Το πιο πολύτιμο πράγμα στον κόσμο

Δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο στο να πεις ότι η οικογένεια είναι το πιο πολύτιμο πράγμα στον κόσμο. Το ξέρουμε όλοι.

Το θέμα δεν είναι αυτό.

Το θέμα είναι πώς φαίνεται αυτή η αξία στην πράξη. Πότε τη νιώθεις. Πότε καταλαβαίνεις, χωρίς καμία απολύτως αμφιβολία, τι σημαίνει.

Την περασμένη Τετάρτη, στην ετήσια εκδήλωση της Επίγνωσις, το είπα στους συναδέλφους μου — μαζί με ανθρώπους από τη Starttech Ventures και το Yodeck:

Η αξία της οικογένειας (και των ανθρώπων μας γενικά) εκδηλώνεται, για μένα, κυρίως με δύο τρόπους:

1. Να υπάρχει κάποιος να σου κρατήσει το χέρι όταν είσαι άρρωστος — ειδικά όταν είσαι σοβαρά άρρωστος.

2. Να υπάρχει κάποιος να σε αγκαλιάσει όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με το αδιανόητο και το μη αναστρέψιμο.

Αυτά είναι. Όχι θεωρίες. Όχι ιδέες. Πράξεις.

Η αγκαλιά που σε κρατά όταν πέφτεις

Τον Σεπτέμβριο του 2011, η μητέρα μου πέθανε εντελώς απροσδόκητα. Θυμάμαι την αίσθηση σαν εικόνα: σαν να με πέταξαν από έναν γκρεμό. Μια ατελείωτη, ανεπιθύμητη ελεύθερη πτώση. Ο ορισμός του εφιάλτη.

Πέρα από την οικογένεια, τους φίλους και τους συγγενείς μου, ήταν εκεί και οι συνάδελφοί μου. Μου έδωσαν αυτή την αγκαλιά. Με κράτησαν όσο έπεφτα και — με έναν τρόπο σχεδόν αδιανόητο — με έφεραν πίσω στην επιφάνεια της πραγματικότητας.

Κατάφερα να συνεχίσω σε μεγάλο βαθμό χάρη και σε αυτούς.

Πόσο “κοστίζει” μια τέτοια αγκαλιά; Υπάρχει ένα ποσό, σε ευρώ ή δολάρια, που θα την αντάλλασσα;

Όχι. Δεν υπάρχει. Γιατί αυτές οι αγκαλιές είναι ανεκτίμητες.

Το χέρι που πρέπει να κρατήσεις

Το 2017, ο πατέρας μου έφυγε μετά από μακρά ασθένεια.

Ένας εξαιρετικός γιατρός μας συμβούλεψε κάτι απλό και πολύ γενναίο: να τον πάρουμε από το νοσοκομείο και να περάσει τις τελευταίες του μέρες στο σπίτι. Ο Βασίλης κι εγώ το κάναμε.

Μείναμε δίπλα του για μια ολόκληρη εβδομάδα. Του κρατούσαμε το χέρι. Ήταν μία από τις πιο καθοριστικές εμπειρίες της ζωής μου. Και πιστεύω ότι το ίδιο ισχύει και για τον αδελφό μου.

Εκεί δεν “κάνεις το σωστό” επειδή είσαι δυνατός ή επειδή ξέρεις τι κάνεις. Το κάνεις επειδή δεν υπάρχει άλλη επιλογή που να στέκει.

Εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνεις κάτι πολύ καθαρά: Δεν έχεις δικαίωμα να λείπεις.

Ένα απλό συμπέρασμα

Να είστε εκεί, να κρατήσετε τα χέρια που πρέπει να κρατήσετε, όταν χρειαστεί.

Να φροντίσετε να έχετε γύρω σας τους σωστούς ανθρώπους — αυτούς που θα σας δώσουν την αγκαλιά όταν η ζωή το απαιτήσει.

Και αν κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους είναι οι συνάδελφοί σας, τότε είστε τυχεροί. Πολύ τυχεροί.

Γιατί τελικά, στις πιο δύσκολες στιγμές, εκεί μετριούνται όλα.