη από την ευρεία κοινωνική πλειοψηφία.

Με ιδιαίτερη εκτίμηση,

Δημήτρης Τσίγκος

Κυρίαρχη ιδεολογία στην Ελλάδα του 2017

Τα τελευταία χρόνια πολλοί συμπολίτες μας μιλούν συχνά για την υποτιθέμενη "ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς"¨η οποία κατά τη ...