Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ευρωεκλογές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ευρωεκλογές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 8 Ιουνίου 2024

Από το ΤΙ στο ΓΙΑΤΙ: Οι σκέψεις μου για τις ευρωπαϊκές εκλογές της 9ης Ιουνίου 2024

Αύριο γίνονται στην Ελλάδα, όπως και στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι ευρωπαϊκές εκλογές του 2024. Είναι μια πολύ σημαντική ημέρα καθώς πρόκειται για την διαδικασία ανάδειξης του ευρωκοινοβουλίου, του μοναδικού θεσμού της ΕΕ που εκλέγεται από τους Ευρωπαίους πολίτες. Είναι σημαντικό να σημειωθεί πως πρόκειται για τη δεύτερη μεγαλύτερη εκλογική διαδικασία σε παγκόμια κλίμακα, μετά τις εκλογές της Ινδίας (οι οποίες μάλιστα έγιναν πριν λίγες μέρες).

Οι εκλογές αυτές βρίσκουν την Ευρωπαϊκή Ένωση σε μια πολύ κρίσιμη κατάσταση. Δυστυχώς μια σειρά κοντόφθαλμων πολιτικών, ενδεχομένως και αποτέλεσμα επιρροής από τη δυτική ακτή του Ατλαντικού, έχουν προκαλέσει μια σειρά από τριγμούς στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Η μακρά αυτή διαδικασία που ξεκίνησε στα απομεινάρια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και οδήγησε στην πιο αναπτυγμένη ίσως κοινωνία που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα, εδώ και περισσότερα από 20 χρόνια αντιμετωπίζει σοβαρότατες προκλήσεις.

Κοιτάζοντας τις θέσεις των ανθρώπων που δημιούργησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση, κοιτάζοντας τις ίδιες τις συνθήκες, καταλαβαίνει κανείς πως η πορεία ήταν προδιαγεγραμμένη για μια όλο και βαθύτερη ένωση, που ξεκίνησε οικονομική ώστε τελικά να γίνει πολιτική. Πολύ απλά διότι δεν μπορεί να υπάρξει ένα νόμισμα - όπως το Ευρώ - που φιλοδοξεί να παίξει παγκόσμιο ρόλο δίχως μια ισχυρή πολιτική εξουσία να το στηρίζει.

Τρίτη 28 Μαΐου 2019

Όχι στο μεγάλο πισωγύρισμα, ναι στην κοινή λογική, ναι στην απλή αναλογική

Το 2010 η Ελλάδα χρεωκόπησε. Αν ευθύνεται κάποιος για αυτό δεν είναι άλλος από όλους εκείνους που είχαν την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας από το 1974 μέχρι εκείνη την χρονιά, τα μιζοκόμματα δηλαδή του δήθεν-ΠΑΣΟΚ και της δήθεν-ΝΔ.

Για τους νέους αναγνώστες του ιστολογίου αυτού εξηγώ τα "δήθεν": Το ΠΑΣΟΚ είναι δήθεν δεν ήταν πανελλήνιο αλλά αθηνοκεντρικό. Δήθεν γιατί δεν είχε ιδεολογία του σοσιαλισμού αλλά της κατάληψης της εξουσίας, της λαφυραγώγησης του κράτους. Σίγουρα ακόμα δήθεν γιατί δεν ήταν κίνημα αλλά μια κάστα. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τη δήθεν-ΝΔ. Σίγουρα δεν ήταν νέα, αλλά, δυστυχώς, πολύ πολύ παλιά. Επίσης σίγουρα δεν ήταν δημοκρατία αλλά μια ένοχη, μικρή ολιγαρχία, διαποτισμένη μέχρι το μεδούλι της από νεποτισμό (από Κωνσταντίνο σε Κώστα Καραμανλή, από Κώστα σε Κυριάκο Μητσοτάκη, κ.ο.κ.).

Ο μεγάλος διανοητής, συγγραφέας και πολιτικός Μιχάλης Χαραλαμπίδης είχε προτείνει την καθιέρωση ενός πολιτικού φόρου που θα βάρυνε όλους όσους κατείχαν θέσεις διοίκησης του κράτους, από τον Πρωθυπουργό μέχρι τους αντιδημάρχους, την περίοδο 1974-2010. Ήταν νομίζω μια πρόταση προόδου, μια πρόταση δικαιοσύνης. Ήταν μια πρόταση που προσωπικά υιοθέτησα και υποστήριξα με ενθουσιασμό. Δεν κάνει εντύπωση βέβαια πως το σύστημα που κυβερνά τη χώρα θέλησε να ξεμπερδέψει με έναν Άκη και ίσως έναν Γιάννο. Λίγο αίμα στην πλατεία, ένα-δυο μαύρα πρόβατα και όλα ξεχάστηκαν.

Ξεχάστηκαν όμως, πράγματι;

Όχι κύριοι. Δεν ξεχνιέται έτσι η χρεωκοπία μιας χώρας, η εξαθλίωση ενός λαού, η διάψευση των ονείρων μιας ολόκληρης γενιάς.

Μετά την χρεωκοπία του 2010 και το πρόγραμμα διεθνούς δανεισμού της χώρας η πολιτική ζωή του τόπου μπήκε σε μια τεράστικα περιδίνηση. Το 2012 ο δικομματισμός κατέρρευσε. Θυμάμαι να λέω στην τηλεόραση του Ant1 που με είχε — περιέργως πως — καλέσει στο studio της για σχολιασμό αποτελεσμάτων να λέω ότι "στο μέλλον κάθε 6 Μαΐου θα γίνονται παρελάσεις" για να μας θυμίζουν την κατάρρευση του ένοχου δικομματισμού που διέλυσε τη χώρα μας.

Ποιος ήταν αυτός ο ένοχος δικοματισμός; Ποια ήταν αλήθεια τα δυο μιζοκόμματα; Μα βεβαίως το δήθεν-ΠΑΣΟΚ και η δήθεν-ΝΔ. Ήταν αυτά τα δυο κόμματα όμως μόνο ένας εκ των τριών πόλων του "τριγώνου της καταστροφής" που έχει την απόλυτη ευθύνη της καταστροφής της Ελλάδας. Στην κορυφή του τριγώνου βεβαιότατα βρίσκεται η οικονομική ολιγαρχία που κυβερνά τον τόπο. Μια ένοχη κάστα με σαφή εγκληματικά χαρακτηριστικά που δεν διστάζει σε τίποτα για να διατηρήσει την εξουσία της. Η κάστα αυτή έχει δυο βασικά πιόνια, δυο βασικά υποχείρια: Τα δήθεν πολιτικά κόμματα και τα μέσα της δήθεν ενημέρωσης. Μηχανισμοί προπαγάνδας, μηχανισμοί διανομής της εξουσίας και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος. Μια καθαρά τριτοκοσμική χώρα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι αναγνώστες του ιστολογίου αυτού γνωρίζουν πως στις εκλογές του 2007 και το 2009 ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ, θεωρώντας πως ενίσχυση εκείνου του μικρού προοδευτικού κόμματος ήταν σε όφελος της χώρας. Από το 2010 όμως ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε μια στροφή στον λαϊκισμό. Καβάλησε το δήθεν-αντιμνημονιακό κύμα και άρχισε να υπόσχεται φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Άφησε κάποιους να πιστεύουν πως μπορεί να υπάρχει μια μαγική λύση για την ελληνική κρίση. Ίσως μάλιστα εκτός ευρώ, ενώ θα έπρεπε να πληρώσουν μόνο οι πλούσιοι - σε μια χώρα που κανείς όμως δεν θεωρούσε τον εαυτό του πλούσιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ δυστυχώς πρόδωσε τις αξίες και τα ιδανικά της αριστεράς. Υιοθέτησε έναν τοξικό πολιτικό λόγο, έγινε ένα λαϊκιστικό κίνημα.

Με τίποτα δεν μπορούσα να στηρίξω την πορεία αυτή. Τον Μάιο του 2012, όπως χιλιάδες άλλοι Ελληνες, ψήφισα Δημιουργία, Ξανά! Αποδείχτηκε ένα τεράστιο σφάλμα. Ο Θάνος Τζήμερος, βγάζοντας έναν τοξικό, αντικομμουνιστικό λόγο μιλούσε σαν κομματάρχης της ΕΡΕ τη δεκαετία του '60 — όχι σαν ένας άνθρωπος που έχει όραμα για την Ελλάδα και την Ευρώπη τον 21ο αιώνα. Βεβαίως, με βαριά καρδιά, ψήφισα τη συμμαχία Δημιουργία, Ξανά! - Δράση τον Ιούνιο του 2012, αν και ήδη έδειχνε που πάει το πράγμα. Τέλος το 2015, καθότι ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε πιστός στον τοξικό, λαϊκιστικό λόγο και στις παράλογες υποσχέσεις, επέλεξα το λευκό τον Ιανουάριο και την αποχή τον Σεπτέμβριο.

Ενδιάμεσα, στο δημοψήφισμα του 2015, βεβαίως και είπα το μεγάλο ΝΑΙ, με ένα όμως εντελώς διαφορετικό σκεπτικό από εκείνο των "μενουμε-ευρώπηδων", οι οποίοι πιθανότατα αγνοώντας το, εξακολουθούσαν να καλύπτουν τους κυρίους ενόχους της καταστροφής.

Αυτό που με τίποτα δεν μπορώ να συγχωρήσω στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι είπε συνειδητά ψέματα. Ακριβώς όπως είχε κάνει ο Κώστας Καραμανλής, όπως είχε κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αντώνης Σαμαράς. Συνειδητά ψέματα, αυτή είναι η εκλόγιμη στρατηγική. Πες το παραμύθι που θέλει να ακούσει ο λαός και βλέπουμε μετά. Ο ένας διέλυε τη διαπλοκή, ο άλλος μοίραζε λεφτά που υπάρχουν, ο τρίτος επαναδιαπραγματευόταν το μνημόνιο στα Ζάππεια. Μια εικόνα θλίψης, γελοιότητας, ακραίας παρακμής. Τι σχέση είχε με όλα αυτά η αριστερά, πολύ περισσότερο μάλιστα η ριζοσπαστική; Γιατί έπρεπε ο Αλέξης Τσίπρας να σκίσει τα μνημόνια και να καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ; Για έναν και μόνο λόγο: Διότι ήθελε να κερδίσει και θα έκανε τα πάντα για αυτό.

Δυστυχώς όμως ο τρόπος που αντιπολιτεύεσαι καθορίζει τον τρόπο που μπορείς να κυβερνήσεις. Οι υποσχέσεις αυτές, οι αδύνατον σήμερα να τηρηθούν, είναι τα τεράστια βαρύδια στον ΣΥΡΙΖΑ, ή μάλλον στον δήθεν-ΣΥΡΙΖΑ καθότι και αυτός ούτε συνασπισμός είναι, παρά μόνο η κάστα του Αλέξη Τσίπρα, ούτε φυσικά ριζοσπαστικός αλλά ούτε και αριστερός.

Με αυτά και με αυτά όμως, ο δήθεν-ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση και η πορεία του στην πραγματικότητα ξεκίνησε τον Σεπτέμβρη του 2015. Μια πολύ σύντομη και νομίζω δίκαιη αποτίμηση θα έλεγε ότι ο δήθεν-ΣΥΡΙΖΑ ήταν η καλύτερη δεξιά κυβέρνηση της μεταπολίτευσης.

Πράγματι, τα οικονομικά της χώρας μπήκαν σε τάξη και είχαμε πρωτόγνωρα πλεονάσματα. Η εμπιστοσύνη των εταίρων μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και των διεθνών αγορών ανακτήθηκε στο ακαίρεο. Η χώρα μπόρεσε εκ νέου να δανειστεί ιδίοις δυνάμοις, σπάζοντας την εξάρτηση από τους διεθνείς δανειστές. Η ελληνική διπλωματία πέτυχε πρωτόγνωρες νίκες. Το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, ένα αγκάθι σχεδόν τριών δεκαετιών, επιλύθηκε με έναν ανέλπιστα θετικό για την Ελλάδα τρόπο. Οι σχέσεις της χώρας με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι καλύτερες από ποτέ. Αλήθεια, πόσοι έχουμε συνειδητοποιήσει πως η Κύπρος οσονούπω βγάζει πετρέλαιο και δεν έχει ανοίξει ρουθούνι - πέρα από κάποια γραφικά γαβγίσματα εξ' ανατολών; Οι Ελλαδίτες και οι Κύπριοι χρωστούμε πολλά στον Αλέξη Τσίπρα και στον Νίκο Κοτζιά.

Σε άλλα μέτωπα βεβαίως η πρόοδος ήταν μικρότερη απ' ότι θα περίμενε κανείς. Η δικαιοσύνη είναι το σημαντικότερο εμπόδιο αυτήν την στιγμή. Πέρα από τα γραφειοκρατικά της προβλήματα και τις τεράστιες καθυστερήσεις, είναι σαφές σε κάθε Έλληνα πολίτη ότι η δικαιοσύνη ούτε αμερόληπτη είναι ούτε ανεξάρτητη. Κάποιοι την επηρρεάζουν, κάποιοι βρίσκουν πάντα τρόπο να γλυτώνουν. Αυτό ακριβώς, η ανεξάρτητη, αποτελεσματική και διαφανής λειτουργία της δικαιοσύνης είναι το βήμα που θα πάρει την Ελλάδα από τον τρίτο κόσμο και θα τη φέρει στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Ήταν κάτι που φυσικά τα δυο μιζοκόμματα δεν θα έκαναν - και δεν πρόκειται να κάνουν - ποτέ, αλλά τουλάχιστον από την καλύτερη δεξιά κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, εκείνη του δήθεν-ΣΥΡΙΖΑ, είχαμε το δικαίωμα να περιμένουμε πολλά περισσότερα.

Έτσι λοιπόν φτάσαμε στις Ευρωεκλογές του 2019. Ο δήθεν-ΣΥΡΙΖΑ, όπως ήταν αναμενόμενο, υπέστη βαριά ήττα από τη δήθεν-ΝΔ. Εκείνοι βλέπετε που εξακολουθούν να πληρώνουν ΕΝΦΙΑ είναι λίγο θυμώμενοι. Αυτή είναι η κύρια αιτία της ήττας και όχι οι γραφικότητες που ακούγονται περί του λεγόμενου μακεδονικού ή της τραγωδίας στο Μάτι. 

Ειδικά για το τελευταίο, η υποκρισία, η εκμετάλλευση των τραγικά θανόντων συναθρώπων μας, έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Εκείνοι που δημιούργησαν το κράτος που για πολλές δεκαετίες έχτιζε τις προϋποθέσεις μιας 'τραγωδίας εν αναμονή' ξαφνικά πήραν τον ρόλο του τιμητή, ενώ είναι οι ίδιοι οι πρώτοι ένοχοι.

Ακούστηκε και το ανήκουστο επιχείρημα ότι ο Πρωθυπουργός, στη διάρκεια εξέλιξης της τραγωδίας, έπρεπε να βγει και να μιλήσει για νεκρούς. Δεν ξέρω εάν ο Αλέξης Τσίπρας γνώριζε για νεκρούς όταν μίλησε ή όχι. Ξέρω όμως ότι και να γνώριζε, δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να το αναφέρει στη φάση της κορύφωσης της τραγωδίας. Γιατί; Διότι έτσι απλά θα δημιουργούσε ανείπωτο πανικό σε όσους είχαν δικούς τους ανθρώπους στο Μάτι και η διαχείριση μια τραγικά δύσκολης κατάστασης θα γινόταν ακόμα δυσκολότερη. Τι σημασία όμως έχει η λογική όταν μιλά η προπαγάνδα; Ένα μόνο έχω να πω στη δήθεν-ΝΔ για τα θύματα στο Μάτι:

Αἰδώς Ἀργεῖοι.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εν πάση περιπτώσει στις Ευρωπαϊκές Εκλογές του 2019 δεν πλήρωσε τίποτα άλλο παρά τα παραμύθια που έλεγε για να εκλεγεί. Πλήρωσε το τίμημα της "εκλόγιμης στρατηγικής", η οποία στην αρχή πάντα αποδίδει, μετά όμως σε οδηγεί σε παταγώδη κατάρρευση με μαθηματική ακρίβεια.

Το σίγουρο είναι ότι η χώρα σήμερα χρειάζεται νέα, αληθινά, αυθεντικά πολιτικά κόμματα. Έναν προοδευτικό, έναν συντηρητικό, ενδεχομένως και έναν φιλελεύθερο ή οικολογικό πόλο. 

Με τα ρετάλια της μεταπολίτευσης και τα αποτυχημένα παιδιά του κομματικού σωλήνα δεν μπορούμε να πορευτούμε στον 21ο αιώνα.

Ενδεχομένως να έχει μάλιστα σημάνει και η ώρα των πανευρωπαϊκών κομμάτων, όπως σηματοδοτεί η επιτυχία του Volt Europa, που κατέβηκε σε οχτώ χώρες μέλη της ΕΕ και εξέλεξε ευρωβουλευτή στη Γερμανία!

Αυτό όμως που σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να επιτρέψουμε να συμβεί είναι το μεγάλο πισωγύρισμα. Όχι, τα μιζοκόμματα έχουν μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και πρέπει να μείνουν εκεί καταχωνιαμένα, σαν μια πολύ μακρινή δυσάρεστη ανάμνηση, σαν ένα μεγάλο λάθος από το οποίο όλοι διδαχτήκαμε και δεν θα το επαναλάβουμε.

Η προοπτική της αυτοδυναμίας του ενός μιζοκόμματος ή της κυβέρνησης συνεργασίας των δυο, δήθεν διαφορετικών, μιζοκομμάτων είναι ζοφερή για τη χώρα - πρώτα και κύρια για τη νέα γενιά. Είναι κάτι που δεν πρέπει να συμβεί. 

Η οικονομική ολιγαρχία, εκείνη με την αφρικανικού και λατινοαμερικανικού τύπου διαφθορά και εγκληματικότητα, κάνει ότι μπορεί ώστε να κερδίσει εκ νέου το μικρό κομμάτι εξουσίας που είχε χάσει από το 2015 (μην γελιόμαστε, το μεγαλύτερο κομμάτι εξουσίας το διατήρησε). Είναι κάτι που θα το αφήσουμε να συμβεί;

Είναι γνωστό πως οι μεθεπόμενες εκλογές, εκείνες μετά από τις επερχόμενες, θα γίνουν με το σύστημα της απλής αναλογικής. Θα είναι ένα μεγάλο βήμα της χώρας προς την κοινή λογική, ένα μεγάλο βήμα προς την κανονικότητα, ένα εφαλτήριο για όλους τους Έλληνες να ανακτήσουν την ιδιότητα του Πολίτη μέσω της ενεργού συμμετοχής τους στην αληθινή πολιτική.

Για να μπορέσει να συμβεί αυτό όμως, ένας και μόνο τρόπος υπάρχει: Να μην επιτύχουν την αυτοδυναμία τα μιζοκόμματα - είτε μιλάμε για τη δήθεν-ΝΔ μόνη της ή για την αγαστή συνεργασία της με το δήθεν-ΠΑΣΟΚ (εντάξει, το όνομα "ΚΙΝΑΛ" νομίζω ας το αφήσουμε στους γελοιογράφους, όπως κάναμε και με τα "Ελιά" και "Δημοκρατική Συμπαράταξη" παλιότερα. Είναι απίστευτο πόσο πολύ θέλουν να κρυφτούν).

Απευθύνομαι με αυτό το άρθρο σε κάθε Έλληνα πολίτη και του ζητώ το αυτονόητο: Να δραστηριοποιηθεί πολιτικά με γνώμονα το συμφέρον της μεγάλης πλειψηφίας του ελληνικού λαού. Η επιστροφή στο σύστημα που μας έριξε στα βράχια το 2010 θα είναι μια τραγωδία για τη χώρα. Σίγουρα ο δήθεν-ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η λύση, ενδεχομένως όμως να είναι τμήμα μιας λύσης μαζί με όλες εκείνες τις προοδευτικές δυνάμεις που θέλουν να δουν τη χώρα να προοδεύει, απαλλαγμένη από τη μια από τα δεσμά της οικονομικής ολιγαρχίας και των υποχειρίων της, εμπνευσμένη όμως από την άλλη με το όραμα της ομόσπονδης Ευρώπης, της δικαιοσύνης, την ανάπτυξης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για όλους δίχως καμιά υποσημείωση.

Η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει μπροστά.

Πρέπει να πρωταγωνιστήσει στον αγώνα για μια ενωμένη, ομόσπονη ευρώπη. Πρέπει επιτέλους να προσφέρει ελευθερία, δικαιοσύνη, ισότητα, διαφάνεια σε κάθε πολίτη αυτής της χώρας. Το πισωγύρισμα στα μιζοκόμματα είναι μια μεγάλη καταστροφή που δεν έχει λόγο να συμβεί. Η απλή αναλογική θα φέρει ξανά την άνθιση της ελληνικής πολιτικής σκέψης, που τόσο πολύ την έχουμε ανάγκη.

Τώρα είναι η ώρα της ένωσης δυνάμεων για την επίτευξη αυτού του υψηλού στόχου.

Πέμπτη 23 Μαΐου 2019

Από το ΤΙ στο ΓΙΑΤΙ: Οι σκέψεις μου για τις ευρωπαϊκές εκλογές της 26ης Μαΐου


Los Angeles, California
23 Μαΐου 2019

Αυτήν την Κυριακή 26 Μαΐου γίνονται οι Ευρωπαϊκές Εκλογές του 2019. Είναι εκλογές ιδιαίτερα κρίσιμες για την Ευρωπαϊκή Ένωση και για κάθε χώρα-μέλος της, ενώ ταυτόχρονα έχουν μεγάλη σημασία και για ολόκληρο τον κόσμο. Συχνά μας διαφεύγει ότι η ΕΕ με περίπου 500 εκατομμύρια κατοίκων και περίπου 20 τρισεκατομμύρια δολλάρια σε ΑΕΠ είναι το σημαντικότερο μπλοκ χωρών του κόσμου.

Στις ευρωεκλογές αυτές νομίζω πως υπάρχουν τρία βασικά διακυβεύματα:

Διακύβευμα πρώτο: Η παγκόσμια βιωσιμότητα

Μοιραζόμενος τις σκέψεις μου λοιπόν για τις ευρωπαϊκές εκλογές θέλω κατ’ αρχάς να δώσω έμφαση στο ζήτημα της βιωσιμότητας της παγκόσμιας οικονομίας και της συμπερίληψης όλων των ανθρώπων στην πρόοδο της ανθρωπότητας. Το θέμα αυτό, όσο κι αν μας φαίνεται ίσως άσχετο, είναι το κύριο διακύβευμα αυτών των Ευρωπαϊκών Εκλογών.

Η ανθρωπότητα στις μέρες μας κατέχει κυριολεκτικά ανεπανάληπτες, εξαιρετικές δυνάμεις. Ο άνθρωπος προχωρά την εξερεύνης του διαστήματος, μαθαίνει τα μυστικά του μικροκόσμου, αυξάνει ταχύτατα τις γνώσεις του για το ίδιο το φαινόμενο της ζωής, η επιστήμη και η τεχνολογία κάνουν τεράστια άλματα με εκπληκτικό ρυθμό.

Ταυτόχρονα όμως δυστυχώς η μεγάλη πλειοψηφία των συνανθρώπων μας έχει απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης. Παρότι αν δούμε τα στατιστικά σε παγκόμια κλίμακα η φτώχεια μειώνεται και η κατάσταση αντικειμενικά καλυτερεύει, το γεγονός είναι ότι ζούμε μια κατάσταση ακραίας αδικίας, μια κατάσταση αληθινού παραλογισμού: Ενώ μεν έχουμε πλέον τους πόρους, την γνώση και τα μέσα στη διάθεσή μας, αυτά που θα απαιτούνταν ώστε κάθε άνθρωπος στη γη να μπορεί να απολαμβάνει ένα βασικό επίπεδο διαβίωσης, αφέρου δε η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών εξακολουθεί να ανοίγει, η συγκέντρωση τεραστίου πλούτου και ισχύος σε μια μικρή μειοψηφία εξακολουθεί να επιταχύνεται και το αποτέλεσμα είναι πως ένα μεγάλο ποσοστό του παγκοσμίου πληθυσμού ζει σε συνθήκες τραγικά άσχημες και αυτό με τη σειρά του δηλητηριάζει με μίσος την παγκόσμια κοινωνία.

Φτάσαμε λοιπόν σε ένα σημείο που άνθρωπος μπορεί να κάνει σχεδόν τα πάντα. Είναι ικανός για το καλύτερο, μα και για το χειρότερο. Από τη μια ανοίγονται μπροστά μας τεράστιες δυνατότητες, από την άλλη όμως κινδυνεύουμε κάθε στιγμή κάποιας μορφής «ατύχημα» να σημάνει το τέλος της ύπαρξης συνολικά της ανθρωπότητας.

Για να μπορέσουμε να διαχειριστούμε την κατάσταση αυτή δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι χρειαζόμαστε ισχυρούς υπερεθνικούς οργανισμούς, οι οποίοι με διαφάνεια για διαχειριστούν ορθολογικά τις ισορροπίες του παγκόσμιου γίγνεσθαι, πετυχαίνοντας τη βιωσιμότητα της οικονομίας μας και τη συμπερίληψη, την ενσμάτωση όσο περισσοτέρων γίνεται, ιδανικά όλων των συνανθρώπων μας, στην πορεία που κάνει το είδος μας προς τα εμπρός.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας τέτοιος υπερεθνικός οργανισμός, θα έλεγα μάλιστα ο σηματικότερος όλων αυτήν την στιγμή στον πλανήτη. Μια ισχυρή Ευρωπαϊκή Ένωση προσφέρει τη δυνατότητα επίτευξης ισορροπίας μεταξύ των ηγεμονικών επιδιώξεων των ΗΠΑ και τις Κίνας, κάτι που μπορεί να έχει καθοριστική σημασία για την ανθρωπότητα. Η προώθηση δράσεων για ζητήματα όπως η κλιματική αλλαγή, τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά και η ίση πρόσβαση όλων σε υγεία και παιδεία γίνεται κατά βάση χάρη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια ισχυρη Ευρώπη λοιπόν σημαίνει την προώθηση της ατζέντας της προόδου, της βιωσιμότητας και της ενσωμάτωσης και παγκόσμιο επίπεδο. Είναι μια δύναμη προόδου.

Διακύβευμα δεύτερο: Η αυτονομία και η ανεξαρτησία της Ευρώπης 

Η πραγματικότητα είναι πως λόγω των οικονομικών και πληθυσμιακών εξελίξεων καμία  χώρα – μέλος της ΕΕ, ακόμα και οι μεγαλύτερες & ισχυρότερες εξ αυτών, δεν μπορεί να έχει καθοριστική επιρροή στο παγκόμιο γίγνεσθαι. Αν κάποιος δει τους οικονομικούς, πληθυσμιακούς, εκπαιδευτικούς, στρατιωτικούς και επιστημονικούς δείκτες, θα διαπιστώσει ότι χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία, οι 4 μεγαλύτερες της ΕΕ δηλαδή, σε καμία περίπτωση δεν μπορούν σήμερα να συγκριθούν με την Κίνα, είναι αρκετά πίσω από την Ιαπωνία ενώ σε λίγα χρόνια θα ξεπεραστούν και από την Ινδία.

Αν από την άλλη κοιτάξει κανείς όλους αυτούς τους δείκτες αθροίζοντας δυνάμεις στους επί μέρους δείκτες βλέπει ότι η Ενωμένη Ευρώπη στα περισσότερα είναι σχεδόν ισοδύναμη ή ισχυρότερη από τις ΗΠΑ ενώ ταυτόχροα προηγείται με μεγάλη απόσταση από όλες τις άλλες χώρες, όπως η Κίνα, η Ιαπωνία και η Ινδία.

Όταν λοιπόν μιλάμε για αυτονομία, για μια αληθινή ανεξαρτησία, δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ πως αυτή είναι ένα ζήτημα ισχύος. Η σκληρή πραγματικότητα είναι πως μόνη της καμία Ευρωπαϊκή χώρα σήμερα δεν έχει τη δυνατότητα να είναι ανεξάρτητη, να έχει μια αληθινή αυτονομία. Αναγκάζονται χώρες με σπουδαία ιστορία να κάνουν συνεχώς ταπεινωτικές υποχωρήσεις έναντι των ΗΠΑ, της Κίνας, της Ρωσίας και ενδεχομένως έναντι και τρίτων χωρών στο σύντομο μέλλον. Όσοι με πάθος μιλούν για την «εθνική ανεξαρτησία», αυτό που στην πραγματικότητα επιτυγχάνουν είναι να κάνουν τις χώρες του υποχείρια, πολιτικές μαριονέττες των χωρών που αναφέρθηκαν παραπάνω. Τις περισσότερες φορές άθελά τους, ας μην γελιόμαστε όμως, μερικές φορές δεν είναι άγνοια αλλά ηθελημένη προπαγάνδα – υπάρχουν δυνάμεις στην Ευρώπη που είναι ξενοκίνητες, όπως φάνηκε και στο φλέγον ζήτημα του BREXIT.

Έχει έρθει λοιπόν οι στιγμή όλοι οι λαοί της Ευρώπης να αποφασίσουμε να κάνουμε ένα βήμα μπροστά. Να κάνουμε τον μεγάλο μας συμβιασμό, να χάσουμε όλοι από κάτι αλλά να κερδίσουμε όλοι πολλά περισσότερα. Να ενώσουμε συνειδητά και αυτοθέλητα την αυτονομία και την ανεξαρτησία μας, ώστε εκείνες να αποκτήσουν μια αληθινή υπόσταση. Να προχωρήσουμε στη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδιακής Ένωσης, να δώσουμε σάρκα και οστά και μια υπερδύναμη ειρήνης, ελευθερίας, ισότητας και δικαιοσύνης.

Αυτό είναι το μεγάλο διακύβευμα των Ευρωεκλογών του 2019: Η ανεξαρτησία και η αυτονομία της Ευρώπης. Εάν δεν μπορούν να είναι πραγματικά ανεξάρτητες η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία, τι να ισχύει άραγε για την Κύπρο, τη Μάλτα, την Εσθονία, την Κροατία, την Πορτογαλία και την αγαπημένη μας Ελλάδα; Ήρθε η ώρα να ξεπεράσουμε τις αυταπάτες, να απελευθερωθούμε από την κατάρα του διαίρει & βασίλευε που βασανίζει την Ευρώπη. Ήρθε η ώρα της πραγματικής αυτονομίας και αυτοδιάθεσης μέσα πό τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδιακής Ένωσης.

Διακύβευμα τρίτο: Η αναβάθμιση του Ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος 

Το τρίτο ζήτημα που θα ήθελα να θίξω είναι εκείνο της δραματικής ανεπάρκειας του ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος, ανεπάρκεια που σε μεγάλο βαθμό εξηγεί γιατί δεν έχει προχωρήσει ουσιαστικά τόσα χρόνια η υπόθεση της Ευρωπαϊκής ενωποίησης.

Έχει καταστεί πια απόλυτα αναγκαία η ποιοτική αναβάθμιση του ευρωκοινοβουλίου, όπως βεβαίως και όλων των ευρωπαϊκών θεσμών. Μέχρι σήμερα στις περισσότερες χώρες μέλη της ΕΕ το ευρωκοινοβούλιο αντιμετωπίζεται με έναν δραματικά λανθασμένο τρόπο. Είτε ως χρυσή αποστρατεία κομματικών στελεχών που είναι στη δύση της καριέρας τους ή ακόμα χειρότερα ως χρυσωμένο χάπι προς πολιτικούς αντιπάλους που έχασαν την επιρροή τους στο κόμμα. Μερικές φορές ακόμα η ευρωβουλή είναι μιας μορφής προπονητήριο για παιδιά που μόλις βγήκαν από τον κομματικό σωλήνα ενώ τέλος όχι σπάνια είναι μια επιβράβευση κομματικής υποστήριξης που προσφέρουν διάφοροι celebrities. Με λίγα λόγια, μια κατάσταση απολύτως απογοητευτική. 

Με βάση τα παραπάνω, που ξαναλέω, δεν αποτελούν ελληνικό φαινόμενο αλλά ευρωπαϊκό, είναι να απορεί κανείς που το ευρωκοινοβούλιο δεν ανταποκρίνεται απολύτως στον λόγο ύπαρξης του; Εκεί που θα έπρεπε να στέλνουμε την ελίτ κάθε χώρας, τελικά στέλνουμε απομεινάρια άλλων εποχών, διάφορα παιδάκια που δεν έχουν ούτε ένα ένσημο και αθλητές και καλλιτέχνες — όχι όμως για τις πολιτικές τους απόψεις μα ως κάποιας μορφής επιβράβευση της κομματικής τους υποστήριξης. Η Ευρώπη όμως, αξίζει κάτι καλύτερο. 

Στις εκλογές αυτές λοιπόν πρώτα και κύρια πρέπει να ψηφίσουμε ευρωπαϊκά. Πρέπει να ψηφίσουμε για να αναγεννηθεί το όραμα που δημιούργησε την Ευρωπαϊκή Ένωση ώστε να την εξελίξει σε μια Ομοσπονδία. Πρέπει να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα προς τη δημιουργία μιας υπερδύναμης ειρήνης, ελευθερίας, δικαιοσύνης, δημοκρατίας και ισότητας. 

Όσον αφορά την Ελλάδα μας τέλος, πρέπει να σκεφτούμε ποια από τα κόμματα που ζητούν την ψήφο μας είναι όντως υπέρ της Ευρώπης. Είναι όσοι έχουν ευρωπαϊκό lifestyle; Όσοι ίσως μιλούν πολλές ξένες γλώσσες; Ή όσοι πραγματικά εργάζονται για την ειρήνη, την ελευθερία, τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη και την ισότητα; 

Ας σκεφτεί καθένας και ας βγάλει τα συμπεράσματα του. Το σίγουρο είναι ένα: Η Ελλάδα πρέπει να βρεθεί στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδιακή Ένωση και αυτές οι ευρωπαϊκές εκλογές μπορούν να γίνουν το ορόσημο έναρξης αυτής της διαδικασίας. 


Δευτέρα 13 Μαΐου 2019

Entrepreneur απ' το Μπραχάμι

Εμβρόντητοι όλοι ακούσαμε χθες τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να μιλά για έναν εικοσάρη από το Περιστέρι που θέλει να κάνει ένα τεχνικό επάγγελμα. Αναρωτιέμαι, όπως φαντάζομαι όλη η Ελλάδα, εάν τελικά οι σύμβουλοι του κ. Μητσοτάκη πληρώνονται από τον ΣΥΡΙΖΑ, εάν εντός της λεγόμενης Νέας Δημοκρατίας υπάρχει κάποια πέμπτη φάλαγγα.

Εν πάση περιπτώσει, η Ελλάδα που κατέρρευσε το 2010 θεωρούσε την επιχειρηματικότητα ως ένα κληρονομικό ή/και ταξικό προνόμιο. Επιχειρήσεις δηλαδή είχες εάν ήσουν πλούσιος ή εάν ήταν επιχειρηματίες και οι γονείς σου.  

Ποιος άραγε δεν είχε ακούσει την φράση "τα λεφτά είτε τα παντρεύεσαι ή τα κληορονομείς"; Ήταν μια φράση αληθινή, βγαλμένη απ' τη ζωή. Μια ζωή που οι μάστορες θέλουμε να αλλάξουμε με όπλο την ομαδικότητα, τη δημιουργικότητα και την αποφασιστικότητά μας. 

Τις δεκαετίες του '50, του '60 και του '70 το αίτημα ήταν η ισότητα των ευκαιριών στη μόρφωση. Έχει ίσως ξεχαστεί πως κάποτε, όχι πολύ παλιά, και η ίδια η παιδεία ήταν ένα ταξικό και κληρονομικό προνόμιο (και δυστυχώς σε κάποιο βαθμό πάει να ξαναγίνει...).

Σήμερα το αίτημα είναι η ισότητα των ευκαιριών στη δημιουργία. Μίλησε για αυτό ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην πρόσφατη εκδήλωση του ΣΕΝ/Junior Achievement στο Μέγαρο Μουσικής.

Η νεοφυής επιχειρηματικότητα, η οικονομία των μαστόρων, έρχεται να αλλάξει την απαράδεκτη κατάσταση αυτή. Στις ΗΠΑ, οι περισσότεροι από τους δισεκατομμυριούχους της ψηφιακής οικονομίας είναι παιδιά μεταναστών.

Η Ευρώπη έχει μείνει πίσω στην επανάσταση αυτή και η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση εντός της. Τα πράγματα όμως έχουν αρχίσει να αλλάζουν. 

Καθήκον όλων μας να επιταχύνουμε την αλλαγή αυτή. Πώς; Τόσο με τον λόγο όσο και, κυριώτερα θα έλεγα, μέσα από το προσωπικό μας παράδειγμα.

Σάββατο 22 Δεκεμβρίου 2018

Ευρώπη, πολιτική και υποκρισία: Γιατί ο Μητσοτάκης δεν είναι #metonKyriako

Στη διάρκεια των τελευταίων εσωκομματικών εκλογών της Νέας Δημοκρατίας είχα πάρει σαφή θέση λέγοντας ότι «δεν είμαι #metonKyriako» πολύ απλά διότι ο γιος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ακόμα κι αν θέλει, δεν έχει τη δυνατότητα να σπάσει το πλέγμα των εξαρτήσεων που τον ανέδειξε στη θέση που έχει — Τότε ήταν εκείνη του Προέδρου της ΝΔ, πιθανόν αύριο θα είναι του Πρωθυπουργού.

Καθόλου δεν χαίρομαι που ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης κάνει ότι μπορεί πραγματικά για να με επιβεβαιώσει, ιδιαίτερα μάλιστα το τελευταίο διάστημα.

Πρώτο χτύπημα ήταν που σε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού εναντίον της οικογενειοκρατίας, έδωσε το χρίσμα του υποψήφιου δημάρχου Αθηναίων στον... ανιψιό του.

Δεύτερο χτύπημα ήταν που σε μια παρόμοιου ύψους κίνηση, θέλοντας να επιβεβαιώσει ότι πάντα γίνεται το σωστό και όχι ότι επιβάλλουν οι εσωκομματικές ισορροπίες, έχρισε υποψήφιο Περιφερειάρχη Αττικής τον... Γιώργο Πατούλη, που προηγουμένως ήθελε να πάει για Δήμαρχος Αθηναίων, αλλά τον "έφαγε" ο ανιψιός.

Το τρίτο χτύπημα όμως ήταν το τελειωτικό. Σε μια ασύγκριτη κίνηση ευρωπαϊκού προσανατολισμού, φτάνοντας στο αποκορύφωμα του ελληνικού ευρωπαϊσμού, έθεσε επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου της ΝΔ τον μεγάλο Ευρωπαίο πολιτικό Βαγγέλη Μεϊμαράκη.

Είναι να απορεί κανείς. Έχει τόσο θράσος ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ή μήπως στερείται οποιασδήποτε επαφής με την πραγματικότητα; Δεν βλέπει ο κ. Μητσοτάκης πως σε όλη την Ευρώπη, σε ολόκληρη την υφήλιο για να είμαστε ακριβείς, ο κόσμος απλά δεν αντέχει άλλο την τεράστια υποκρισία του πολιτικού συστήματος; Ότι αυτή η αναγνώριση της υποκρισίας, αυτή η αντίληψη του πολιτικού συστήματος ως κλειστής κάστας, εν τέλει ακυρώνει την ίδια τη δημοκρατία μας;

Θα ρωτήσετε, γιατί, δεν είναι καλός ο Κώστας Μπακογιάννης; Δεν ξέρω εάν είναι καλός. Ίσως ναι, ίσως και όχι. Είναι σίγουρα εμφανίσιμος και επικοινωνιακός. Όμως το γεγονός ότι είναι ανιψιός υποψήφιου πρωθυπουργού, γιος κορυφαίας πολιτικού, τέως Δημάρχου Αθηνών και  εγγονός πρωθυπουργού σημαίνει κάτι πολύ απλό: Ο άνθρωπος αυτός όφειλε πρώτα να αποδείξει την αξία του εκτός πολιτικής και αφού κάνει μια λαμπρή καριέρα 20-25 ετών στο χώρο της ιδιωτικής οικονομίας, μετά θα είχε κάθε δικαίωμα να μπει στην πολιτική αυτόφωτος.

Εκείνος όμως αντίθετα επέλεξε να μπει στην πολιτική σαν "γιος της Ντόρας", "εγγονός του Μητσοτάκη" και προσφάτως σαν "ανιψιός του Κυριάκου". Τραγικό σφάλμα για έναν άνθρωπο που θέλουν να μας πλασάρουν σαν χαρισματικό.

Όχι, σε μια σύγχρονη δημοκρατία στην Ευρώπη του 2018 είναι ανήκουστο να γίνεται κάποιος Δήμαρχος «κληρονομικώ δικαιώματι».

Τώρα, για τον Γιώργο Πατούλη τι να πει κανείς. Μιλούν καλύτερα οι λακκούβες και οι πλημμύρες του Αμαρουσίου. Ή ίσως, όσον αφορά τη θητεία του στον ιατρικό σύλλογο, μιλούν για αυτόν οι χιλιάδες ασθενείς που δικαιώθηκαν αφού κατήγγειλαν τα "φακελάκια" που έδωσαν στα νοσοκομεία της χώρας. Πραγματικά, για τον κ. Πατούλη ομιλεί το έργο του πριν από εκείνον. Ήταν όντως η μόνη επιλογή που μπορούσε να δώσει ελπίδες επανεκλογής σε μια οικτρά αποτυχημένη περιφερειάρχη όπως η Ρένα Δούρου.

Με τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη όμως ο κ. Μητσοτάκης το τερμάτισε. Εκεί απέδειξε πως ο Μητσοτάκης δεν είναι #metonKyriako, ότι ως πολιτικός καμία σχέση δεν έχει ούτε με τον φιλελεύθερο χώρο ούτε φυσικά με τον ευρωπαϊσμό.

Πανευρωπαϊκά υπάρχει μια τεράστια συζήτηση για την κρισιμότητα αυτών των ευρωεκλογών. Για το πόσο σημαντικές είναι για την πορεία που θα πάρει συνολικά η Ευρωπαϊκή Ενωση. Ακόμα, τίθεται παντού επί τάπητος το θέμα του Ευρωκοινοβουλίου, που ενώ έχει σημαντικότατο ρόλο στις εξελίξεις οι εθνικές κυβερνήσεις συνεχίζουν να το τιμούν και να το υποβιβάζουν.

Δυστυχώς η συνήθεια δεν ήταν μόνο ελληνική. Η "χρυσή αποστρατεία" (χρυσή κυριολεκτικά, οι αμοιβές και τα προνόμια είναι υψηλότατες) είναι ένα αισχρό, πανευρωπαϊκό φαινόμενο. Δεν θέλουμε να δυσαρεστήσουμε κάποιον; Θέλουμε να του χρυσώσουμε το χάπι; Μα φυσικά, το κτήριο της Ευρωβουλής αποτελεί τη σίγουρη λύση, όπως επίσης το ίδιο γίνεται και να τους νέους, τα νέα παιδιά του πολιτικού συστήματος σε όλη την ΕΕ, που με μεγάλη χαρά παίρνουν το πολιτικό τους βάπτισμα στο ευρωκοινοβούλιο.

Πρόκειται για μια μεγάλη ντροπή.

Στο ευρωκοινοβούλιο θα έπρεπε να στέλναμε τους άριστους. Αυτούς που θα μπορέσουν να χτίσουν την Ευρώπη του αύριο. Ποιους όμως στέλναμε διαχρονικά; Όσους θέλαμε να κάνουν κάποιες ευχάριστες διακοπές χωρίς να ενοχλούν και να ενοχλούνται. Έτσι και τώρα, το υποτιθέμενο κόμμα του ευρωπαϊκού δρόμου στην Ελλάδα, η καρδιά του κινήματος "μένουμε Ευρώπη", έκρινε ότι ο ευρωπαϊσμός στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία εκφράζεται καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον από τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Τα θερμά μας συγχαρητήρια!

Η κατάσταση της λεγόμενης πολιτικής (λεγόμενης, διότι αυτό είναι τσίρκο) στην Ελλάδα του σήμερα είναι ιδιαιτέρως αποκαρδιωτική.

Η κυβέρνηση από τη μια παραπαίει μέσα στις αντιφάσεις της. Η αποτελεσματικότητά της είναι τραγικά χαμηλή, η πολιτικός της λόγος θολός, το πολιτικό της ακροατήριο διασπασμένο.

Η αξιωματική αντιπολίτευση από την άλλη, όπως προσπάθησε να πει αυτό το άρθρο, είναι εγκλωβισμένη στο παρελθόν και στον παλαιοκομματισμό. Θέλει να βάλει φιλελεύθερα ρούχα, έχει όμως σώμα σκληρά δεξιό και συντηρητικό. Όπως και να ντυθεί, δεν αλλάζει κι αυτό είναι πασιφανές.

Θέλω να πιστεύω πως θα αναδειχτεί και στη Ελλάδα μια δύναμη αληθινά προοδευτική, με ανάλυση και σχέδιο για το τι σημαίνει πρόοδος τον 21ο αιώνα. Με όραμα για την Ελλάδα και την Ευρώπη στον κόσμο σε όρους δικαιοσύνης και ανάπτυξης για όλους.

Η ελπίδα υπάρχει, για την ώρα όμως η πραγματικότητα είναι τραγικά απογοητευτική.

Ως τη Νίκη, Πάντοτε, Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Αγαπημένε Δάσκαλε Μιχάλη Χαραλαμπίδη, Ήταν Ιούνιος του 1996, διάβαζα μαθηματικά για τις πανελλήνιες εξετάσεις της επόμενης μέρας. Στιγμή ιερ...