Αλήθεια

Μια παράδοση στην Ελλάδα και στο εξωτερικό είναι εκείνη της πρωταπριλιάτικης φάρσας. Στο πλαίσιο αυτό νωρίτερα σήμερα το απόγευμα ανακοίνωσα στους λογαριασμούς μου στο twitter και στο facebook ότι θα είμαι υποψήφιος στις εκλογές υποστήριζοντας τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη.

Γράφοντας στα αγγλικά ενώ το μήνυμά μου απευθυνόταν μόνο σε ελληνόφωνο κοινό καθώς και απαντώντας ότι ο λόγος που γράφω στην ξένη γλώσσα ήταν ότι "my berry doesn't have Greek fonts", υπέθεσα ότι οι περισσότεροι θα καταλάβαιναν ότι επρόκειτο περί φάρσας. Επίσης ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, στην κίνηση του οποίου υποτίθεται πως συμμετείχα, δεν έχει κάνει [τουλάχιστον μέχρι σήμερα] καμία δήλωση συμμετοχής στις εκλογές.

Όχι λοιπόν αγαπητοί φίλοι, δεν πρόκειται να είμαι υποψήφιος στις εκλογές. Η ιδιότητα του Πολίτη προηγείται, η ιδιότητα του Πολιτικού έπεται. Καθήκον όλων μας είναι να αγωνιστούμε για την ανάκτηση της ιδιότητας του Πολίτη, εκείνη που εκχωρήσαμε στην Κάστα και την Οικονομική Ολιγαρχία.

Πρωταπριλιά σήμερα, είναι ίσως η καλύτερη στιγμή να μιλήσουμε για την αλήθεια. Όχι στη Λήθη λοιπόν. Να μην ξεχάσουμε. Να μην ξεχάσουμε ποιοι μας έφεραν στην κατάσταση αυτή. Να μην ξεχάσουμε ποιοι για τριάντα και βάλε χρόνια πάρκαραν στο κράτος. Να μην ξεχάσουμε ποιοι αντιλήφθηκαν το "κυβερνώ" ως "διορίζω". Να μην ξεχάσουμε ποιοι δολοφόνησαν τη λέξη Πόλις και όλα τα παράγωγά της: Πολίτης, Πολιτισμός, Πολιτική.

Το 1999 άκουσα τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη σε μια ομιλία να λέει "να γίνουμε όλοι μάστορες". Μιλούσε για την επιχειρηματικότητα, τόσο απλά και κατανοητά, την ώρα που η λούμπεν κάστα μας καλούσε να τζογάρουμε στο χρηματιστήριο. Σήμερα οι ίδιοι ψελίζουν για την επιχειρηματικότητα. Εξακολουθούν βεβαίως να έχουν μαύρα μεσάνυχτα.

Συνέπεια του Λόγου του Μιχάλη ήταν η ίδρυση της Virtual Trip, των πολλών spin-outs, της μετατροπής της σε start-up accelerator, της εισαγωγής της έννοιας του επιχειρηματικού οικοσυστήματος. Η πολιτική είναι η ύψιστη των τεχνών. Έτσι την αντιλαμβάνομαι και έτσι την υπηρετώ.

Η υποταγή στην τηλεκρατία και στην γκαλοποκρατία δεν θα δώσει κανένα θετικό αποτέλεσμα. Το τρίγωνο της αποτυχίας είναι ακόμα πολύ ισχυρό. Από το να συμβιβαστώ ή να έχω έναν ηρωϊκό μα τραγικά αναπόφευκτο πολιτικό θάνατο απέναντι στην κάστα των μιζοκομμάτων, θα προτιμήσω να γίνομαι όλο και περισσότερο πραγματικά επικίνδυνος.

Σήμερα λοιπόν αγαπητοί φίλοι, την πρωταπριλιά του 2012, είναι η ώρα της αλήθειας. Πριν αποφασίσουμε ΤΙ θα ψηφίσουμε, ας αναρωτηθούμε ΓΙΑΤΙ και στην συνέχεια να πράξουμε το δέον γενέσθαι.

Η γυναίκα-γλάστρα και η γυναίκα-άντρας

Πρόσφατα ήμουν καλεσμένος σε μια συνάντηση για την προώθηση της γυναικείας επιχειρηματικότητας. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την "ημέρα της Γυναίκας" που ήταν πρόσφατα (8 Μαρτίου) με ώθησε να σκεφτώ για τη θέση της Γυναίκας στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης.

Πολύ συνοπτικά, νομίζω πως δυο ήταν τα πρότυπα που κυριάρχισαν στη χώρα μας για τη Γυναίκα τα τελευταία 40 χρόνια: Η γυναίκα-γλάστρα και η γυναίκα-άντρας.

Με πολύ απλά λόγια δηλαδή, είτε η Γυναίκα αντιμετωπίζεται αποκλειστικά και μόνο ως σεξουαλικό αντικείμενο - άντε ως διακοσμητικό αντικείμενο χώρου στην καλύτερη περίπτωση - ή θεωρείται πως έχει απωλέσει κάθε θηλυκότητα και είναι πλέον "ισότιμη" - ένας ακόμα άντρας.

Η παρανόηση (ή μήπως παράνοια;) αυτή μας έχει κάνει να μιλάμε για τη "γυναικεία επιχειρηματικότητα" και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Όπως όμως τα σχολεία αρρένων & θηλέων ανήκουν πια οριστικά στην ιστορία, το ίδιο συμβαίνει και για τέτοιες διακρίσεις στην επιχειρηματικότητα.

Η κάστα που κυριαρχούσε στην Ελλάδα μετά τη χούντα, η οικονομική εκείνη ολιγαρχία που χρησιμοποιούσε τους (κατ'όνομα και μόνο) πολιτικούς-μαριονέττες, δεν διακρίνεται για το πολιτιστικό της επίπεδο. Θα έλεγα πως τα εγκληματικά της χαρακτηριστικά γίνονται γρήγορα προφανή χωρίς ιδιαίτερα βαθιά ανάλυση. Η παραπάνω οπισθοδρομική αντίληψη για τη Γυναίκα λοιπόν δεν ήταν τίποτα άλλο από την αντίληψη του θέματος που επικρατούσε στην ελίτ (ο Θεός να την κάνει) της χώρας.

Θυμόμαστε όλοι το περιστατικό του Νοεμβρίου με την "καλτσοδέτα". Ας αναρωτηθούμε με ποιά κριτήρια επελέγη η συγκεκριμένη βουλευτής από τον "μηχανισμό" και ας δούμε τι πραγματικά πίστευαν για τις κριτικές της ικανότητες εκείνοι που την επέλεξαν.

Το γεγονός ότι τελικά - ακόμα και αν λοιδωρήθηκε - ύψωσε το ανάστημά της και απάντησε είναι προς τιμή της. Αποδείχτηκε όμως πως εκείνος που διαλέγει τη γυναίκα-γλάστρα, ενοχλείται βαθιά όταν η γυναίκα ανακαλύπτει πως είναι άνθρωπος σκεπτόμενος με γνώμη και άποψη.

Χρειαζόμαστε μια νέα αντίληψη για τη Γυναίκα. Να αντιληφθούμε το αυτονόητο: Μια Γυναίκα μπορεί να είναι δυναμική, ηγετική, δημιουργική και να παραμένει ελκυστική και στοργική.

Η Γυναίκα έχει το προνόμιο από τη Φύση να μπορεί να βιώσει την απόλυτη δημιουργικότητα, την απόλυτη ευτυχία: Να γεννήσει και να μεγαλώσει μια νέα ανθρώπινη ύπαρξη. Η Γυναίκα λοιπόν όχι μόνο έχει θέση στην επιχειρηματικότητα μα ενσαρκώνει την επιχειρηματικότητα.

Οι περισσότεροι από εμάς τα έχουμε δει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά στη μητέρα μας, ας τα δεχτούμε στη συνεργάτιδα και τη συνδημιουργό μας.

Θα είναι ένα μεγάλο βήμα προόδου για όλη την κοινωνία.

Η επικαιρότητα του Βελεστινλή και η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση

Από όλη την ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 αναμφίβολα ξεχωρίζει η ανεπανάληπτη φυσιογνωμία του Ρήγα Βελεστινλή για δεκάδες λόγους, πάνω απ'όλα όμως γιατί η εμπνευσμένη σκέψη του είναι σήμερα περισσότερο επίκαιρη από ποτέ.

Με την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ξεκίνησε ένας σκοτεινός ιστορικός κύκλος για την Ανατολική Ευρώπη την στιγμή που η Δυτική έμπαινε στην Αναγέννηση η οποία με εφαλτήριο τον Πολιτισμό οδήγησε και στην πολιτική της αναγέννηση με τη Γαλλική Επανάσταση το 1789.

Ο Βελεστινλής θέλησε με τον Λόγο και την Δράση του να αναπαράξει τη Γαλλική Επανάσταση στην Ανατολική Ευρώπη. Να δημιουργήσει δηλαδή ένα ισχυρό, Ευρωπαϊκό Δημοκρατικό κράτος στην Ανατολή, μια νέα υπερδύναμη από το Δούναβη μέχρι την Κρήτη. Τη δημοκρατική εξέλιξη της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Δυστυχώς, κοντόφθαλμες πολιτικές των Ευρωπαϊκών δυνάμεων εμπόδισαν την πραγμάτωση του οράματος του Βελεστινλή. Αντί για το ισχυρό, Ανατολικό Ευρωπαϊκό κράτος οδηγηθήκαμε σε μια σειρά  μίζερων προτεκτοράτων που πήραν τη θέση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Ελλάδα, η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Σερβία, η Αλβανία, κλπ, παρέμειναν μικρά και αδύναμα πιόνια των Δυτικών & Κεντρικών δυνάμεων της Ευρώπης.

Μικρά και αδύναμα πιόνια παραμένουν μέχρι σήμερα.

Τις συνέπειες αυτής της πολιτικής τις πλήρωσαν πολύ ακριβά οι Λαοί της Ευρώπης, τις πληρώνουν ακόμα και σήμερα. Η Γεωπολιτική και η Γεωοικονομία επιτάσσουν ακόμα την ανάγκη για έναν ισχυρό πόλο στην Ανατολική Ευρώπη.

Είτε σαν αυτόνομο κράτος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ή σαν μια ισχυρή Περιφέρεια στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, το όραμα για ένωση, δημοκρατία και ανάπτυξη στην Ανατολική Ευρώπη είναι περισσότερο επίκαιρο από ποτέ.

Όπως πολύ σωστά οραματίστηκε ο Βελεστινλής, η αποκατάσταση της ισορροπίας και ισοτιμίας μεταξύ Δύσης και Ανατολής είναι μια ιστορική αναγκαιότητα για την πραγμάτωση της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης.

Να σταματήσει τώρα η χρηματοδότηση των μιζοκομμάτων ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία

Είδα έκπληκτος σήμερα ότι ετοιμάζεται τροπολογία για "διάσωση" των καταχρεωμένων μιζοκομμάτων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Δείτε και εσείς: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_08/03/2012_475061

Είναι όνειδος για την Ελληνική Δημοκρατία. Είναι ώρα για δράση για όλους όσους θέλουν να ανακτήσουν την ιδιότητα του Πολίτη.

Ο κ. Πρωθυπουργός ΠΡΕΠΕΙ να παρέμβει.
Τα κόμματα αυτά έχουν ανύπαρκτη πολιτική παραγωγή. Υποτίθεται πως είναι αυθόρμητοι, εθελοντική οργανισμοί. Τι είναι όμως στην πραγματικότητα; Σε τι έχουν εκφυλιστεί, για να είμαστε ακριβείς; Η λέξη μιζοκόμματα αποδίδει τη σημερινή τους κατάσταση.

Είναι γνωστό πλέον σε όλους πως είχαν υπόγειες χρηματοδοτήσεις από εγχώρια και ξένα οικονομικά συμφέροντα. Τα έχουν γράψει οι εφημερίδες, έχουν γίνει δημόσιες ομολογίες, έχουν υπάρξει αποφάσεις.

Η ανοχή στην υποκρισία εξαντλήθηκε.

Δεν είναι δυνατόν λοιπόν υπό τις παρούσες συνθήκες στην Ελλάδα τα χρήματα των φορολογουμένων να χρησιμοποιούνται για τη διάσωση των μιζοκομμάτων! Είναι ανήκουστο!


Προσμένοντας σε δυναμική - πάντα ειρηνική & πολιτισμένη - δράση όλων όσων πιστεύουν πως μπορούν να ανακτήσουν την ιδιότητα του Πολίτη,

Πάντοτε αισιόδοξος,

Δημήτρης Τσίγκος 

Πραγματικά επικίνδυνος

Οργή και αγανάκτηση. Τι ποιο λογικό να νιώσει κανείς βλέποντας την κλεπτοκρατική κάστα που διέλυσε τη χώρα, φροντίζοντας βέβαια για την οικονομική της ευμάρεια, να ζητά από όλους εμάς "θυσίες" για να "σωθεί η χώρα".

Δεν υπάρχει καμία ντροπή.

Οι εγκληματίες, εκείνοι που το 1996 έδωσαν μια "καθαρή λύση" μεταξύ του διδύμου της συμφοράς Σημίτη-Άκη, την ίδια στιγμή που είχαν μπροστά τους μια εντυπωσιακά καθαρή στρατηγική ανάλυση για την πορεία που έπρεπε να ακολουθήσει η χώρα, οι ίδιοι που μετέτρεψαν το "Ολυμπιακό Όνειρο" σε χλιδάτο πάρτυ προμηθειών και άφησαν την "προίκα" των αγώνων να ρημάζει για περίπου μια δεκαετία, εκείνοι που μπήκαν στην πολιτική φτωχοί & ανεπάγγελτοι και σήμερα, κατά ένα μαγικό τρόπο, διάγουν βίο πολυτελή, είναι εκείνοι που μας καλούν σε θυσίες.

Αυτή ήταν λοιπόν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Η επανάσταση έχει ήδη αρχίσει.

Ποιά μορφή όμως πρέπει να λάβει;

Έχει γίνει φανερό τα τελευταία χρόνια πως το "σύστημα" δεν επηρρεάζεται καθόλου από παραδοσιακού τύπου εκφράσεις αντίστασης. Ένα εκατομμύριο κόσμος μαζεύεται στο Σύνταγμα και αρκούν λίγα ενορχηστρωμένα επεισόδια, μερικά καμένα κτήρια και η ιστορία συνεχίζεται κανονικά.

Όχι, αν κατεβώ στο Σύνταγμα να εκτονωθώ, φωνάξω μερικά συνθήματα, σπάσω ένα-δυο αυτοκίνητα, ίσως πυρπολήσω και δυο υποκαταστήματα τραπεζών, στην πραγματικότητα ενισχύω το σύστημα και σε καμία απολύτως περίπτωση δεν είμαι επικίνδυνος για αυτό.

Πώς μπορώ να γίνω πραγματικά επικίνδυνος για το "σύστημα";

Πρώτα και κύρια πρέπει να ερμηνεύσω την πραγματικότητα. Τι στο καλό συμβαίνει. Αυτό λοιπόν που κατά την ταπεινή μου γνώμη συμβαίνει είναι το ακόλουθο: Στη χώρα μας κυριαρχεί μια οικονομική ολιγαρχία με ξεκάθαρα εγκληματικά χαρακτηριστικά, τόσο στην προέλευση του πλούτου της όσο και στις πρακτικές διατήρησής του.

Η οικονομική αυτή ολιγαρχία έχει δυο βασικά εργαλεία: Αφενός τα μέσα μαζικής "ενημέρωσης", αφετέρου μαριονέττες που συνηθίσαμε να ονομάζουμε "πολιτικούς". Το τρίγωνο αυτό, σε αγαστή συνεργασία, κάνει ότι είναι αναγκαίο ώστε πρωτίστως η οικονομική ολιγαρχία να διατηρεί τα κεκτημένα της, ακόμα και να τα ενισχύει, και δευτερευόντως οι μαριονέττες να απολαμβάνουν το ναρκωτικό της εξουσίας και τα αποφάγια της ολιγαρχίας.

Για να γίνει κανείς πραγματικά επικίνδυνος έναντι του συστήματος αυτού πρέπει να αμφισβητήσει στην πράξη την οικονομική ολιγαρχία. Όχι όμως με εγκληματικές ενέργειες. Δεν έχει κανένα νόημα να παίζουμε στο γήπεδό τους.

Μονόδρομος ουσιαστικής αμφισβήτησης είναι η ανάπτυξη με κάθε τρόπο υγιών, εξωστρεφών επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, καινοτόμων και ταχέως αναπτυσσομένων. Με άλλα λόγια, να δημιουργηθούν start-ups σε όλους τους κλάδους της οικονομίας που έχει νόημα: Πολιτισμό & Τουρισμό, Αγροτική Οικονομία & Γαστρονομία, Ενέργεια, Υψηλή Τεχνολογία, Μεταφορές & Ναυτιλία.

Η στρατηγική αυτή, εκείνη της ανάπτυξης αυτοδυνάμων & ισχυρών παραγωγικών δραστηριοτήτων με υγιή χαρακτηριστικά και ευρωπαϊκές αξίες, έναντι της εγκληματικής εγκατεστημένης κλεπτοκρατίας, είναι η μόνη που μπορεί να καταστεί πραγματικά επικίνδυνη για την οικονομική ολιγαρχία που είναι η ρίζα της "ελληνικής κρίσης". Η μόνη που μπορεί να την προκαλέσει και να την αμφισβητήσει στην πράξη.

Από τη κακιστοκρατία δηλαδή που μας έφερε την καταστροφή, να πάμε στην αριστοκρατία.

Δημιουργώντας τους Hellenic Angels

Στοχεύοντας στην ουσιαστική και βιώσιμη αντιμετώπιση του σημαντικότερου προβλήματος της νέας επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα, το Hellenic Start-up Association δημιουργεί τους Hellenic Angels, το πρώτο Business Angels Network στην Ελλάδα με την υποστήριξη του ΕΒΑΝ – The European Business Angels Network.

Κεντρική ιδέα ενός Business Angels Network είναι η οργάνωση της ιδιωτικής χρηματοδότησης προς τις νέες προσπάθειες. Συγκεκριμένα προσφέρει μια δομημένη διαδικασία μέα από την οποία ήδη επιτυχημένοι επιχειρηματίες μπορούν να προσφέρουν οικονομική ενίσχυση αλλά και στρατηγικά πλεονεκτήματα όπως την εμπειρία και το δίκτυο επαφών τους σε νέες επιχειρήσεις.

Η ιδρυτική συνάντηση θα λάβει χώρα την Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου και ώρα 10:00 στο ΕΒΕΑ, στο πλαίσιο της Entrepreneur Week Greece.

Στη συνάντηση αυτή κεντρικός εισηγητής θα είναι ο κ. Paulo Andrez, Αντιπρόεδρος του ΕΒΑΝ – The European Business Angels Network. Στο σχετικό workshop o κ. Andrez θα παρουσιάσει:

- Τι ακριβώς είναι ένα Business Angels Network, πως λειτουργεί και ποιες είναι οι διαθέσιμες επιλογές για τη δομή & στρατηγική του

- Ποιο είναι το κίνητρο των ιδιωτών επενδυτών να επενδύουν μέσω ενός Business Angels Network και πως βελτιώνεται η απόδοση των επενδύσεών τους

- Ποιο είναι το κίνητρο των νέων επιχειρηματιών να αναζητούν χρηματοδότηση μέσω ενός Business Angels Network

Τέλος, η ενότητα θα ολοκληρωθεί με σύντομες παρουσιάσεις – pitching start-up επιχειρήσεων σε Έλληνες και ξένους επενδυτές.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να συμμετάσχουν στην ενότητα αυτή κάνοντας αίτηση στην ιστοσελίδα: http://hellenicstartups.doorkeeper.jp/events/651-entrepreneur-week-greece-hellenic-angels

Οι Hellenic Angels θα είναι ένα non-profit Business Angels Network και σκοπεύουν να δραστηριοποιηθούν στους τομείς στρατηγικής προτεραιότητας του Hellenic Start-up Association, δηλαδή:

i. Πολιτισμός & Τουρισμός,
ii. Αγροτική Οικονομία & Γαστρονομία,
iii. Ενέργεια,
iv. Υψηλή Τεχνολογία,
v. Μεταφορές & Ναυτιλία. 

Περισσότερες πληροφορίες:

http://www.hellenicangels.gr
http://twitter.com/HellenicAngels

Τι περιμένω από το Entrepreneur Week Greece

Με τη διοργάνωση της Entrepreneur Week Greece θέλουμε κύρια να δώσουμε ένα ισχυρό μήνυμα αισιοδοξίας.

Όχι μόνο η Ελλάδα μπορεί να ξεπεράσει την κρίση αλλά έχει όλες τις προϋποθέσεις να πρωταγωνιστήσει και πάλι αναπτύσσοντας μια ταχέως αναπτυσσόμενη, καινοτόμο και εξωστρεφή επιχειρηματικότητα, αξιοποιώντας το τεράστιο ανθρώπινο κεφάλαιο και την πολύ ευνοϊκή γεωοικονομία της.

Στο πλαίσιο αυτό είναι για εμάς πολύ ισχυρός ο συμβολισμός του να γίνεται στην Αθήνα η πρώτη οργάνωση Entrepreneur Week στην Ευρώπη.

Βλέπουμε την Αθήνα ως Πρωτεύουσα Δημιουργικότητας με παγκόσμια ακτινοβολία.

 Τέλος είναι κορυφαία μας προτεραιότητα η προώθηση της αυθεντικής συλλογικότητας που πρεσβεύει το Hellenic Start-up Association, έχοντας χαρακτηριστικά αντιπροσωπευτικότητας και μαζικότητας στην προσπάθεια να προωθήσει την επιχειρηματικότητα σαν μια μαζική, καθολική επιλογή και όχι σαν προνόμιο λίγων που ήταν μέχρι σήμερα.

 To τελικό πρόγραμμα της Entrepreneur Week Greece είναι διαθέσιμο εδώ: http://www.slideshare.net/HellenicStartups/entrepreneur-week-greece-program

 Περιγραφές των διεθνών αποστολών:
- ΗΠΑ: http://www.slideshare.net/HellenicStartups/ewgreece-us-delegation
- Ρωσία: http://www.slideshare.net/hellenicstartups/ewgreece-russian-delegation
- Μεγάλη Βρετανία: http://www.slideshare.net/HellenicStartups/ewgreece-uk-delegation
- Σαουδική Αραβία: http://www.slideshare.net/HellenicStartups/ewgreece-saudi-delegation
- Σερβία: http://www.slideshare.net/HellenicStartups/ewgreece-serbian-delegation
- Ουγγαρία: http://www.slideshare.net/HellenicStartups/ewgreece-hungarian-delegation
- Πορτογαλία: http://www.slideshare.net/HellenicStartups/ewgreece-portuguese-delegation

 Για εγγραφή στο Συνέδριο:
- Hellenic Angels: http://hellenicstartups.doorkeeper.jp/events/651-entrepreneur-week-greece-hellenic-angels
- Conference: http://hellenicstartups.doorkeeper.jp/events/609-entrepreneur-week-greece-conference
- B2B Match-Making: http://hellenicstartups.doorkeeper.jp/events/642-entrepreneur-week-greece-b2b-match-making

Τι δεν είπε ο Λουκάς Παπαδήμος

Παρακολούθησα χθες, όπως πιστεύω οι περισσότεροι Έλληνες, το διάγγελμα του Πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου. Είπε πολλά και ενδιαφέροντας, επικεντρώνοντας στο πόσο σημαντικό είναι να αποφευχθεί η άτακτη χρεοκοπία της χώρας και η έξοδος από το ευρώ. Είπε πως οι θυσίες για το νέο χρηματοδοτικό πρόγραμμα είναι μάλλον ασήμαντες μπροστά στην καταστροφή που θα έρθει χωρίς αυτό.

Δεν έχει άδικο.

Ο Πρωθυπουργός όμως, ελπίζω λόγω των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει και όχι λόγω σχετικής πίστης του, δεν είπε πολλά πράγματα που έχουν μεγάλη σημασία για να καταλήξει κανείς με όρους ορθού λόγου στο δέον γενέσθαι.

1) Σχετικά με τον χρόνο διαπραγμάτευσης με την ΕΕ 


Τώρα πια είναι πολύ αργά για οποιαδήποτε διαπραγμάτευση. Η ώρα της διαπραγμάτευσης ήταν τα τέλη του 2009 ή οι αρχές του 2010. Διαπραγμάτευση εκ των υστέρων, είναι απλά ένα λαϊκισμός.

2) Σχετικά με την ουσία της διαπραγμάτευσης


Η μοναδική βιώσιμη θέση που θα μπορούσε να έχει η Ελλάδα, η οποία θέση ταυτόχρονα είναι και ότι καλύτερο για την Ευρώπη, είναι η άμεση, ταχεία εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία. Με ενιαίο προϋπολογισμό, ενιαίο υπουργείο οικονομικών, ενιαία αμυντική πολιτική, ενιαίες πολιτικές υγείας και παιδείας. Αυτή ήταν η προοδευτική απάντηση στην κρίση και θα βρίσκαμε συνομιλητές σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες.

Ακόμα και σήμερα αυτή είναι η μόνη βιώσιμη, προοδευτική λύση.

3) Σχετικά με τον φόβο που υποτίθεται πως έχουν (πλέον) οι Ευρωπαίοι για μια άτακτη ελληνική χρεοκοπία 


Λένε διάφοροι πως αν αφήσουμε τα πράγματα στην τύχη τους και δεν κάνουμε τίποτα, η ΕΕ και πάλι θα μας σώσει διότι φοβάται τις συνέπειες της χρεοκοπίας μας, το φαινόμενο-ντόμινο, κλπ. 

Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες ανοησίες που έχουν ειπωθεί ποτέ. 

4) Σχετικά με την αντίδραση της ΕΕ στην άτακτη ελληνική χρεοκοπία

Είμαι βέβαιος πως η καταστροφή της Ελλάδας θα ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να καμφθούν "σε ένα βράδυ" οι αντιρρήσεις στο Βορρά για έκδοση νέου χρήματος και οι αντιρρήσεις στο Νότο για ενιαία διαχείριση οικονομικών. 

Σε ένα βράδυ λοιπόν, καταστρεφόμενοι εμείς θα βοηθήσουμε τους Ευρωπαίους αδερφούς μας να υλοποιήσουν το όραμα της πραγματικά ενωμένης Ευρώπης - Μόνο που εμείς δεν θα είμαστε μέρος της. 

Πώς θα υλοποιηθεί αυτό; Πολύ απλά. Θα ακούσουμε ότι η ΕΚΤ προέβη στην έκδοση ενός "ευρω-ομολόγου" ύψους 5 τρισ. ευρώ, το οποίο θα μεγαλώσει αν χρειαστεί, με το οποίο θα καλυφθούν οι ανάγκες Ιταλίας, Ισπανίας, Πορτογαλίας, ακόμα και της Γαλλίας ή οποιασδήποτε άλλης χώρας χρειαστεί, ενώ ταυτόχρονα ένας Ευρωπαίος αξιωματούχος θα αναλάβει "υπερ-υπουργός οικονομικών" όλης της ευρωζώνης. Όλα αυτά ενώ οι Έλληνες θα εκλιπαρούμε να τυπώσουμε δραχμούλες για να τις κάνουμε μετά ταπετσαρία.

5) Σχετικά με την "αλλαγή στάσης" της ΕΕ και τη "χαμένη υπομονή των Εταίρων μας"

Με τι "έχουν χάσει την υπομονή τους οι Ευρωπαίοι" λοιπόν; Με αυτούς με τους οποίους εμείς οι Έλληνες θα έπρεπε να έχουμε χάσει προ πολλού την υπομονή μας. Με την ένοχη, κλεπτοκρατική κάστα των Αθηνών η οποία με μια βαθιά αντι-ευρωπαϊκή, μέχρι και ανθελληνική θα μπορούσε να πει κανείς, ατζέντα, υποστηρίζει τα συμφέροντα μιας συντηρητικής οικονομικής ολιγαρχίας λαμβάνοντας παράλληλα ένα τμήμα από τα αποφάγια της και δεχόμενη ευχάριστα το ναρκωτικό της εξουσίας.

6) Σχετικά με το δέον γενέσθαι για τους Έλληνες Πολίτες

Ο Πρωθυπουργός λοιπόν δεν είπε το σημαντικότερο: Χωρίς ουσιαστική πολιτική αλλαγή, χωρίς μια "νέα αποχουντοποίηση" οποιαδήποτε θυσία θα πάει χαμένη. Ταυτόχρονα, μια ουσιαστική πολιτική αλλαγή θα προκαλούσε ενθουσιασμό στους Ευρωπαίους εταίρους μας και θα λαμβάναμε στήριξη ειλικρινή, μεθοδική και ουσιαστική.

Ποιό είναι λοιπόν το δέον γενέσθαι;

- Ψήφιση του νέου χρηματοδοτικού προγράμματος

- Σχηματικός ολιγομελούς κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης που θα εξαντλήσει την τετραετία

- Θέση των μιζοκομμάτων εκτός νόμου

- Επιβολή έκτακτης εισφοράς κακοδιοίκησης σε όσους είχαν τις τύχες της χώρας από το '74 και μετά

- Εκπόνηση ενός μακρόπνοου, ουσιαστικού αναπτυξιακού σχεδίου βάσει των στρατηγικών ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων που δίνει η γεωοικονομία και η γεωπολιτική στη χώρα μας

- Προώθηση με όλα τα μέσα, διπλωματικά, πολιτικά, επικοινωνιακά, οικονομικά, κ.α., του οράματος για μια ουσιαστικα ενωμένη Ευρώπη, για την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία

Αυτά δεν μας είπε ο Πρωθυπουργός χθες, αυτά - ελπίζω - να μας πει αύριο. Αν μείνουμε στα μέτρα και δεν αντιμετωπίσουμε την ουσία του προβλήματος, απλά θα έχουμε κάνει ακόμα έναν κύκλο στο "γύρο του θανάτου" της Ελλάδας.

Η διάψευση της ένοχης υπόσχεσης και η ώρα των ευθυνών

Από τον Νοέμβριο 2011 που δημιουργήθηκε η Κυβέρνηση Παπαδήμου όλη η Ελλάδα ήξερε πως έχει διπλό σκοπό: Να ολοκληρώσει το PSI και τη νέα δανειακή σύμβαση. Ακόμα, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που προεξοφλούσαν ότι η κυβέρνηση αυτή θα εξαντλήσει την τετραετία καθώς κανένα πολιτικό κόμμα δεν θα ήθελε να αναλάβει τη διακυβέρνηση αμέσως μετά το νέο μνημόνιο. Ίσως τελικά να γίνει έτσι.

Φτάσαμε λοιπόν τρεις μήνες μετά. Όλοι οι Έλληνες έχουμε γίνει μάρτυρες ενός παρανοϊκού θεάτρου. Μιας δήθεν "σκληρής διαπραγμάτευσης" που δίνουν οι τρεις πολιτικοί ("πολιτικοί", τρόπος του λέγειν) αρχηγοί για να "διασώσουν" διάφορα κεκτημένα ώστε ο λαός "να μην πονέσει πολύ". Το μόνο που δεν μας είπαν ήταν ότι πιάστηκαν στα χέρια με την τρόικα...

Είναι μεγάλος ο ευτελισμός, ατελείωτη η γελοιότητα των στιγμών που ζούμε. Ξέρουν πολύ καλά και οι τρεις ότι ο δρόμος αυτός ήταν χωρίς επιστροφή, ήδη από τον Νοέμβριο - ίσως και πολύ νωρίτερα. Ξέρουν ακόμα ότι έχουν τελειώσει. Δεν είναι "μέρος του προβλήματος" το πολιτικό μας σύστημα, αλλά είναι "το πρόβλημα" το ίδιο. Αυτή η κλεπτοκρατική κάστα που κατέστρεψε τη χώρα στερείται οποιασδήποτε πολιτικής & ηθικής νομιμοποίησης.

Εδώ είναι η ουσία του ζητήματος: Δεν πρέπει να ληφθούν μέτρα; Ασφαλώς και πρέπει. Δεν πρέπει να εξυγιανθεί ο δημόσιος τομέας; Αναμφίβολα πρέπει. Από ποιόν όμως; Από εκείνους που δημιούργησαν αυτό το πελατειακό κράτος; Από εκείνους που έδωσαν την ένοχη υπόσχεση η οποία τώρα πανηγυρικά διαψεύδεται; Όχι Κύριοι. Για να δανειστώ μια έκφραση της "γενιάς της αλλαγής", ήρθε η στιγμή να μπείτε οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Ποιά ήταν όμως η ένοχη υπόσχεση; Ήταν η στρέβλωση της σχέσης με την εργασία. Ήταν ότι θα μπορούσες να έχεις ένα καλό (ή και πολύ καλό) βιωτικό επίπεδο δίχως να δουλεύεις, δίχως να "κουράζεσαι". Με άλλα λόγια, θα μπορούσες να απολαμβάνεις την μικρο-διαφθορά σου ενώ η κλεπτοκρατική κάστα έκανε την "μπάζα του αιώνα". Τόσο απλά. Όλοι θα μπορούν να κλέβουν λίγο, αρκεί να μην ενοχλούν την κάστα που θα κλέβει πολύ.

Το ψέμα όμως έχει κοντά ποδάρια. Η φούσκα έσκασε, η ένοχη υπόσχεση διαψεύστηκε και τώρα είναι η ώρα της απόδοσης ευθυνών. Με ποιόν τρόπο; Νομίζω η πρόταση για την καθιέρωση του πολιτικού φόρου (μου αρέσει να το ονομάζω και "έκτακτη εισφορά κακοδιοίκησης") κινείται σε πλαίσια δικαιοσύνης και πολιτικού πολιτισμού. Ο άλλος δρόμος, εκείνος των εξιλαστηρίων θυμάτων - των μαύρων προβάτων - είναι ο δρόμος της βαρβαρότητας και του λαϊκισμού. 

To παράδοξο της υπεραξίας - Ή, γιατί όλοι ιδρύουν start-ups στο εξωτερικό...

Είστε μια ομάδα, ας πούμε τριών, νέων επιχειρηματιών. Εργάζεστε εδώ και 18 μήνες επενδύοντας όλον τον χρόνο και την ενέργειά σας. Έχετε δημιουργήσει ένα προϊόν προς εκμετάλλευση που έχει μεγάλες προοπτικές.

Μετά από εντατική αναζήτηση και δύσκολες διαπραγματεύσεις, έρχεστε σε συμφωνία με ιδιώτη που επιθυμεί να ενισχύσει την προσπάθειά σας, συμμετέχοντας σε εκείνη. Η συμφωνία σας είναι να επενδύσει 100.000 €, λαμβάνοντας τελικά το 10% της νέας επιχείρησης που θα δημιουργηθεί για τον σκοπό αυτό.

Άρα:
- Pre-money valuation: 900.000 €
- Επένδυση: 100.000 €
- Post-money valuation: 1.000.000 €

Είχατε υπολογίσει ότι στα 100.000 € που θα μπουν στην εταιρεία, θα καταβάλλετε 1% φόρο συγκέντρωσης κεφαλαίου, άρα τελικά αξιοποιήσιμα θα είναι τα 99.000 €.

Υπολογίσατε χωρίς τον ξενοδόχο!!! (Δηλαδή, χωρίς το αγαπημένο μας Υπουργείο Οικονομικών).

Λέει η νομοθεσία πως ο φόρος συγκέντρωσης κεφαλαίου θα πληρωθεί σε ΟΛΟ το κεφάλαιο, τόσο το καταβληθέν σε μετρητά (100.000 €), όσο και στο άυλο πάγιο - τεχνογνωσία (που ο επενδυτής αποτίμησε σε 900.000 €, δεχόμενος να πάρει 10% με την επένδυσή του...).

Με άλλα λόγια, από τις 100.000 € που θα μπουν στην εταιρεία, 10.000 ++ (συν έξοδα δικηγόρου / συμβολαιογράφου κλπ υπολογιζόμενα στο 1.000.000 €!!!) θα πάνε στη λατρεμένη μας εφορία.

Μετά, αναρωτιόμαστε γιατί δεν γίνονται επενδύσεις στην καινοτομία και γιατί όλοι αναζητούν λογιστικά τεχνάσματα ή ιδρύουν εταιρείες στο εξωτερικό....

Political elite or lumpen politicians?

Αυτό που βλέπουμε λοιπόν είναι ότι η ελληνική οικονομική & πολιτική ελίτ [ελίτ, τρόπος του λέγειν, για λουμπεναριό πρόκειται...] δεν θα διστάσει να καταστρέψει τη χώρα και να καταδικάσει τις επόμενες γενιές σπρώχνοντάς μας εκτός Ευρώπης, απλώς και μόνο για να μην χάσει κάποιο τμήμα της ισχύος και της εξουσίας της. 


Τα τυπάκια αυτά, το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να διορίζουν και να στήνουν διαγωνισμούς. Για να συνεχίσουν να το κάνουν - ώστε να έχουν λόγο ύπαρξης - θέλουν τη χώρα εκτός Ευρωπαϊκών θεσμών. 


Να μην τους αφήσουμε!!!

Η απώλεια, η οικογένεια, οι φίλοι και το δέον γενέσθαι

Δύσκολα μπορώ να βρώ λέξεις να περιγράψω πόσο άσχημη χρονιά ήταν για μένα το 2011. Σίγουρα η χειρότερη που έχω ζήσει ποτέ και πιθανότατα η χειρότερη της ζωής μου. Η απρόσμενη απώλεια της μητέρας μου παραμένει κάτι που αδυνατώ να επεξεργαστώ και πολύ περισσότερο να αποδεχτώ. Εύλογα λοιπόν κάτι με σπρώχνει να θέλω να στείλω το 2011 "στον αγύριστο".

Ίσως όμως και να μην είναι έτσι. Ίσως τα πάντα, ή τουλάχιστον τα σημαντικά, να συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Ίσως και ο θάνατος να είναι απλά ένα κομμάτι της ζωής. Σίγουρα πάντως, η επαφή αυτή με το μη-αναστρέψιμο πέρα από την απέραντη θλίψη προσφέρει και κάποιες πολύ διδακτικές πλευρές.

Πρώτα απ'όλα η οικογένεια. Δεν μπορώ να πω πολλά, δεν έχω τη δυνατότητα να πω πολλά, η δύναμη των συναισθημάτων αλληλοϋποστήριξης στην οικογένεια υπερβαίνει κατά πολύ τις δυνατότητές μου να τις περιγράψω. Οι - απολύτως απίστευτες και εξωπραγματικές - αναλαμπές του πατέρα μου, η ακλόνητη στήριξη από και προς τον αδερφό μου, η ειλικρίνεια και η αγνότητα των συναισθημάτων από τους θείους, τα ξαδέρφια, αυτό που συνηθίσουμε να λέμε "το σόι", ήταν & είναι για μένα μια εκπληκτική εμπειρία. Ένας λόγος που αξίζει κανείς να ζει.

Μετά, οι φίλοι. Από διάφορους κύκλους, από πολλά στάδια της ζωής. Το σχολείο, το πανεπιστήμιο, την εργασία, τις κοινωνικές δραστηριότητες, από το εξωτερικό. Στήριξη αγνή. Ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη που αξίζει περισσότερο απ'όλον τον πλούτο του κόσμου, όπως έγραψα τότε. Ένα τηλεφώνημα που παίρνει αξία ασύλληπτη. 

Τελικά, στις οριακές αυτές συνθήκες, όταν ο ορθός λόγος καταρρέει και μόνο η αγάπη μπορεί να σε βγάλει από το αδιέξοδο, καταλαβαίνεις πόσο ανίσχυρος είσαι και πόσο μεγάλη ανάγκη είναι η κοινωνία, οι σχέσεις των ανθρώπων, σε όλα τα επίπεδα.

Δεν έχει νόημα να ζει κανείς μόνος. Ο Φράνσις Μπέικον το είχε πει σωστά: «Όποιος είναι ευχαριστημένος από τη μοναχικότητα είναι άγριο θηρίο, ή Θεός». Η απώλεια σε φτάνει στην απόλυτη μοναξιά και εκεί ανακαλύπτεις τη μαγεία, τη δύναμη των σχέσεων, της κοινωνίας, της συλλογικότητας. Σε βάση απόλυτης ειλικρίνειας και ανιδιοτέλειας.

Βιώνοντας τα παραπάνω, έρχεσαι πιο κοντά στο νόημα της ζωής. Βλέπεις πως αφού όλα είναι ανούσια και το τέλος προδιαγεγραμμένο, το μόνο που έχει αξία είναι να πράττεις το δέον γενέσθαι. Όσο για την αδικία που κυριαρχεί γύρω μας, ξεπερνιέται με την πανίσχυρη φράση του Μενάνδρου: Άγει προς φως την αλήθειαν χρόνος.

Κάποια στιγμή ελπίζω να βρω τη δύναμη για να συγκροτήσω την σκέψη μου και να γράψω τον χαιρετισμό μου. Χαιρετισμό παντοτινό, με πίστη, λόγο και αγάπη. 

Μέχρι τότε, η μόνη υπόσχεση που μπορώ να δώσω είναι η δημιουργία του "Ιδρύματος Ελληνικής Φιλολογίας Ελένη Μπουγιατιώτου" το οποίο αφενός θα συνεχίσει επί της ουσίας το έργο της στην Ελληνική Φιλολογία, στην οποία αφιέρωσε τη ζωή της, αφετέρου διαχρονικά θα πραγματώνει τη φράση που μου είχε πει, ότι μόνο οι νεκροί πεθαίνουνε όταν τους λησμονούμε. 

Nash Equilibrium και Βιώσιμη Δημιουργικότητα: Η προσέγγιση του Επιχειρηματικού Οικοσυστήματος Virtual Trip

Ξεκινήσαμε το 2000 δημιουργώντας τη Virtual Trip στο Ηράκλειο. Δεν ξέραμε τι ακριβώς θέλουμε να κάνουμε, είχαμε όμως μια ασταμάτητη δύναμη μέσα μας "να κάνουμε πράγματα". Η πραγματικότητα σύντομα ήρθε και κατέρριψε όλους τους μύθους που η κοινωνία έχει καλλιεργήσει. Δουλεύαμε περισσότερο, ρισκάραμε περισσότερο, αμοιβόμασταν λιγότερο, δεν μπορούσαμε να μετακινήσουμε ευθύνες, δεν μπορούσε ποτέ να φταίει "κάποιος άλλος". Δεν υπήρχαν ωράρια, δεν υπήρχαν αργίες.

Περιέργως μας άρεσε. Όχι, δεν ήμασταν μαζοχιστές. Ήταν όντως πολύ ωραία - Κάναμε πράγματα. Είναι αυτό που είπαμε μετά ότι "απολαμβάναμε τη χαρά της δημιουργίας". Στο ποδήλατο όμως αν σταματάς πέφτεις. Σύντομα λοιπόν ήρθαμε αντιμέτωποι με ένα αμείλικτο ερώτημα: Πώς θα μεγαλώσουμε;

Από την αρχή το ένστικτο μας οδήγησε στη σωστή κατεύθυνση. "Δεν θέλουμε ποτέ να γίνουμε μια εταιρεία 500 ατόμων", είπαμε το 2004, θα θέλαμε όμως να γίνουμε ένα "δίκτυο 10 επιχειρήσεων που καθεμία από αυτές θα έχει περίπου 50 άτομα". Μαγική σύλληψη - Όχι και τόσο μαγική όμως για έναν επιστήμονα υπολογιστών: Η παραπάνω λογική είναι η βασική αρχή για την επίτευξη του scalability, της δυνατότητας δηλαδή να αυξάνουν τα μεγέθη μιας δραστηριότητας χωρίς να δημιουργούνται ουσιαστικά προβλήματα στη λειτουργία της.

Ήδη από το 2003 είχαμε δώσε σάρκα και οστά σε μια ιδέα που ξεκίνησε από μια επίσκεψη στην Πάτρα τον Μάρτιο του 2001, ιδρύοντας την Επίγνωσις ΕΠΕ που έμελλε να γίνει η κατάσκευάστρια εταιρεία του eFront e-Learning.

Η ιδέα είναι απλή: Πρέπει ο οργανισμός μας να έχει ισχυρό επιχειρηματικό κίνητρο. Ακόμα, πρέπει να έχει μικρές, ευέλικτες ομάδες, πολύ εξειδικευμένες που αναπτύσσουν προϊόντα απευθυνόμενα στη διεθνή αγορά.

Οι ομάδες αυτές δημιουργούν προϊόντα πάνω σε ένα έργο ή μια ιδέα που υπήρχε στην εταιρεία, πιθανότατα βλέποντας την ως ανάγκη σε έναν ή περισσότερους πελάτες. Έτσι, ένα από τα μέλη της ομάδας αναλάμβανε να "τρέξει" τη νέα επιχείρηση, παίρνοντας - δωρεάν!- ένα σημαντικό μειοψηφικό πακέτο και συνεχίζοντας να παίρνει κανονικά το μισθό του.

Δίχως να το καταλάβουμε λοιπόν, αρχίσαμε να δημιουργούμε επιχειρήσεις spin-out λειτουργώντας σαν early-stage investors.

Σιγά-σιγά οι επιχειρήσεις αυτές αποκτούσαν ουσιαστική δραστηριότητα. Ήθελαν λογιστήριο, γραμματεία, ήθελαν κάποιο βασικό web development και έναν system administrator. Μετά ήθελαν και έναν δικηγόρο, κάποιον να κάνει business development και να βλέπει θέματα διαχείρισης προσωπικού. Αρχικά σκεφτήκαμε να δημιουργήσουμε αυτές τις δομές σε κάθε spin-out. Υπήρχαν όμως ήδη στη Virtual Trip οπότε κάναμε το προφανές: Τις επαναχρησιμοποιήσαμε.

Και πάλι δίχως να το καταλάβουμε γίναμε ένα incubator. Ή, για να είμαστε πιο ευθυγραμμισμένοι με τη μόδα της εποχής, ένα start-up accelerator. Το ονομάσαμε "επιχειρηματικό οικοσύστημα", κάναμε την σχετική καταχώρηση στη wikipedia και τυποποιήσαμε τις ακόλουθες δέκα υπηρεσίες σε όλα τα μέλη του: 1. Στρατηγική, 2. Χρηματοδότηση, 3. Επιχειρηματική Ανάπτυξη, 4. Νομική Υποστήριξη, 5. Διαχείριση Προσωπικού, 6. Λογιστικά & Οικονομικά, 7. Επικοινωνιακό Marketing, 8. Yποδομές Πληροφοριακών Συστημάτων & Δικτύων, 9. Γραμματειακή & Οργανωτική Υποστήριξη, 10. Χώροι Γραφείων.

Πολύ σημαντικό ρόλο στον παραπάνω οργανισμό παίζει η εταιρεία υπηρεσιών - Δηλαδή η Virtual Trip. Δεν είναι ένα start-up με βάση έναν τυπικό ορισμό, όμως είναι εκεί που γεννιέται η καινοτομία. Μέσα από τα projects στους πελάτες βλέπεις πια είναι η αληθινή ανάγκη, τι είναι αυτό που δεν καλύπτεται από τα προϊόντα της αγοράς. Ακόμα, η επιχείρηση υπηρεσιών (consulting, development & integration services) είναι εκείνη που παίζει το ρόλο του preferred beta tester, δοκιμάζοντας τα πρϊόντα των start-ups σε αληθινές συνθήκες, ενώ με τα μεγέθη που δημιουργεί και τις δυνατότητες μόχλευσης που έχει παίζει καθοριστικό ρόλο στη χρηματοδότηση του  accelerator και εν συνεχεία των start-ups.

Ακόμα, στην πλήρη του μορφή ο οργανισμός έχει κάποια "antenna offices" ανά τον κόσμο. Μικρές μονάδες σε αγορές υψηλού ενδιαφέροντος, πχ ΗΠΑ, Αγγλία, Ινδία, Κίνα, Αυστραλία, κλπ, όπου ένα-δυο έμπειρα στελέχη sales & marketing προωθούν τα προϊόντα των start-ups του οικοσυστήματος στις κατά τόπους αγορές δημιουργώντας δίκτα μεταπωλητών και μιλώντας με στρατηγικής σημασίας πελάτες.

Είχαμε λοιπόν φτάσει πια να έχουμε περίπου 10 μέλη στο accelerator, κάποια είχαν ήδη αποκτήσει εταιρική υπόσταση ενώ κάποια άλλα παρέμεναν business units. Τότε φάνηκε ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα: Η ιδιοτέλεια. Τα μέλη κάθε ομάδας, ιδιαίτερα σε ένα περιβάλλον κρίσης που η επιβίωση μόνο εξασφαλισμένη δεν ήταν, αρχισαν να έχουν πολύ φυσιολογικά μια ιδιοτελή συμεπριφορά.

"Δεν χρειάζομαι όλες αυτές τις υπηρεσίες". "Χάνουμε πολλούς πόρους σε αυτό το μέλος του οικοσυστήματος, ενώ είναι προφανές ότι θα αποτύχει". Τέτοιες ήταν οι συζητήσεις που ελάμβαναν χώρα - Με άλλα λόγια, ο καρκίνος της ιδιοτέλειας εξαπλωνόταν στη συλλογική οντότητά μας.

Το αντιμετωπίσαμε με μια διπλή υπέρβαση: Αφενός, μέσα - ξαναλέω - στο περιβάλλον της σκληρότατης κρίσης, καταφέραμε να αντιμετωπίσουμε έστω και στοιχειωδώς το θέμα της χρηματοδότησης του οργανισμού. Αφετέρου και κύρια όμως, προχωρήσαμε σε μια μεγάλη καινοτομία:

Δεν θα συμμετέχει μόνο η μητρική επιχείρηση στα μέλη του accelerator αλλά θα συμμετέχουν και τα μέλη στη μητρική επιχείρηση! Με τον τρόπο αυτό, ο μέτοχος της εταιρείας μέλους έχει προφανώς άμεσο συμφέρον να "πάει καλά" η επιχείρησή του έχει όμως ομοίως μεγάλο συμφέρον να πάνε καλά και οι υπόλοιπες!

Σίγουρα είναι ακόμα πρώιμο, κινούμαστε όμως σε μια κατεύθυνηση της επίτευξης ενός Nash Equilibrium σε ένα start-up accelerator: Κάθε μέλος του accelerator καταστρώνει την στρατηγική του με γνώμονα τι είναι το βέλτιστο για εκείνο, δεδομένου του βέλτιστου για όλα τα υπόλοιπα μέλη.

Είναι απλό, μα είναι μαγικό. Είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχουμε μπροστά μας και θα κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να την κάνουμε πραγματικότητα!

Στο πλαίσιο αυτό, ακριβώς όπως δεν θέλαμε να γίνουμε μια εταιρεία 500 ατόμων αλλά 10 εταιρείες των 50 ατόμων, έτσι δεν θέλουμε να γίνουμε και ένα accelerator με 100 μέλη, αλλά 10 accelerators με 10 μέλη! Ξεκινώντας την πορεία μας στην κατεύθυνση αυτή συνεργαζόμαστε με co-working spaces, εκεί δηλαδή που θα αναπτύσσεται η καινοτομία την επόμενη δεκαετία, παρέχοντας pre-incubation περιβάλλον και παρακολουθώντας από κοντά τα επόμενα πετυχημένα ελληνικά start-ups.

Προσπαθούν πολλοί να μας πείσουν ότι το παιχνίδι είναι χαμένο. Οι Πληροφορικοί και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας της Virtual Trip έχουμε άλλη άποψη. Το ανθρώπινο κεφάλαιο της χώρας μας είναι πολύτιμο και πανίσχυρο. Με σωστή οργάνωση, επιμονή και τήρηση της στρατηγικής, μπορούμε να επιτύχουμε στις διεθνείς αγορές.

Πολύ περισσότερο, μπορούμε να πετύχουμε οικονομικά βιώνοντας τη χαρά της δημιουργίας. Σε ίσους όρους, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο μέλος της ομάδας. Πράγμα που τελικά θα σημάνει και την επιτυχία μας!

Αναλαμβάνουμε τις Ευθύνες μας - Ανακτούμε την ιδιότητα του Πολίτη

Τα δυο χρόνια που πέρασαν βιώνουμε όλοι στην Ελλάδα τις συνέπειες μιας ύβρεως που διαπράξαμε συλλογικά. Όχι, δεν αναφέρομαι στο φασιστικό "μαζί τα φάγαμε". Μιλώ για την απώλεια της ιδιότητας του Πολίτη, απώλεια που έχει συμβεί εδώ και πολύ καιρό μα τώρα οι συνέπειές της γίνονται ορατές σε όλους.

Πόλις, πολιτισμός, πολίτης, πολιτική. Η μαγική αυτή σειρά λέξεων είναι εκείνη που έδωσε παγκόσμια την ώθηση για την πρόοδο της ανθρωπότητας. Ειδικά εδώ, στην Ελλάδα, φτάσαμε στα υψηλότερα επίπεδα πραγμάτωσης των παραπάνω εννοιών.

Αυτό που συνέβη όμως στην περίοδο που συνοπτικά ονομάσαμε "Μεταπολίτευση" ήταν ότι λίγο-πολύ όλοι μας αρνηθήκαμε τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την ιδιότητα του Πολίτη - Ή, ακόμα χειρότερα, μείναμε μόνο στα δικαιώματα.

Έτσι αργά αλλά σταθερά πάψαμε να είμαστε Πολίτες και γίναμε "Κρατίτες". Αναδείξαμε την έννοια του "ιδιωτικο-δημόσιου" όπου τα σύνορα μεταξύ ιδιωτικού & δημοσίου τομέα ήταν στην καλύτερη περίπτωση γκρίζα - αν και συνήθως ήταν ανύπαρκτα. 

Η αντίληψη του "κυβερνώ" ως "διορίζω" ήταν εκείνη που οδήγησε στην κατάσταση αυτή.

Οι οικονομικοί δείκτες μιλούν από μόνοι τους. Μεγάλωσε το παραγόμενο εγχώριο προϊόν, όμως αυτό έγινε σε βάσεις σαθρές. Χωρίς κανένα σεβασμό στη γεωοικονομία, το συμβολικό και το ανθρώπινο κεφάλαιο της χώρας.

Αποτέλεσμα; Η φούσκα έσκασε. Τόσο απλά. Εκχωρώντας τις υποχρεώσεις του Πολίτη, δυστυχώς εκχωρήσαμε τελικά και τα δικαιώματα. Φτάσαμε, σχεδόν 200 χρόνια μετά, να προσμένουμε το νέο Ναυαρίνο.

Λύση υπάρχει; Φυσικά και υπάρχει. Με βάση την παραπάνω ανάλυση το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ανακτήσουμε την ιδιότητα του Πολίτη, ανακτώντας ταυτόχρονα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την ιδιότητα αυτή.

Η "Κίνηση για την Επιστροφή στην Πολιτική" είναι η ανοιχτή συλλογική προσπάθεια που σκοπό έχει να οδηγήσει στην έναρξη της μεγάλης αυτής πορείας. Δεν θα είναι εύκολο, έχουμε κακομάθει. Είναι δύσκολο να είσαι Πολίτης. Είναι πάνω απ'όλα μια μεγάλη ευθύνη, όταν εδώ και τριάντα χρόνια μας έχουν μάθει στην ανευθυνότητα.

Η δυσκολία όμως δεν μας πτοεί. Είμαστε αποφασισμένοι να βγάλουμε την Ελλάδα από το αδιέξοδο. Είμαστε αποφασισμένοι να έχουμε και πάλι Πόλεις να δημιουργήσουμε τον νέο ελληνικό Πολιτισμό. Είμαστε αποφασισμένοι να ανακτήσουμε τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του Πολίτη. 

Αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας. Επιστρέφουμε στην Πολιτική!

A letter to European young entrepreneurs: Call for action

Young entrepreneurs of Europe,

The last years we all live one of the most critical periods of the recent European history. We have to choose between either strengthening and securing the amazing achievements of the post WW-II era or letting the causes which actually led Europe to the disastrous war, rise up again.

It is obvious that a lot need to change in Europe. This is the responsibility of our generation.

We, young entrepreneurs, as actors of innovation and creativity actually have the solution. We need to inject dynamism to the European economy. It may sounds simple, it is very challenging though. In Europe we do have the size, We have the largest economy on the planet. However, it is impressively slow moving. Looks like an elderly - like our demographics are. 

This is the real mission: To turn Europe young again, based on creativity and innovation!

Fortunately enough, it is well recognized across Europe that Entrepreneurship is rather the only viable solution for getting us out of the current economic crisis at a sustainable way.

Since last November we have been talking about the YES Agenda 2010-2015 outlining four key-priorities for Young Entrepreneurs in Europe:

- Access to capital
- Realization of the single European market
- Education / development of entrepreneurial culture
- Failure-tolerant legislation / bankruptcy legislation

Based on these principles we have presented YES at important international networks, think tanks and conferences. The following video and presentation from the 'Festival d'Europa'  last May in Firenze, Italy, are good examples of our positions which have been warmly welcome by a number of different stakeholders.

It is very important that YES has represented young entrepreneurs of Europe in major international events, like the G20 Young Entrepreneurs Summit in Nice, France where we have signed the official communiqué,

We also represented Europe at the MAME Young Entrepreneurs Network and the newly formed Mediterranean Young Entrepreneurs Confederation.

Last, but certainly not least, our participation to EBAN - The European Trade Association for Business Angels, Seed Funds and other early-stage market players points out the top importance we give to access-to-capital. In this context, we plan to operate a pan-European business angels network, mostly web-based and targeted to cross-border investments in European start-ups.

For the coming year we have very ambitious objectives:
- Achieving 100% EU Member States membership in YES and vast majority of the candidate / associated States
- Introducing associate membership for entrepreneurial organizations interested in joining the YES community, as well as introducing corporate and individual memberships
- Positively influencing the EU and national/regional governments towards the realization of the YES Agenda 2010-2015
- Providing real services to member federations, corporations and individual entrepreneurs | A first service could be the presentation of a qualified, screened deal-flow to individual and corporate investors in the context of a business angel networks operated by YES

In order to meet these ambitious objectives we shall form a highly motivated and qualified Presidency Team as well we shall create administrative infrastructure with a dedicated, qualified team and partnership with the right service providers.

Above anything else, YES is a collective organization. We do need the active involvement of every single European young entrepreneur!

We do need members' active involvement in order to achieve results that will make us proud and make Europe a better place for entrepreneurship.

Sincerely,

Dimitris Tsigos 

Dimitris Tsigos PRESIDENT YES - European Confederation of Young Entrepreneurs 54, Rue Vautier B - 1050 Brussels T: +32 22803425 F: +32 22803317 Skype: tsigos mail: dimitis.tsigos@yes.be web: www.yes.be

Επανάσταση

H 5η συνάντηση του Hellenic Start-up Association γίνεται αυτήν την Τετάρτη 30/11 και ώρα 7:00μμ. 

- Όλοι εκείνοι που πιστεύουμε πως μπορούμε να ξαναβάλουμε την Ελλάδα στον δρόμο της προόδου με εργαλείο τη δημιουργικότητά μας, πρέπει να είμαστε εκεί. 

- Όλοι εκείνοι που πιστεύουμε πως ο ορθός λόγος μπορεί να ξαναβρεί τη θέση που του αρμόζει στην καθημερινότητά μας, πρέπει να είμαστε εκεί.

- Όλοι εκείνοι που πιστεύουμε πως οι λέξεις μαζικότητα, συλλογικότητα και αντιπροσωπευτικότητα πρέπει να ανακτήσουν το αυθεντικό τους νόημα, πρέπει να είμαστε εκεί.

Η επιχειρηματικότητα είναι μια μαζική, καθολική κοινωνική επιλογή. 

- Δεν έχει σε τίποτα να κάνει με την ιδιοτέλεια ή την αισχροκέρδεια. 

- Είναι το εργαλείο καθενός από εμάς να γίνει χρήσιμος στην κοινωνία απολαμβάνοντας τη χαρά τη δημιουργία. 

Αυτή είναι η επανάσταση που καθένας μας πρέπει να κάνει μέσα του.

The only effective response to the debt crisis is Federal Europe

What we are experiencing in Europe the last two years, very much more the last six months, is the result of political hesitation for a deeper & stronger European integration.

The obvious statement that "a monetary union without a real financial union is not sustainable" is proven right at an amazing manner day-by-day.

Political systems across Europe struggle to stay in power, betting, quite unfortunately, on a concept which we all thought was deep-burried in European history: Nationalism.

Watching news in European countries makes you think that there are some very bad people in Brussels dictating decisions and 'imposing authority' on the national governments. Interestingly enough, this stands both for strong and weak economies in the EU.

This is pure populism and we should all stand against it.

For European Economy, for Europe in general, in order to play any role in future geopolitics and geoeconomy, has to get truly united, has to explore economies of scale. The 19th century US history teaches the most important lessons about this.

A truly united Europe can only be a Federal Europe, with a directly elected European government for the European citizens.

We all live extreme moments in Europe. Yes, it's about business, it's about entrepreneurship, it's about stability, it's about sustainability. IMHO, it is ridiculous to believe that Europe faces a financial crisis.

The European debt crisis is a pure political crisis and the response can only fall in the field of politics.

Entrepreneurs, as actors of innovation, creativity and progress, should use all their influence and power to move decisions to the right direction.

A truly united Europe, a federal European State, will only be good for us Europeans and for the rest of the World.

Last but certainly not least: We just need to realize that a possible return of Nationalism in Europe will be THE END for all of us and, after that, do whatever necessary to realize a truly united, Federal Europe.

To δικαίωμα στη Χαρά της Δημιουργίας για όλη την κοινωνία

Δεν είναι λίγοι αυτοί που προωθούν - νομίζουν - την επιχειρηματικότητα μιλώντας για τον "Έλληνα Steve Jobs" ή την "Ελληνική Google". Πρόκειται για μια, στην καλύτερη περίπτωση, αντίληψη επαρχιωτισμού που μόνο την ουσία των πραγμάτων δεν βλέπει.

Όχι, δεν μας ενδιαφέρει να γίνουμε η "Ανατολική Γερμανία" της επιχειρηματικότητας. Δεν θέλουμε να έχουμε - νομοτελειακά προσωρινούς - αστέρες. Θέλουμε αντίθετα η επιχειρηματικότητα να είναι μια μαζική, καθολική επιλογή για όλη την κοινωνία. Θέλουμε εκατομμύρια Έλληνες να νιώσουν τη χαρά της δημιουργίας. Είναι κάτι για πολλούς, δυνητικά για όλους, όχι για μια μικρή ελίτ.

Με πολύ μεγάλη χαρά μίλησα σήμερα για τα θέματα αυτά στην εξαιρετική εκδήλωση της Μονάδας Καινοτομίας & Επιχειρηματικότητας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ιδιαίτερα θέλω να δώσω έμφαση στο τέλος της παρουσίασης: Όχι, η επιχειρηματικότητα δεν αφορά (μόνο) το "να κάνεις εταιρεία". Αντίθετα, η επιχειρηματικότητα είναι στάση ζωής, η οποία ολοκληρώνεται με τη διασφάλιση της συνέχειας, της μεταλαμπάδευσης της δημιουργικότητας στην επόμενη γενιά.

Τελικά, μιλάμε για την ευτυχία.

MKE AUEB

View more presentations from Dimitris Tsigos