Παρασκευή, 5 Μαρτίου 2010

Ο Γιάννης και η Μαρία, 300 € δόση για κάθε 100.000 € δανείου και γιατί τα μέτρα είναι καταστροφικά

Ο Γιάννης και η Μαρία είναι ένα νεαρό ζευγάρι που μένουν στο Περιστέρι, πολύ λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας. Πριν λίγα χρόνια είχε ξεκινήσει να κατασκευάζεται το τμήμα της γραμμής μετρό «Σεπόλια – Άγιος Αντώνιος» με αποτέλεσμα πολλές γειτονιές στο Περιστέρι ξαφνικά να αναβαθμιστούν και να γνωρίσει μεγάλη άνθιση η τοπική αγορά ακινήτων.

Ο Γιάννης είναι διπλωματούχος Χημικός Μηχανικός, απόφοιτος μάλιστα του ΕΜΠ, ενώ η Μαρία έχει πτυχίο Λογιστικής από το ΤΕΙ Πειραιά. Κατάγονται και οι δυο από την επαρχία αλλά ήρθαν στην Αθήνα να σπουδάσουν, οπότε και γνωρίστηκαν πριν οχτώ χρόνια, ενώ στη συνέχεια έμειναν στην Πρωτεύουσα για να εργαστούν. Αφού συγκατοίκησαν σε διάφορα φοιτητικά διαμερίσματα, πριν πέντε χρόνια αποφάσισαν να κάνουν το μεγάλο βήμα και να παντρευτούν! Εξάλλου, ο Γιάννης μόλις είχε βρει δουλειά στα ΕΛΔΑ ενώ η Μαρία ήδη δούλευε εδώ και δυο χρόνια σε ένα λογιστικό γραφείο στο Αιγάλεω.

Όπως προστάζει η ελληνική παράδοση, έπρεπε να βρουν ένα καινούργιο σπίτι για να μείνουν. Μετά από πολύ ψάξιμο βρέθηκε ένα διαμέρισμα 90 μ² στο Περιστέρι σε μια πολύ, πολύ καλή τιμή: Μόλις 2.600 € / μ²! Στοίχησε λοιπόν 234.000 €, ενώ μαζί με τους φόρους, συμβολαιογραφικά, κλπ, ξεπέρασε τις 250.000 €. Όμως… είχαν το δικό τους σπίτι!

Το είχαν πράγματι, όμως;

Εννοείται πως το νεαρό ζευγάρι δεν είχε τη δυνατότητα να πληρώσει μετρητοίς το ποσό αυτό. Πήραν λοιπόν ένα δάνειο 25ετούς εξόφλησης ύψους 195.000 και τα υπόλοιπα τα πλήρωσαν οι γονείς «για να βοηθήσουν». Μην ξεχνάμε εξάλλου πως το σπίτι έπρεπε να επιπλωθεί, υπήρχαν τα έξοδα του γάμου ενώ η Μαρία ήταν ήδη δυο μηνών έγκυος και έπρεπε να προβλεφθούν χρήματα και για το νέο μέλος της οικογένειας – Παρεμπιπτόντως, ο Γιάννης και η Μαρία έκαναν και ένα δεύτερο παιδί δυο χρόνια μετά.

Το δάνειο, το οποίο εξασφαλίστηκε με εγγραφή α’ προσημείωσης 120% επί του διαμερίσματος από την Τράπεζα, δηλαδή 234.000 €, ήταν ένα από τα χιλιάδες δάνεια αυτού του τύπου που δόθηκαν πριν πέντε χρόνια: «Τρία χρόνια σταθερό (χαμηλό) επιτόκιο και στη συνέχεια, για τα υπόλοιπα είκοσι δυο χρόνια δηλαδή, κυμαινόμενο με βάση το Euribor». 300 € δόση για κάθε 100.000 € δανείου έλεγε η διαφήμιση – άρα ο Γιάννης και η Μαρία, για τα πρώτα 3 χρόνια, έπρεπε να πληρώνουν «μόλις» 585 € σε μηνιαία βάση. «Λέτε να ανεβεί πολύ το επιτόκιο μετά τα τρία χρόνια;», είχε ρωτήσει ελαφρώς προβληματισμένος ο Γιάννης. «Μα, τι είναι αυτά που λέτε; Είμαστε στη ζώνη του ευρώ, τα επιτόκια θα είναι σταθερά χαμηλά!» είναι απαντήσει ο υπάλληλος στεγαστικής πίστης καθησυχάζοντας τον Γιάννη.

Τότε, το οικογενειακό μηνιαίο εισόδημα του Γιάννη και της Μαρίας ήταν 2.300 €. Πέντε χρόνια μετά είχε φτάσει στις 2.450 €, αφού οι αυξήσεις που έδωσαν τόσο τα ΕΛΔΑ όσο και το λογιστικό γραφείο ήταν ελάχιστες.

Τι συνέβη όμως με τη δόση του δανείου. Πράγματι, για τα πρώτα τρία χρόνια ήταν 585 € και το ζευγάρι δεν είχε σοβαρό πρόβλημα. Μετά τα τρία χρόνια όμως η δόση έκανε ένα άλμα προς τα επάνω! Βλέπετε, είχε ξεκινήσει η παγκόσμια οικονομική κρίση και το Euribor δεν είχε καμία σχέση με αυτό που περίμεναν ο Γιάννης, η Μαρία και ο υπάλληλος στεγαστικής πίστης της Τράπεζας. Από τα 300 € για κάθε 100.000 € δανείου, φτάσαμε στα 620 €. Αυτό σήμαινε μια αύξηση της δόσης από τα 585 € στα 1.140,75 €. Και πάλι ο Γιάννης ένιωθε τυχερός: Σε διάφορους γνωστούς & φίλους του, η αύξηση ήταν πολύ μεγαλύτερη!

Τα παιδιά μεγάλωναν και οι ανάγκες της οικογένειας σε χρήματα αυξάνονταν. Υπήρχε βέβαια βοήθεια από τα πεθερικά, αλλά δυστυχώς οι δυο παππούδες πέθαναν ενδιάμεσα με αποτέλεσμα να περιοριστεί και το έσοδο από τις συντάξεις – χωρίς να μιλήσουμε για την οικονομική αιμορραγία που προκάλεσαν δυο χρόνια μπες-βγες στα νοσοκομεία και η περίθαλψη στο σπίτι για τον κάθε παππού, χωρίς μάλιστα να υπάρξει κάποιο καλό αποτέλεσμα. Ο Γιάννης σιχάθηκε τους γιατρούς στο διάστημα αυτό αφού έβλεπαν τον ετοιμοθάνατο μπαμπά του σαν ευκαιρία πλουτισμού, πουλούσαν ελπίδες και ο Γιάννης πλήρωνε.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πριν δυο βδομάδες – περίπου στα μέσα Φεβρουαρίου – έγινε κάτι αναπάντεχο: Ήταν Παρασκευή 12 του μηνός και η Μαρία ετοιμαζόταν να φύγει από το λογιστικό γραφείο για να γυρίσει σπίτι. Ήταν πάντοτε εκεί στις 8:00 το πρωί αλλά προσπαθούσε να φεύγει ακριβώς στις 8 ώρες καθώς την περίμεναν δυο μωρά στο σπίτι και οι γιαγιάδες δεν μπορούσαν να βοηθήσουν πια. Γύρω στις 3:30 ο ιδιοκτήτης του γραφείου, ένας 55άρης λογιστής γνωστός στην τοπική αγορά της ζήτησε να μιλήσουν για λίγο ιδιωτικά. Η Μαρία ανησύχησε πολύ. Οι ανησυχίες της επιβεβαιώθηκαν καθώς άκουγε τον λογιστή να της λέει πως η οικονομική κρίση έχει χτυπήσει άσχημα το γραφείο, το οποίο είχε πελατεία από τις μικρές επιχειρήσεις της περιοχής. «Οι μισοί πελάτες έκλεισαν και οι άλλοι μισοί είναι ήδη στον Τειρεσία, ετοιμάζονται να κλείσουν. Δεν ξέρω τι να κάνω.», είπε ο λογιστής. Την εξόφλησε, της έδωσε την αποζημίωσή της λέγοντας της πως λυπάται πολύ για την εξέλιξη αυτή αλλά δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Η Μαρία προσπάθησε να του πει να μετατρέψουν την εργασία σε part-time, αλλά ο λογιστής είπε πως και αυτό ήταν αδύνατον. Η Μαρία ένιωσε πως κάνει ελεύθερη πτώση – χωρίς αλεξίπτωτο όμως.

Όταν βρέθηκαν στο σπίτι αργά το βράδυ με τον Γιάννη, η Μαρία τον ενημέρωσε για τις εξελίξεις. Δεν ήθελε να του τα πει τηλεφωνικά. Ο Γιάννης παρέμεινε ψύχραιμος. Της είπε πως και στα ΕΛΔΑ τους ενημέρωσαν πως κόβονται όλες οι επιπλέον παροχές και οι υπερωρίες. Το ζευγάρι ήταν απελπισμένο. Το οικογενειακό εισόδημα ξαφνικά μειώθηκε κατά 1.000 € και τα πεθερικά ήταν πια είτε κάτω από το χώμα ή ανήμπορα να βοηθήσουν.

Το ζευγάρι φιλοσόφησε το θέμα. «Δεν θα πεθάνουμε» είπε ο Γιάννης. «Ό,τι βρέξει ας κατεβάσει» είπε η Μαρία και συμφώνησαν να πετάξουν στα σκουπίδια την ενημερωτική επιστολή από την Τράπεζα ότι σε λίγο έφτανε η ημερομηνία πληρωμής της δόσης του δανείου ενώ είχαν ήδη άλλες δυο σε εκκρεμότητα.

Ακούγοντας τα μέτρα προχθές το βράδυ, ο Γιάννης γέλασε ειρωνικά. «Μάλλον κάτι πίνουν», είπε γελώντας πιο έντονα. «Δεν είναι δυνατόν να έχει πάθει ασφυξία η αγορά και εκείνοι να μειώνουν ακόμα περισσότερο τη ρευστότητα των μικρομεσαίων». «Δεν μπορώ να καταλάβω», συμφώνησε η Μαρία. «Μα αλήθεια, δεν ξέρουν που είναι ο πλούτος στην Ελλάδα για να τον φορολογήσουν; Κοροϊδευόμαστε μου φαίνεται», συνέχισε.

Ο Γιάννης και η Μαρία έβαλαν την τύχη των παιδιών τους πιο πάνω από την τύχη του διαμερίσματός τους – και πολύ καλά έκαναν. Στη χειρότερη περίπτωση, θα γυρίσουν στην επαρχία όπου και οι δυο έχουν το πατρικό τους σπίτι, προσπαθώντας να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα. «Αν το θέλει η Τράπεζα, ας το πάρει το διαμέρισμα», έκλεισε ο Γιάννης. «Είναι και κοντά στο μετρό, για αυτό άλλωστε κάνει 2.600 € το τετραγωνικό».

Αυτό που δεν είπε ο Γιάννης ήταν ότι σαν το δικό τους διαμέρισμα, υπάρχουν ακόμα αρκετές εκατοντάδες ακόμα, είτε απούλητα ή πουλημένα με δάνειο που δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί. Οπότε, όταν η Τράπεζα κατασχέσει το διαμέρισμα και το βγάλει στον πλειστηριασμό, όχι 2.600 € / μ² δεν θα πουληθεί αλλά ούτε καν 600 € / μ². Η τράπεζα όμως, είχε εκταμιεύσει το δάνειο. Δεν θα μπορέσει να πάρει τα λεφτά της πίσω με αποτέλεσμα τελικά να πτωχεύσει – η για να μην «φανεί» αυτό, να εξαγοραστεί από μια μεγαλύτερη τράπεζα, Ελληνική ή ξένη.

Τα μέτρα ήταν η χαριστική βολή για τον Γιάννη και τη Μαρία, το λογιστικό γραφείο που δούλευε η Μαρία, την τράπεζα και την αγορά ακινήτων. Ήταν η χαριστική βολή για την Ελληνική οικονομία γενικά. Η οικονομία μας κινούταν με δυσκολία, πολύ αργά και με πολύ χαμηλή παραγωγικότητα. Σε κάθε περίπτωση χρειαζόταν επιτακτικά «επανεκκίνηση». Το λογιστικό γραφείο που δούλευε η Μαρία δεν έπρεπε να κλείσει. Οι συντάξεις των πεθερικών δεν έπρεπε να μειωθούν. Οι τιμές των βασικών προϊόντων δεν έπρεπε να ανεβούν κατακόρυφα, λόγω ΦΠΑ. Έτσι ο Γιάννης και η Μαρία θα μπορούσαν να πληρώσουν το δάνειό τους και η χώρα να γλυτώσει την χρεοκοπία.

Αναρωτιέμαι ποιος είναι ο ωφελημένος από την κατάσταση που δημιουργείται. Δεν βρίσκω κανέναν άλλο πέρα από το ξένο, μεγάλο κεφάλαιο που θα έρθει να αγοράσει όλα τα πάγια του τόπου μας σε εξευτελιστικές τιμές.

Ντροπή.

19 σχόλια:

Maria Chalkia είπε...

Πολύ ωραία και εκλαϊκευμένη ιστορία. Συμφωνώ απολύτως. Με όλα αυτά τα μέτρα δεν βγαίνει κανένας κερδισμένος παρά μόνο τα ξένα κεφάλαια και αυτό αποδεικνύεται σιγά σιγά με τον καιρό. Ας είμαστε όμως αισιόδοξοι και ας ελπίζουμε για καλύτερες μέρες....!!!

CK είπε...

Δημήτρη σωστή η ιστορία και καλά τα λες. Το ερώτημα είναι: Που θα βρεθούν τα δανεικά; Οι φόροι στους έχοντες και κατέχοντες, άντε και να μπουνε. Θα αποδόσουν του χρόνου, αν δεν έχουν κριθεί ως αντισυνταγματικοί απο τα δικαστήρια ως τότε. Στο ενδιάμεσο, μισθοί Δ.Υ. και συντάξεις δεν θα μπορούσαν να καταβληθούν, και η οικονομία θα κατέρρεε έτσι κι αλλιώς.

Με τις λίγες γνώσεις μακρο-οικονομικών που διαθέτω, καταλαβαίνω ότι το επείγον της ιστορίας μπορούσε να αντικειμενικά εξυπηρετηθεί με έναν και μόνον έναν τρόπο: δήμευση περιουσιών. Αλλά που μας πάει αυτό; Θα γίνουμε Β. Κορέα (η απόλυτη φτώχια, πέραν της πολιτικής παράνοιας) ή Βενεζουέλα χωρίς τα πετρέλαια;

Φαντάζομαι πως ο Παπακωνσταντίνου δεν είναι άσχετος, και καταλαβαίνει αυτά που λες. Αλλά είχε να επιλέξει μεταξύ της παύσης πληρωμών μισθών και συντάξεων (ή της άμεσης απόλυσης του μισού δημόσιου τομέα), της προσφυγής στο ΔΝΤ (άρα *πλήρης* απώλεια εθνικής κυριαρχίας), της δήμευσης περιουσιών (απαράδεκτο στον δυτικό κόσμο, όσο κι αν θα το ήθελα να συμβεί και θα το θεωρούσα δίκαιο για κάποιους), και τα μέτρα που έλαβε. Εικάζω ότι απλώς προσπάθησε να κερδίσει χρόνο ελπίζοντας σε κάποιο θαύμα. Το αβαντάζ για το ξένο κεφάλαιο, είναι δυστυχώς δεδομένο.

Αυτό στο οποίο διαφωνώ κάθετα με τα μέτρα, είναι η μείωση του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων κατά 500 εκ., και η μείωση των δαπανών για την παιδεία που δεν συνοδεύεται από μελέτη για τις επιπτώσεις. Θα ήθελα να δω, ειδικά απο μια κυβέρνηση υπό τον συγκεκριμένο πρωθυπουργό, να γίνεται επανεκίνηση του συστήματος παιδείας πριν από οτιδήποτε άλλο, καθώς και να πέφτει χρήμα στην έρευνα (όχι όμως με το παρόν μοντέλο, αλλά με μοντέλο αντίστοιχο της ερευνητικής χρηματοδότησης σε Σκανδιναβία και Αμερική).

Γενικότερα, μέτρα για την ανάπτυξη είναι τόσο αναγκαία όσο και αυτά για τη μείωση δαπανών -- τόσο βραχυπρόθεσμα, όσο και μακροπρόθεσμα.

Athanasios Papagelis είπε...

Σωστό το παράδειγμα Δημήτρη αλλά να ρωτήσω πως έφτασε αυτό το σπίτι να κοστίζει 2600Ε/τμ. Ποιες πολιτικές επέτρεψαν στους Ελληνες να παίρνουν όλο και μεγαλύτερα δάνεια για όλο και λιγότερα τετραγωνικά.

Εδώ που φτάσαμε τα μέτρα είναι αναγκαία. Είναι σαν να έχεις να πέσεις από έναν γκρεμό ή να περάσεις ενα λιβάδι με αγκάθια. Στην δεύτερη περίπτωση τουλάχιστον συνεχίζεις να ελπίζεις...

Όλη η κοινωνία (ιδιώτες και εταιρίες) βασίστηκε στο ξεχείλωμα του κράτους για να προσφέρει ενα επίπλαστο επίπεδο διαβίωσης. Ίσως πρέπει να κάνουμε ένα reboot γιατί τα μερεμέτια δεν φαίνεται να δουλεύουν στην περίπτωση μας πλέον.

Εκεί όμως που πραγματικά είμαστε άξιοι της μοίρας μας είναι ότι πήραμε μεν τολμηρά (για άλλους καταστρογικά) μέτρα αλλά μόνο σε "δεύτερο" χρόνο θα γίνουν οι ουσιαστικές τομές (κοίτα απελευθέρωση των επαγγελμάτων). Φοβάμαι ότι η ύστερη τόλμη μας δεν περιέχει το όραμα σαν ένα από τα δομικά της στοιχεία.

Ανώνυμος είπε...

Μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης από όλους είχε το ίδιο το ζευγάρι

Με τον μισθό τους (και με αβέβαιες δουλειές) δεν αγοράζεις σπίτι 250,000ευρώ. Ενοικιάζεις! (ποιος είπε πως όλοι μας πρέπει να έχουν υπό την ιδιοκτησία τους ντουβάρια;;:)

Μορφωμένοι υποτίθεται πως ήταν και οι δύο αλλά το ότι το επιτόκιο δεν παραμένει σταθερό και πως μικρές αλλαγές στο επιτόκιο έχουν ως αποτέλεσμα μεγάλες μεταβολές στη δόση δεν μπορούσαν να το καταλάβουν....

Nikos Kouremenos είπε...

Δημήτρη, η λέξη Ντροπή είναι άγνωστη λέξη σε αυτούς που πήραν διδακτορικό στην κοροϊδία.

Στην Ελλάδα είναι όλοι μαθητευόμενοι μάγοι πάνω σε αλλωνών χωράφια. Οι πολιτικοί θεωρούν τον λαό ανθρώπους χωρίς μνήμη, αρνιά προς σφαγή.

Με την ίδια ευκολία που πριν 1 μήνα έλεγαν ότι τα μέτρα αυτά θα καταστρέψουν την Ελλάδα, με την ίδια ακριβώς ευκολία (κ με καλοκουρεμένες κεφαλές, γυαλισμένες καράφλες) τώρα λένε πως τα μέτρα αυτά τους τα πρότεινε ο λαός.

Ντροπή όχι. Κοροϊδία άνευ προηγουμένου ναι. Που θα καταλήξει αυτή η παρωδία άγνωστο

Μπαλαντίνος Μιχάλης είπε...

Ολοι φταίνε. Πρωτα το ζευγάρι που βιαστηκε ίσως να πάρει ένα δάνειο και μάλιστα με κυμαινόμενο επιτόκιο. Αυτοί ομως έχουν την μικροτερη ευθύνη γιατί δεν θέλανε τίποτα άλλο απο το να δουλεύουν και να πλωρώνουν. Το θέμα ειναι πως έφτασε ενα σπιτι να κοστιζει 2600/μ2? Πως έφτασε η τράπεζα να δανειζει τόσο μεγάλα ποσά και μάλιστα να προτρέπει για κυμαινόμενο επιτοκιο με το δελεαρ της αρχικης μικρης δόσης? Και τωρα το κράτος που με την πολιτική του μας έφερε εδω, τι κάνει? Αφαιρεί από όλους μας την δυνατότητα να κάνουμε κατι για να βγουμε απο την κρίση. Τι να το κάνεις ένα ξεχρεωμένο κράτος (αν ξεχρεώσει) που δεν θα λειτουργει? Που οι πολιτες δεν θα αγοράζουν και οι επιχειρησεις δεν θα δουλεύουν?
Αυτο που λειπει ειναι μια πρόταση ανάπτυξης. Μετα το ξεχρέωμα θα υπάρχει μαγαζί η θα είμαστε σαν μια επιχείρηση που αφου πλωρωσε τα χρωστούμενα με εκποίηση των πάντων, στην συνέχεια έκλεισε?

ilias είπε...

Δε ξέρω αν μπορούμε να πούμε ότι η ιστορία είναι ωραία αλλά σίγουρα πραγματική, η λέξη ντροπή δε ταιριάζει στο κεφάλαιο...
θεωρητικά ισχύει το 'ας πρόσεχαν' που έχει ξανακουστεί, στην πράξη, προφανώς δεν φταίνε ούτε για τα όνειρα τους ούτε για τα ρίσκα τους πυο είναι δεδομένα, η ευθύνη μάλλον είναι πιο μακριά από εκεί που συνήθως αναζητείται

Ανώνυμος είπε...

Καλές οι ιστορίες και οι υποδειξεις απο κάθε είδους ειδικούς..... Στην Ελλάδα έχουμε μάθει να κριτικάρουμε τους πάντες εκτός τους εαυτούς μας.

έχω βαρεθεί να ακούω αυτοαποκαλούμενουs experts! Γι αυτο έχουμε κανταντήσει για γέλια παντού!
Ελλας το μεγαλειο σου....

Κριτικος!

Γιώργος Ασημακόπουλος είπε...

CK άψογος, τα είπες όλα.

Και Δημήτρη ορέα η κριτική, αλλά τι προτείνεις εναλλακτικά;

Παύση πληρωμών, μαζικές απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, προσφυγή στο ΔΝΤ;

Μου φαίνεται ότι παρόλο που επιχειρείς ΔΕΝ έχεις αντιληφθεί τις εναλλακτικές που έχουμε μετά από την εγκατάλειψη του καραβιού από τον καταλληλότερο.

Τότε βέβαια δεν μιλάγαμε για όλα αυτά, δεν πιστεύαμε ότι θα έρθουν.

ΥΓ: ΔΕΝ θα λυπηθώ το αφορολόγητο επίδομα του εφοριακού και του τελωνειακού, έλεος.

Ανώνυμος είπε...

Μωρέ ας έμπαινε χέρι στην Εκκλησία και όλα θα γινότανε! Άσε που την προσφυγή στο ΔΝΤ δε βλέπω να τη γλυτώνουμε. Άλλωστε σαν κάτι τέτοιο να λέει μέσα-μέσα και ο Πρωθυπουργός και ο Παπακωνσταντίνου τελευταία.

Ανώνυμος είπε...

Το προβλημα ειναι οτι αυτη την στιγμη υπαρχουν δυο συνιστωσες.

Απο την μια ιστοριες ανθρωπων οπως η παραπανω, δηλαδη ιστοριες βιοπαλαιστων, νεων και μεγαλων, που δυσκολευονται να τα βγαλουν περα... και φυσικα τα μετρα δεν κανουν την κατασταση πιο ευκολη.

Απο την αλλη η οικονομικη πραγματικοτητα οτι

- εως τωρα 20% του εισοδηματος μας καθε χρονο ηταν δανικο
- η μοναδικη παραγωγικη/εξαγωγικη βιομηχανια της ελλαδας ειναι ο τουρισμος - ο οποιος δεν φτανει να συντηρησει ολους τους Ελληνες
- η επιχειρηματικοτητα, η επενδυσεις σε ερευνα/τεχνολογια, ολες οι μετρικες ανταγωνιστικοτητας της Ελλαδας εχουν πιασει πατο

Αυτη η πραγματικοτητα δεν αλλαζει χωρις σκληρα μετρα. ΠΡΕΠΕΙ μερικα δανεια να ανακληθουν γιατι απλα δεν επρεπε να χορηγηθουν αρχικα. ΠΡΕΠΕΙ μερικα γραφεια υπηρεσιων να κλεισουν ωστε ανθρωποι σαν την Μαρια να κατευθυνθουν σε πιο παραγωγικους τομεις της Οικονομιας.

Απο αυτα τα μετρα θα προκυψει ανεργια και πολλοι ανθρωοποι και βιοπαλαιστες θα χασουν την δουλεια τους. Αυτο που πρεπει πραγματικα να μας απασχολει ειναι οχι το *αν*, αλλα το *ποτε* θα καταφερουν να βρουν μια καινουργια δουλεια και με τι προσοντα.

firfiris είπε...

Για όλα φταίνε οι ξένοι εκτός οι Έλληνες;

Οι Γερμανοί το μόνο που θέλουν είναι τα λεφτά που δάνεισαν στις Κυβερνήσεις σας και για τις μη ρεαλιστικές προσδοκίες που δημιούργησαν στον Ελληνικό λαό.

Όταν δεν μας αρέσει η φάτσα μας, φταίει ο καθρέφτης;

Κι αν συνεχίσουμε και στην Κύπρο τα ίδια, θα πάθουμε χειρότερα από εσάς.

Ανώνυμος είπε...

Να τονίσω επίσης οτι πολλά από τα νούμερα που καταγράφονται δεν είναι αληθή. Πότε έπεσαν 80% οι τιμές των ακινήτων και δεν το πήρε κανείς χαμπάρι; Η οικονομική κρίση κλείνει 1,5 χρόνο και η πτώση των τιμών των ακινήτων δεν ξεπέρασε το 4-5%. Η δόση των δανείων αυξήθηκε αρκετά για δυο χρόνια, αλλά σήμερα το Euribor είναι στο 0,6% και αν υποθέσει κανείς οτι το ζευγάρι έκλεισε ένα αξιοπρεπές δάνειο που δίναν εκείνη την έποχη ήτοι Euribor + 1-1.1% σήμερα το επιτόκιο τους θα είναι 1,6-1,7% άρα η δόση τους θα είναι τώρα 250 κάτι ευρώ ανα 100.000 δηλαδή μπορούν ευκολότερα να αποπληρώσουν το δάνειό τους.

Ένα καλό άρθρο δεν μπορεί να στηρίζεται σε παραπλανητικά στοιχεία.

Ανώνυμος είπε...

Ναι θα μπορούσαν να ληφθούν άλλα μέτρα άλλα στο σύγχρονο νεοφιλελεύθερο πλαίσιο που επικρατεί στην Ευρώπη και στην Αμερική αυτά θα ήταν αδύνατο να ληφθούν!
Αν θυμάσαι καλά η επίθεση των κερδοσκόπων άρχισε όταν ο Παπανδρέου επέβαλλε την εισφορά της κοινωνικής ευθύνης στις 300 μεγάλες επιχειρήσεις. Και όπως διάβασα σε ένα blog" τον Μάιο του 2008, η Βρετανική κυβέρνηση σκέφτηκε (απλά πέρασε από το μυαλό της) να εφαρμόσει μια αύξηση φόρου για τις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις και τότε ο "σύνδεσμος" εισηγμένων εταιρειών blue chips στο Λονδίνο είχε διαμηνύσει ότι με την παραμικρή αύξηση της φορολογίας τα μαζεύει και πάει για αλλού....Και ασφαλώς μετά από αυτή την προειδοποίηση δεν επιβλήθηκε κανένας φόρος."

Ο Ρούσβελτ την δεκαετία του '30 είχε αυξήσει την φορολογία των επιχειρησέων στο 70%, και κατέβηκε στο 30 % επί Ρήγκαν(και Θάτσερ στην Αγγλία). Εσύ Δημήτρη σαν επιχειρηματίας θα δεχόσουν τέτοια φορολογία?

Επίσης η δικαιολογία του λογιστή ότι "η οικονομική κρίση έχει χτυπήσει άσχημα το γραφείο, το οποίο είχε πελατεία από τις μικρές επιχειρήσεις της περιοχής" κατα πόσο ευσταθεί?
Επειδή εγώ ξέρω ότι διάφοροι άλλοι επιχειρηματίες-λογιστές προτίμησαν να διατηρήσουν ανέπαφα τα κέρδη τους απολύωντας εργαζομένους και προσλάμβαναν άλλους χωρίς ένσημα και με μισθό των 400 ευρώ...

Όσο για τις κατασκευαστικές και τους εργολάβους ,τι να πω! Τα κέρδη τους ήταν εξωφρενικά και η αγορά ενός σπιτιού είχε φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη. Ας κάνουμε ένα κίνημα και να μην αγοράσουμε κανένα σπίτι τα επόμενα 2 χρόνια (που έχει αρχίσει να συμβαίνει έτσι και αλλιώς λόγω οικονομικής κρίσης) για να ρίξουν τις τιμές τους τουλάχιστο 40%..

Γιάννης Φάκας

Ανώνυμος είπε...

Δεν τα λες καλά;
Σήμερα το Euribor 3M είναι 0,63
Το spread της τράπεζας την εποχή που περιγράφεις ήταν 1,20 το πολύ
Πρόσθεσε και 0,12
Σύνολο:1,95 πες χοντρά 2,00%
Η δόση αποπληρωμής είναι εξευτελιστικά χαμηλή...
Μην γράφεις δίχως να ξέρεις φίλε μου...

Tasos είπε...

Οι καημενοι οι υπαλληλοι.. Ειπαν να εχουν μια δουλίτσα ,να φτιαξουν το σπιτακι τους και την οικογενειουλα τους και δε γαμεις ψηλα καπελα.
Ομως οι κακοι εργοδοτες τους μειωσαν τους μισθους και τους απελυσαν. Τι φταιγαν τα καημενα τα παιδια? ε? τιποτα! Ολα κατερρευσαν επειδη καποιοι κακοι εκει εξω τοθελαν. Οχι επειδη ο καθενας εδω ηθελε σπιτια, αυτοκινητα,φιρμες,ταξιδια ολα με τη μια,σε μια χωρα που ολοι κουνουσανε το κεφαλι ξεροντας..

Δημήτρης Γ. Τσίγκος είπε...

Ακόμα κι αν είναι *ακριβώς* όπως τα λες, αγαπητέ Τάσο, ποιός άραγε δημιούργησε αυτά τα ψευδεπίγραφα & ανεδαφικά (στην καλύτερη περίπτωση) οράματα στον Γιάννη και στη Μαρία;
Θυμάσαι ίσως τι έλεγε *όλο* το φάσμα του πολιτικού συστήματος το 1999; Ότι "τώρα πια είναι φθηνότερο να πληρώνεις δόση δανείου από το ενοίκιο"; Θυμάσαι ακόμα *όλα* τα μέσα ενημέρωσης το 2000 να ομιλούν για το "κόμμα του χρηματιστηρίου"; Τέλος, οι αρμόδια ελεγκτική αρχή, που δεν είναι άλλη από την Τράπεζα της Ελλάδος, πιστεύεις πως επόπτευσε και ρύθμισε "ορθώς" την χρηματοπιστωτική αγορά στην Ελλάδα;
Όχι αγαπητέ Τάσο, ο Γιάννης & η Μαρία είναι θύματα. Οι θύτες πρέπει να αναζητηθούν αλλού.

Δημήτρης Γ. Τσίγκος είπε...

Στον ανώνυμο της 15 Απριλίου 2010 11:12 π.μ:
Δεν είναι το πρόβλημα στην αριθμητική αγαπητέ φίλε. Το "φθηνό δανεικό χρήμα" ήταν η κυρίαρχη οικονομική & πολιτική ιδεολογία (όχι μόνο στην Ελλάδα) για μεγάλο χρονικό διάστημα και μας έφερε στη σημερινή κατάσταση.
Φθηνά δανεικά που οδηγήθηκαν στην κατανάλωση και εν τέλει στην εξαγωγή κεφαλαίων... με τις τραγικές συνέπειες που βιώνουμε όλοι.

Πάνος Κ. Ψωμάς είπε...

Δημήτρη,
Νομίζω ότι είναι πέραν κάθε αμφισβήτησης ότι τόσο η Τράπεζα της Ελλάδος όσο και τα ειδικευμένα ανώτερα στελέχη των τραπεζών τα οποία σχεδιάζουν τις παραμέτρους της δανειοδότησης γνώριζαν με ακρίβεια το ρίσκο που αναλάμβαναν και για αυτό το λόγο θεωρώ ότι έχουν ΕΥΘΥΝΗ για την κατάσταση του κάθε Γιάννη και Μαρίας.
Ακόμη και η Νότια Αφρική έχει καλύτερο θεσιμό πλαίσιο στο συγκεκριμένο αντικείμενο όπως είχα παρατηρήσει σε ένα άρθρο μου ήδη από το 2008
(βλ. Μαθήματα Προστασίας των Καταναλωτών και Διαχείρισης των Πιστώσεων από τη Νότιο Αφρική! )!

Απόλυτη σύμπλευση ΝΔ και ΚΚΕ

Διάβασα ότι πρόσφατα ο ΓΓ της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ παρέστη σε εγκαίνια μουσείου για τον Δημοκρατικό Στρατό.  Αφού ξεκαθαρίσω ότι σέβο...