Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Το δίλημμα των ΜΕΘ: Ήρωας ή δολοφόνος;

Είναι τόσο απλό όσο και τραγικό:

1. Το νοσοκομείο έχει πολύ λιγότερες κλίνες στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας από όσες χρειάζονται.

2. Ο ηλικιωμένος ασθενής δίνει μάχη με το θάνατο, η κατάληξη της οποίας όμως είναι δυστυχώς προδιαγεγραμμένη, αφήνοντας μόνο ανοιχτό το "πόσες μέρες θα αντέξει".

3. Ο νεαρός οδηγός είχε ένα βαρύ αυτοκινητιστικό ατύχημα και το ασθενοφόρο τον φέρνει επειγόντως στο νοσοκομείο. Υπάρχουν σοβαρές ελπίδες να σωθεί, υπό την προϋπόθεση ότι θα εισαχθεί στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.

Υπάρχει λοιπόν κάποιος "υπεύθυνος" γιατρός ο οποίος καλείται να γίνει ένας μικρός Θεός. Να αποφασίσει ποιον από του δυο ασθενείς θα καταδικάσει σε βέβαιο θάνατο, βγάζοντάς τον από τη ΜΕΘ, και σε ποιον θα δώσει την ευκαιρία να παλέψει για τη ζωή του, δίχως φυσικά να υπάρχει καμίά εγγύηση ότι θα τα καταφέρει.

Tι πρέπει λοιπόν να κάνει ο παραπάνω "υπεύθυνος"; Ποιο είναι το δέον γενέσθαι; Ποιο είναι το νόμιμο και ποιο το ηθικό; Ταυτίζονται στην περίπτωση αυτή;

Είναι αμέτρητα τα κακώς κείμενα στο χώρο της ιατρικής, ειδικά στην Ελλάδα. Παλιότερα είχα μιλήσει για τη δυσωδία που αναβλύζει από τις άσπρες φόρμες. Δεν μπορώ όμως παρά να μην εκφράσω τον θαυμασμό μου στους γιατρούς συνανθρώπους μας που καλούνται να πάρουν τέτοιες αποφάσεις, με δεδομένο ότι για κάποιους θα είναι ήρως και για κάποιους άλλους δολοφόνοι.

Παράλληλα, δεν μπορώ να μην σημειώσω, πως είναι στοίχημα για την κοινωνία μας, θα έλεγα για τον πολιτισμό μας συνολικά σε όλο τον κόσμο, να εξορθολογίσουμε - να μειώσουμε δηλαδή - τις δαπάνες μας κρατώντας εκείνες τις δομές που κάνουν τη διαφορά ανάμεσα στην κοινωνία και τη ζούγκλα και έχοντάς τις προσβάσιμες σε όλους.

1 σχόλιο:

Νεκτάριος Μουμουτζής είπε...

Το έχω ζήσει αυτό Δημήτρη με τον πατέρα μου πριν χρόνια...
Παραχωρήθηκε η θέση του στη ΜΕΘ σε κάποιον με ελπίδες...
Την επόμενη μέρα πήγα στο επισκεπτήριο. Μου είπαν ότι τον είχαν βγάλει το βράδυ. Χαρούμενος τρέχω να τον βρω στο θάλαμο...
Τον βλέπω ημιθανή και τον ακούω να μου λέει: "Παιδί μου, εδώ με φέρανε για να πεθάνω. Πάρε τη βέρα μου..."
Βγαίνω και πηγαίνω στο γραφείο των γιατρών. Το μόνο που μπόρεσα να κάνω ήταν να τους κοιτάξω. Κουβέντα δεν ανταλλάξαμε. Σε λίγο τον πήραν και τον μετέφεραν και πάλι στη ΜΕΘ...
Καλά να είναι οι άνθρωποι.

Από εκείνη τη μέρα κάθε βράδυ ξενυχτούσαμε κάθε βράδυ με την αδελφή μου έξω από τη ΜΕΘ για αποφυγή ανάλογων περιστατικών. Μετά από μερικές μέρες βγήκε κανονικά. Σε 6 μήνες έφυγε οριστικά...

Απόλυτη σύμπλευση ΝΔ και ΚΚΕ

Διάβασα ότι πρόσφατα ο ΓΓ της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ παρέστη σε εγκαίνια μουσείου για τον Δημοκρατικό Στρατό.  Αφού ξεκαθαρίσω ότι σέβο...