Το περασμένο διάστημα έτυχε να παρακολουθήσω τρεις ομιλίες, τις οποίες με πολύ μεγάλη χαρά φιλοξενούμε τους τελευταίους μήνες στην Αθήνα. Σε αυτές τις ομιλίες, μεταξύ άλλων, έγινε αναφορά σε κάποιους επιχειρηματίες και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν την αποτυχία.
Σε αντίθεση με αυτά που λέγονται συχνά σε διάφορους κύκλους νεοφυών επιχειρήσεων περί «κουλτούρας της αποτυχίας» μέχρι και «εορτασμού της αποτυχίας», οι επιτυχημένοι ιδρυτές ταιριάζουν σε κάτι πολύ συγκεκριμένο: σιχαίνονται να χάνουν. Δεν αντέχουν την αποτυχία!
Είχα ακούσει κάποτε πως επιχειρηματίας δεν γίνεται κάποιος που μπορεί να πάρει περισσότερο ρίσκο από έναν άλλον, αλλά κάποιος που έχει διαφορετική αντίληψη του ρίσκου. Δηλαδή κάτι που φαίνεται επικίνδυνο στους περισσότερους, δεν φαίνεται επικίνδυνο σε αυτήν ή αυτόν.
Η πραγματικότητα είναι πως για να μπορέσεις να πας παρακάτω πρέπει να παίρνεις ρίσκα. Καλό είναι τα ρίσκα αυτά να είναι λελογισμένα, όπως τα λέγαμε στην υπέροχη γλώσσα μας.
Η ζωή μερικές φορές σε αναγκάζει να πάρεις και ρίσκα ακόμα μεγαλύτερα, που ξεφεύγουν από τους υπολογισμούς, κατά κύριο λόγο νομίζω επειδή πραγματικά θέλεις πάρα πολύ να πετύχεις κάτι.
Όταν το κάνεις αυτό, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος ότι το ρίσκο μπορεί και να μη σου βγει. Μπορεί αυτό που σκοπεύεις να πετύχεις να μην επιτευχθεί. Είναι άλλο, όμως, να αποτύχεις.
Οφείλεις να είσαι προετοιμασμένος γι’ αυτό.
Παρότι όμως οφείλεις να είσαι προετοιμασμένος, όσοι έχουμε αποτύχει σε οτιδήποτε σημαντικό στη ζωή —και εγώ έχω γευτεί όχι λίγες αποτυχίες, πολλές από αυτές σημαντικές και βαριές, σε διάφορες πτυχές της ζωής μου— ξέρουμε ότι η πικρία και η ματαίωση που φέρνει η αποτυχία είναι πολύ βαριές.
Σημαίνει αυτό ότι δεν είχαμε προετοιμαστεί κατάλληλα; Όχι βέβαια. Σε λογικό επίπεδο γνωρίζαμε ότι η αποτυχία είναι μία σημαντική πιθανότητα. Όταν όμως αποφασίσεις να κάνεις το βήμα και να προσπαθήσεις, το κάνεις γιατί βαθιά μέσα σου πιστεύεις ότι θα καταφέρεις τον στόχο σου. Η συναισθηματική επένδυση είναι πάντα στην επιτυχία. Γι’ αυτό λοιπόν, όταν τελικά έρθει η αποτυχία, το μεγάλο κόστος είναι κυρίως συναισθηματικό.
Αυτό, νομίζω, είναι και το παράδοξο της επιχειρηματικότητας. Πρέπει να αποδέχεσαι λογικά την πιθανότητα της αποτυχίας, αλλά να μην τη δέχεσαι ποτέ συναισθηματικά ως κάτι φυσιολογικό ή επιθυμητό. Να ξέρεις ότι μπορεί να χάσεις, αλλά να μπαίνεις στη μάχη επειδή θέλεις με όλη σου τη δύναμη να κερδίσεις.
Ίσως λοιπόν η πραγματική επιχειρηματική ωριμότητα να μη βρίσκεται ούτε στον φόβο της αποτυχίας ούτε στον εορτασμό της. Βρίσκεται στην ικανότητα να παίρνεις λελογισμένα ρίσκα, να επενδύεις βαθιά στην επιτυχία, να πονάς όταν αποτυγχάνεις —και παρ’ όλα αυτά να βρίσκεις τη δύναμη να συνεχίζεις. Όχι επειδή η αποτυχία είναι κάτι που αξίζει να γιορτάζεται, αλλά επειδή ο στόχος που κυνηγάς εξακολουθεί να αξίζει τον κόπο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου