​Ιράν: Ναι στη δημοκρατία, οπότε όχι στη μοναρχία

Δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί άνθρωπο πιο αντίθετο στο θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης απ’ ό,τι είμαι εγώ. Πρόκειται για ένα βίαιο, σκοταδιστικό σύστημα εξουσίας, εχθρικό προς κάθε έννοια ελευθερίας και πολιτικής αξιοπρέπειας. Η πτώση του είναι ιστορικά αναγκαία και οι υπεύθυνοι για τα εγκλήματά του οφείλουν να λογοδοτήσουν.

Φωτογραφία που δημοσίευσε το AFP

Άλλο όμως η κατάρρευση ενός θεοκρατικού καθεστώτος και άλλο η αναζήτηση μιας προοδευτικής διεξόδου. Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα. Δυσκολεύομαι ειλικρινά να κατανοήσω πώς η επιστροφή στη μοναρχία μπορεί να παρουσιάζεται ως πρόοδος. Ας προσπαθήσουμε, τουλάχιστον, να παραμείνουμε στοιχειωδώς νηφάλιοι.

Δεν πρέπει εξάλλου να ξεχνάμε που η μοναρχία και η θεοκρατία υπήρξαν διαχρονικά οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. «Ελέω Θεού Βασιλεύς» — Η γνωστή φράση τα λέει όλα μόνη της. 

Η μοναρχία δεν αποτελεί αντίδοτο στον αυταρχισμό· είναι μία από τις αρχαιότερες μορφές του. Ανήκει όχι απλώς στο παρελθόν, αλλά στις σκοτεινότερες σελίδες της ιστορίας. Η ιδέα της κληρονομικής εξουσίας, της εξουσίας που δεν απορρέει από τους πολίτες αλλά από το αίμα, είναι ασύμβατη με κάθε σύγχρονη αντίληψη δημοκρατίας και ισονομίας. 

Το ότι μια πρόταση είναι αντιθεοκρατική δεν την καθιστά αυτομάτως δημοκρατική. Η πρόοδος δεν ορίζεται αρνητικά — ως απουσία του χειρότερου — αλλά θετικά: ως οικοδόμηση θεσμών, ως κατοχύρωση δικαιωμάτων, ως συγκρότηση πολιτών. Όχι υπηκόων. 

Αν το Ιράν πρόκειται να βγει από τον ιστορικό του φαύλο κύκλο, αυτό δεν θα συμβεί με επιστροφές σε σχήματα που ήδη απέτυχαν. Θα συμβεί μόνο αν η εξουσία πηγάζει από τους πολίτες και ελέγχεται από αυτούς. Η ιστορία δεν προχωρά με νοσταλγία. Προχωρά με ρήξεις. Και η μοναρχία, όσο κι αν εξωραΐζεται, δεν είναι ρήξη — είναι επιστροφή και οπισθοδρόμηση.