Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

ΤΕΙ - Deree - Αγγλία και η εθνική παράνοια πανελληνίων & φροντιστηρίου


Είναι Αύγουστος του 1995 και κολυμπάω με τον Βασίλη στις Κουκουναριές σε μεγάλη απόσταση από την ακτή. Πριν λίγο είχαμε κάνει το τηλεφώνημα στον Ασπρόπυργο (δεν υπήρχαν κινητά τότε) και είχαμε μάθει τα άσχημα νέα. Οι γονείς είπαν "δεν πειράζει" και "κάθε εμπόδιο για καλό". Είμαι σίγουρος πως και εκείνοι παρέμεναν αμίλητοι όλην αυτήν ώρα. Με μένα, δεν ασχολήθηκε κάνεις. Ούτε κι εγώ, εδώ που τα λέμε.

Σχεδόν 20 στην ιστορία, 19+ στην κοινωνιολογία, 18+ στην έκθεση. Δεν μπορείς να πεις ότι είχε πάει και άσχημα! Κάθε άλλο μάλλον. Τον θυμάμαι καλά, την τρίτη χρονιά είχε προσπαθήσει πολύ σοβαρά. Τα άτιμα τα μαθηματικά όμως ήταν απελπιστικά χαμηλά. Η ΑΣΟΕΕ, την οποία είχε τελειώσει ο μπαμπάς το '60 κάνοντας μάλιστα μετά και το "έτος εξειδικεύσεως" (το πρώτο μεταπτυχιακό πρόγραμμα που έκανε το ΟΠΑ...), ήταν πια μακρινό όνειρο.

Η ώρα περνούσε, κουβέντα όμως δεν έβγαινε.

" ΤΕΙ - Deree - Αγγλία !" είπε ξαφνικά ο Βασίλης ενώ κολυμπούσαμε ακόμα και ξαφνικά νιώσαμε και οι δύο σαν να έχουμε πέσει απ'τον τέταρτο όροφο και την γλυτώσαμε με γρατζουνιές. Επιτέλους, είχε βρεθεί μια λύση. Μια λύση που μπορούσαμε να υποστηρίξουμε με αποφασιστικότητα έναντι οποιουδήποτε. Είχαμε εν τέλει βγει από το αδιέξοδο.

Ήταν εντελώς αδιανόητο να μην σπουδάσει. Όπως κι εγώ άλλωστε. Όπως σχεδόν όλοι οι συμμαθητές μας. Γιατί άραγε; Για διάφορους λόγους. Κυρίως γιατί στο αμείλικτο ερώτημα "τι δουλειά θα κάνεις όταν μεγαλώσεις;" από την πρώτη δημοτικού και μετά όλες οι απαντήσεις αφορούσαν επαγγέλματα αυστηρά πανεπιστημιακής μόρφωσης. Επίσης, είτε μας αρέσει ή όχι, όταν και οι δυο γονείς "έχουν σπουδάσει", φαντάζει μάλλον περίεργο το παιδί να μείνει εκτός πανεπιστημίου.

Για την ιστορία την ίδια χρονιά είχα δώσει και εγώ πανελλήνιες. Με 10+ μαθηματικά, ~14 Χημεία & Φυσική και 15 στην έκθεση έμεινα μακριά από τα Τμήματα που είχα δηλώσει. Πέρασα όμως στο "τελευταίο ΤΕΙ" που είχα δηλώσει "για την αναβολή", το οποίο τότε δεν ήταν άλλο από το "Τμήμα Φυτικής Παραγωγής - Σχολή Τεχνολογίας Γεωπονίας - ΤΕΙ Κοζάνης - Παράρτημα Φλώρινας". Τι μου έμεινε από αυτό; Μια εξαιρετική εκδρομή στην Φλώρινα για την εγγραφή, η ακτινογραφία θώρακος που ακόμα κοσμεί τον τοίχο στο δωμάτιό μου, τα λιοντάρια στο ζωολογικό κήπο που μάλλον ένιωθαν εντελώς εκτός κλίματος και οι καταπληκτικές Πρέσπες. Θυμάμαι ακόμα και την 'Αννυ από το πρώτο μου φοιτητικό βράδυ - για αυτό όμως μάλλον θα μιλήσω μια άλλη φορά. Ας πω μόνο πως η πρώτη εντύπωση φοιτητικής ζωής δεν επιβεβαιώθηκε από τα πολλά χρόνια που ακολούθησαν.

ΤΕΙ - Deree - Αγγλία ήταν λοιπόν η λύση στο αδιέξοδο. Ο Βασίλης τελικά επέλεξε την Αγγλία.. Έτσι και έγινε λοιπόν: A-levels στο Κολλέγιο την χρονιά 1995-96, εισαγωγή στο Cranfield University, λουκουμάδες για πέντε μέρες στον Ασπρόπυργο τον Σεπτέμβρη του 1996, HND το 1998, BSc το 1999 και MSc το σωτήριο έτος 2000. Χωρίς αμφιβολία λοιπόν, το τέλος του κόσμου που βιώσαμε εκείνο το καλοκαιρινό μεσημέρι του 1995 στις Κουκουναριές της Σκιάθου δεν είχε καμία, μα καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα. Υπάρχει ζωή και μετά τις πανελλήνιες.

Θέλησα να γράψω το άρθρο αυτό λόγω των αποτελεσμάτων των πανελληνίων εξετάσεων που ανακοινώθηκαν πρόσφατα και επειδή πιστεύω βαθιά πως η εθνική παράνοια γύρω από το θεσμό των πανελληνίων και το μαύρο, ένοχο business του φροντιστηρίου είναι από τους σημαντικότερους υπεύθυνους του καταντήματος που βιώνουμε στη χώρα μας εν έτει 2012.

Οι αγρότες κλείνουν τον δρόμο και φωνάζουν "δεν έχουμε να πληρώσουμε τα φροντιστήρια των παιδιών μας". Υπάρχουν οικογένειες με μηνιαίο εισόδημα 800 € που δίνουν 300 € για φροντιστήριο "για το μέλλον των παιδιών τους". Οι τιμές φροντιστηρίου στο Κερατσίνι είναι σε ίδια τάξη μεγέθους με το Κεφαλάρι. Το φροντιστήριο είναι το σημαντικότερο είδος πρώτης ανάγκης στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Έχουμε τρελαθεί όλοι λοιπόν;

Πραγματικά, δεν ξέρω.

Η ερμηνεία που δίνω είναι η ακόλουθη: Πίσω από την παράνοια των πανελλαδικών και του φροντιστηρίου κρύβεται ένα κοινωνικό κοινό μυστικό, ένα ηθικό συμβόλαιο μεταξύ των μιζοκομμάτων και του λαού που δεν έσπασε μέχρι σήμερα: 

Όποιος καταφέρει να μπει στο Πανεπιστήμιο δικαιούται να "αποκατασταθεί". 

Πραγματικά, το μοναδικό παράδειγμα παγκοσμίως μιας "entitlement economy" όπως έλεγε η Founding Chair του G20 Young Entrepreneurs Alliance. Μέρι εκεί έφτασε η χάρη μας. Entitlement economy. Αν έμπαινες στο Πανεπιστήμιο, είχες δικαίωμα στην αποκατάσταση. Αυτό ήταν λοιπόν το Return-on-Investment της ελληνικής οικογένειας: Θα τα σκάσουμε χοντρά για να μπει το παιδί στο Πανεπιστήμιο, μετά όμως θα αποκατασταθεί!

Έτσι ίσως ερμηνεύονται και οι δυο μοναδικές σταθερές στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης:

1. Οι πανελλήνιες είναι αδιάβλητες
2. Κανείς δεν απολύεται από το δημόσιο.

...θυμίζω εξάλλου πως μια φορά το 1979 με τον ανεπανάληπτο Γ. Ράμμο διέρευσαν τα θέματα των πανελληνίων πράγμα που συνετέλεσε τα μέγιστα στην κατάρρευση της τότε κυβέρνησης.

Ένα τελευταίο ζήτημα που θέλω να θίξω, μάλλον το σημαντικότερο από όλα τα παραπάνω, είναι εκείνο του μηχανογραφικού δελτίου. Εκείνου του μηχανισμού δηλαδή που δημιουργεί δυστυχισμένους ανθρώπους. Εδώ και αν μιλάμε για παράνοια! Θυμάμαι πολύ καλά ένα (σχεδόν*) συμφοιτητή μου στο Μαθηματικό Κρήτης που έλεγε την εξής ιστορία: Είχε γράψει πολύ καλά στις πανελλήνιες και ήρθε η ώρα να συμπληρώσει το μηχανογραφικό. "Θα βάλω πρώτη επιλογή το Μαθηματικό!", είπε με χαρά. Αμέσως γονείς, αδέρφια, συγγενείς, καθηγητές, φίλοι, γνωστοί, με ένα στόμα - μια φωνή, έπεσαν πάνω του και φώναζαν! ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΟΣ; ΘΑ ΒΑΛΕΙΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ; ΑΦΟΥ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΒΑΘΜΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ! 

Αν αυτό δεν είναι Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ  τότε τι είναι;;;;

Ευτυχώς ο (σχεδόν) συμφοιτητής βρήκε στο θάρρος να τους στείλει όλους στον αγύριστο και να κάνει την επιλογή που ήθελε. Πολύ φοβάμαι πως ήταν μια μικρή μειοψηφία. Με στατιστικά ασφαλές δείγμα, γνωρίζω πως ήταν μια μικρή μειοψηφία.

Δημιουργήσαμε γενιές δυστυχισμένων ανθρώπων. Γενιές νέων που δεν σπούδασαν αυτό που ήθελαν. Γενιές νέων που δεν κυνήγησαν το όνειρό τους. Απλά, έκαναν "αυτό που πρέπει". Έγιναν πολιτικοί μηχανικοί, γιατροί, δικηγόροι, αντί να γίνουν ίσως μαθηματικοί, βιολόγοι, φιλόλογοι ή ότι άλλο επιθυμούσαν. Αντί ακόμα να κάνουν ένα τεχνικό ή ένα αγροτικό επάγγελμα. Ένας κοινωνικά αποδεκτός φασισμός είναι αυτός.

Σε μια ανοιχτή συζήτηση στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών πρόσφατα είπα πως "μόνος δρόμος για να βγούμε από την κρίση είναι να ανακαλύψουμε ξανά τη χαρά της δημιουργίας". Αναγκαία και ικανή συνθήκη για αυτό είναι να δημιουργήσουμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που επιτρέπει στους νέους να θελήσουν και να βιώσουν τη χαρά της δημιουργίας. Για να γίνει αυτό, ριζικές, ριζοσπαστικές αλλαγές απαιτούνται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. 

Σαν "γέφυρα" για επόμενο σχετικό άρθρο - πρόταση, θα πω ότι ένα μεγάλο πρώτο βήμα θα ήταν στην εκπαίδευση να ξαναβρούν οι λέξεις το αυθεντικό νόημά τους.

28 σχόλια:

OldBoy είπε...

Ρίξε μια ματιά εδώ αυτός είναι παιδαγωγός με όλη τη σημασία της λέξης http://news247.gr/eidiseis/koinonia/paideia/o_daskalos_ypodeigma_apo_ton_foyrfoyra_ths_krhths.1831547.html

Alex Osna είπε...

Μαγικο να μπορει να πει κανείς με λόγια κάτι που ολοι αποφευγουν να δούν αλλα που το 90% απο εμας ζει.
Θυμαμαι λοιπόν και εγω στις πανελλαδικές τον δικο μου φιλο "Βασίλη" που δεν πέρασε εκει που ήθελε και που τα μαθηματικα τον σκοτωσαν δύο ακομα χρονιές που προσπάθησε.Λες και αν δεν ξέρεις τα μαθηματικα δεν θα μεγαλωσεις παιδια...ή θα γονεις τεμπελης...
Η αληθεια ειναι πως , οταν άλλοι με 19 χιλιαδες μορια περνουσαν στο πολυτεχνειο και τελείωναν στα 7 χρονια με το στομα να μυριζει διαρκώς φραπέ, αυτοι οι Βασίληδες είχαν κι όλας δώσει λύση σε πραγματικα προβληματα...λύση που κι ο καλυτερος μηχανικος δεν θα μπορούσε να φανταστει στα 19 του.
Βασίλη η ζωή ειναι για τους αγωνιστές....δλδ για καποιους σαν και εσένα.

Andreas Apostolopoulos είπε...

@HellenicStartup Συμφωνώ απόλυτα. Δεν πρέπει να αλλάξουν μόνο οι διαδικασίες του αποτυχημένου εκπαιδευτικού συστήματος, αλλά και η ηλίθια νοοτροπία της Ελληνικής οικογένειας περί αποκαταστάσεως. Παράδοξο δεν είναι ένας μαθητής του 18 ή του 19, ένα υποτιθέμενο μυαλό, να έχει σαν όνειρο ζωής να μπεί στο Δημόσιο, αντί να ονειρεύεται το πως θα γίνει δημιουργικός για τους συνανθρώπους του και την κοινωνία;

anestis είπε...

Φίλτατε Δημήτρη συμφωνώ με όλα όσα γράφεις και εκφράζω και το θαυμασμό μου για την πένα σου. Ίσως και εσύ να έπρεπε να γίνεις δημοσιογράφος ή ίσως, φιλόλογος, και όχι κομπιουτεράς και επιχειρηματίας!!!

anestis είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
xyz είπε...

Δεν πειράζει. Σε 1-2 γενιές ο κόσμος θα καταλάβει πως οι πανεπιστημιακές σπουδές προϋποθέτουν καύλα και αγάπη προς το αντικείμενο, αν θέλει κανείς να μην καταντήσει μίζερος.

Όσο για τους Έλληνες γονείς, όσο πιο γρήγορα κανείς τους απομυθοποιήσει, τόσο το καλύτερο.

Προσωπικά πιστεύω πως τα πράγματα θα γυρίσουν όπως ήταν κάπου στο '50. Σπούδαζαν ελάχιστοι. Είτε οι ματσωμένοι είτε οι ιδιοφυείς. Ε λοιπόν, έτσι πρέπει να'ναι. Κάνε ό,τι είναι το ταλέντο σου ή βρες μια τέχνη.

Οπότε όχι, δεν είναι το πανεπιστήμιο για όλους. Ούτε πρέπει να'ναι. Όσο για το «δωρεάν παιδεία για όλους», πλέον ακούγεται πολύ αστείο...Δωρεάν; Για όλους; Παιδεία;

Unknown είπε...

Μη μου θυμίζεις την ιστορία με τον Ράμο, ήμουν από τους παθόντες! Ξαναγράψαμε και την δεύτερη φορά μάλιστα έγραψα πολύ χειρότερα από την πρώτη...

Όμως η δική μου παρατήρηση θα ήταν: Αν τελικά πήγαινες στο ΤΕΙ της "αναβολής" μήπως τώρα ήσουν επιχειρηματίας σε έναν από τους πιο πολλά υποσχόμενους τομείς της Ελληνικής οικονομίας: την ορθολογική γεωργική ανάπτυξη!

Ανώνυμος είπε...

Μια παρατήρηση: οι 2 από τις 3 επιλογές ΤΕΙ-Deree-Αγγλία προϋποθέτουν ένα σεβαστό ποσό που μια μέση οικογένεια δεν μπορεί να διαθέσει. Για να μην πω ότι όπως είναι τα πράγματα τώρα οι σπουδές σε ΤΕΙ/Πανεπιστήμιο μακριά από το σπίτι δεν είναι οικονομικά εφικτές για πάρα πολλούς. Επιλογές για τους "έχοντες" υπήρχαν (και υπάρχουν) πάντα. Το αδιέξοδο αυτών που δεν έχουν τα χρήματα είναι το πρόβλημα …

Sotiris Moursias είπε...

Δε μπορώ παρά να συμφωνήσω, ειδικά με τον επίλογο.
Ποτέ δεν κατάλαβα την παράνοια των πανελληνίων, ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που ποτέ δε μπήκα στη διαδικασία της συμμετοχής σ' αυτές.
Επίσης ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει όλοι να καταλήξουμε με πτυχίο πανεπιστημίου, πολύ περισσότερο όλοι πρέπει να κάνουν "επιστημονική" δουλειά.
Να δω τις υπόλοιπες δουλειές ποιός θα τις κάνει μ' αυτή τη λογική...
Το απείρου κάλλους σχόλιο των γονιών μου με αφορμή ένα φίλο, λίγο μεγαλύτερο σε ηλικία "Ορίστε, δε φρόντισε να διαβάσει να σπουδάσει, να πιάσει μια δουλειά για ανθρώπους και τώρα κάνει τον υδραυλικό και γυρνάει όλη την Αθήνα κάθε μέρα. Έτσι θες να καταντήσεις κι εσύ;" το θυμάμαι και γελάω ακόμα.
Ναι, όσοι κάναμε αυτό που θέλαμε τυγχάνουμε η μειοψηφία. Δε νομιζω όμως κανείς μας τελικά να μετάνιωσε...

Ανώνυμος είπε...

Ωραίο το άρθρο. Τα ίδια λέμε πολλοί εδώ και χρόνια τώρα... Βέβαια, εγώ κοιτώντας το μηχανογραφικό πλέον βλέπω τόσα διαφορετικά είδη σχολών που αισθάνομαι ότι πλέον και τσαγκάρης να θες να γίνεις να πρέπει οπωσδήποτε να έχεις πτυχίο από το ΤΕΙ της Τσαγκαρικής Τέχνης ή την Ανωτάτη Σχολή Τσαγκαρικής...

OldBoy είπε...

Το άρθρο ωραίο αλλά τη πατάς και συ ..Εννοώ το θέμα δεν ειναι η εισαγωγη στο πανεπιστημιο αλλά η παιδεία που αποκτά κάποιος από το σχολείο ρε φίλε γιατί εκεί πασχουμε και μετά τα προβλήματα εμφανίζονται στη κοινωνία.Δεν θυμάμαι ποτέ οι δάσκαλοι μου να μου έμαθαν την ομαδικοτητα δουλεύοντας σε ομάδες , δεν θυμάμαι να μου γνωρισαν τη χαρά της δημιουργίας όπως πολύ καλά αναφέρεις συχνά , ποτέ δεν με βοήθησαν να αγαπήσω τις τέχνες και τη λογοτεχνία.Θα σουβ δώσω ένα παράδειγμα για να καταλαβεις τι εννοώ : σκέψου μια σχολική σου εκδρομη σε μουσείο.. Γινόταν απλά για να γίνει χωρίς να σε βοηθησουν να αναγνωρισεις την αξία των εκθεμάτων χωρια καμία προηγούμενη ομιλία απ το σχολειο γιατι βλεπεις επρεπε να τελιώσει την ύλη ο καθηγητής σου που μονο αυτό ηταν παιδαγωγός σιγουρα όχι.Εδω οι περισσότεροι δεν ξέρουν τις εθνικες επετειους και το νοημα τους ειναι απλά μια αργία στο μυαλό τους.Φιλικά
keep blogging !

Apostolos είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Apostolos είπε...

Συγχαρητήρια για το άρθρο σου Δημήτρη!

Dimitris G.E. Tsigos είπε...

@OldBoy #1
Σε ευχαριστώ πολύ για το link, πράγματι ο Άγγελος Πατσιάς είναι ένα υπόδειγμα προς όλους μας. Θέλω να πιστεύω πως υπάρχουν πολλοί που θα ακολουθήσουν το παράδειγμά του.

Dimitris G.E. Tsigos είπε...

@Alex Osna
Έχεις απόλυτο δίκιο αγαπητέ φίλε. Όσο παράλογο ήταν το, απόλυτα υποκριτικό, "άνοιγμα του πανεπιστημίου στην κοινωνία" όπου καταντήσαμε να μπαίνουν αγράμματοι στα πανεπιστήμια και φυσικά να βγαίνουν αγράμματοι στη συνέχεια, άλλο τόσο παράλογο και πολλές φορές απάνθρωπο ήταν αυτό που συνέβαινε παλιότερα, ειδικά στην 4η δέσμη..., όπου πολλοί, πολύ καλοί μαθητές στιγματίζονταν ως "αποτυχημένοι". Ας περιοριστώ να πω ότι το σύστημα επιλογής ήταν απαράδεκτο και έχει τελευταία αλλάξει μόνο προς το χειρότερο.

Dimitris G.E. Tsigos είπε...

@Andreas Apostolopoulos
Έχετε απόλυτο δίκιο. Αυτή ακριβώς η παρακμιακή, η φοβική λογική της "αποκατάστασης", της εξασφάλισης έναντι του αόρατου εχθρού, είναι που κατέστρεψε την αυτοπεποίθηση και επακόλουθα τη δημιουργικότητα μας.

Dimitris G.E. Tsigos είπε...

@anestis
Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια Ανέστη :-)
Νομίζω πως και φιλόλογος να γινόμουν, πάλι επιχειρηματικά θα κινούμουν - με την αυθεντική έννοια της λέξης που ας τη συζητήσουμε μια άλλη φορά.

Dimitris G.E. Tsigos είπε...

@xyz
Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σας. Δεν νομίζω ότι μπορώ να συμφωνήσω - μάλλον θελήσατε να είστε λίγο provocative. Έχοντας ακούσει από πρώτο χέρι τι σήμαινε να μπεις στο πανεπιστήμιο στα 50s, δεν νομίζω πως θα ήθελε κανείς να γυρίσουμε εκεί. Υπήρχε κοινωνικός αποκλεισμός.
Το ζήτημα είναι να ξεπεράσουμε συμπλέγματα και απωθημένα ότι "πρέπει" να σπουδάσουν "όλοι". Είναι γελοίο αυτό που συμβαίνει τώρα! Τελειώνουν το Λύκειο πολλοί που είναι πρακτικά αγράμματοι και μπαίνουν στη συνέχεια στην τριτοβάθμια εκπαίδευση! Τι παραμένουν; Αγράμματοι πανεπιστημιακής μορφώσεως!
θα έλεγα πως μια λύση είναι να αποκτήσει εκ νέου αξία η αποφοίτηση από το Γυμνάσιο και το Λύκειο. Αληθινή αξία. Τότε οι νέοι, έχοντας ξεπεράσει πια τα κόμπλεξ των γονιών τους, θα μπορέσουν να διαλέξουν την επαγγελματική κατεύθυνση μετά το Λύκειο που τους ταιριάζει, όπου υπάρχει πλήθος άλλων εξαίρετων επιλογών πέραν του πανεπιστημίου.

Dimitris G.E. Tsigos είπε...

@1ος Ανώνυμος
Πολλές φορές το έχω σκεφτεί τι θα είχε συμβεί αν είχα μείνει στην Φλώρινα. Μάλλον το http://www.facebook.com/dikomas θα είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα :-)

Dimitris G.E. Tsigos είπε...

@2oς Ανώνυμος
Έχετε απόλυτο δίκιο πως η λύση Αγγλία ή Deree προϋποθέτουν κάποια στοιχειώδη οικονομική δυνατότητα. Έχοντας ιδία άποψη για την Αγγλία, εξεπλάγην όταν είδα παιδιά πολύ χαμηλού εισοδήματος, βάσει μιας *ασύλληπτης* αυταπάρνησης των γονέων τους, να σπουδάζουν εκεί. Αντιλαμβάνομαι όμως το σκεπτικό σας και με βρίσκει σύμφωνο.
Το ζήτημα είναι ιδιαίτερα πολύπλοκο. Θα περιοριστώ να πω ότι η πρόσβαση στην γνώση είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα και θα έπρεπε να παρέχεται ισότιμα και επί ίσοις όροις σε κάθε πολίτη. Αυτό όμως απέχει έτη φωτός από την αντίληψη ότι _πρέπει_ να σπουδάσουν όλοι ανεξάρτητα αν τους ταιριάζει ή όχι - Αντίληψη που προσπάθησα να αναδείξω ως προβληματική και, σε μεγάλο βαθμό, ρίζα του ελληνικού ζητήματος.

Dimitris G.E. Tsigos είπε...

@Sotiris Moursias
Σωτήρη σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου και ειλικρινά μπράβο που ακολούθησες την πορεία που *ήθελες* και όχι εκείνη που *έπρεπε*.

Dimitris G.E. Tsigos είπε...

@3ος Ανώνυμος
Έχετε απόλυτο δίκιο αγαπητέ. Πράγματι, είναι πολύ αστείο αυτό που συμβαίνει με τον κατακερματισμό των πανεπιστημίων. Η λογική επιτάσσει αφενός δραστική συρρίκνωση των του αριθμού τμημάτων ώστε να έχουν στοιχειώδεις οικονομίες κλίμακας και επακόλουθα ποιότητα σπουδών, αφετέρου την εισαγωγή των φοιτητών σε ευρύτερο γνωστικό αντικείμενο (π.χ. Σχολή Θετικών Επιστημών), και στη συνέχεια επιλογή συγκεκριμένου τμήματος π.χ. μετά από 2 έτη σπουδών.

Dimitris G.E. Tsigos είπε...

@OldBoy #2
Θα συμφωνήσω απόλυτα με το σκεπτικό! Λυπάμαι που μάλλον το άρθρο δεν το έκανε σαφές. Αυτό ακριβώς ήθελα να αναδείξω: Ότι η επιμονή στον "πρωταθλητισμό" οδήγησε στο "ντόπιγκ" και τελικά ο στόχος χάθηκε στην ουσία του. Με άλλα λόγια, ακόμα και αριστούχοι των πανελληνίων είναι πιθανό να είναι απολύτως αμόρφωτοι - Σίγουρα λίγοι εξ'αυτών βιώνουν τη χαρά της δημιουργίας.

Dimitris G.E. Tsigos είπε...

@Apostolos
Σε ευχαριστώ πολύ, να είσαι καλά!

Consigliere είπε...

Παρηγοριά στον άρρωστο...
Μην ανησυχείτε, και στην Αγγλία τα περιζήτητα Πανεπιστήμια απορρίπτουν υποψήφιους φοιτητές είτε επειδή τα A-levels τους δεν είναι αρκετά καλά είτε επειδή το υπόλοιπο βιογραφικό τους και η συνέντευξη δε δείχνουν ότι είναι ικανοί να σταδιοδρομήσουν με επιτυχία στο εκάστοτε αντικείμενο.
Γι'αυτό λιγότερο από 15% των φοιτητών παρατάνε τις σπουδές τους - και δεν υπάρχουν αιώνιοι φοιτητές.

Όλη η παραφιλολογία όμως "δεν ήταν καλές οι Πανελλήνιες, και τόσοι που άξιζαν δεν μπήκαν ,και τόσοι που μπήκαν μετά πήραν/δεν πήραν πτυχίο σε n+5 χρόνια" δεν τιμά πρώτιστα όσους την (ανα)παράγουν. Γιατί δείχνει μια μιζέρια και ένα κόμπλεξ απέναντι στους νέους που πέτυχαν και φοίτησαν σε ελληνικό πανεπιστήμιο.

Ανώνυμος είπε...

Πολύ καλή προσέγγιση. Μου θυμίζει και μένα την ίδια ακριβώς κατάσταση
Γρηγόρης

Ανώνυμος είπε...

Δημητρη,

θα συμφωνησω κι εγω με οσα γραφεις ... και θελω να προσθεσω ακομη μια παραμετρο:

ποσα εκατομυρια ευρω πανε καθε χρονο σε χωρια και κωμοπολεις της Αγγλιας (κυριως) για νοικια, φαγητα, μπυρες κλπ απο Ελληνοπουλα μεσαιων στρωματων για αμφισβητισημου επιπεδου σπουδες σε πρωην Polytechnics μονο και μονο επειδη δεν επιτρεπεται η ιδρυση ιδιωτικων πανεπιστημιων στη Ελλαδα?

Καλο φθινοπωρο,
Β.

kostas είπε...

Αγαπητέ Δημήτρη, προσυπογράφω κι εγώ το άρθρο. Και για να μην θεωρηθεί ότι μιλώ εκ του ασφαλούς, δηλώνω ότι είμαι σχολικός σύμβουλος.
Και μια παρατήρηση για όσους διαβάζουν ό, τι έχουν στο μυαλό τους κι όχι αυτά που γράφεις:
π.χπ "Σπούδαζαν ελάχιστοι. Είτε οι ματσωμένοι είτε οι ιδιοφυείς. Ε λοιπόν, έτσι πρέπει να'ναι. Κάνε ό,τι είναι το ταλέντο σου ή βρες μια τέχνη."
Μα ακριβώς το αντίθετο υποστηρίζεται στο άρθρο. Καθένας πρέπει να έχει το δικαίωμα σε όση γνώση, αντέχει και επιθυμεί. Αυτό όμως δεν πρέπει να συνδέεται, αναγκαστικά, με την επαγγελματική αποκατάσταση. Με άλλα λόγια, οι σπουδές να είναι δικαίωμα και όχι υποχρέωση. (Αν σε ερμηνεύω λανθασμένα ζητώ συγγνώμη.)