Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2008

Το Θριάσιο Πεδίο είναι ενωμένο ιστορικά και γεωγραφικά. Ήρθε η ώρα να ενωθεί και διοικητικά!

Το Θριάσιο Πεδίο είναι ενωμένο ιστορικά και γεωγραφικά. Ήρθε η ώρα να ενωθεί και διοικητικά!

Οι πόλεις του Θριασίου Πεδίου, Ασπρόπυργος, Ελευσίνα, Μαγούλα και Μάνδρα έχουν κοινό παρελθόν, κοινό παρόν και κοινό μέλλον, είτε το θέλουν ή όχι. Ενωμένες γεωγραφικά στο Θριάσιο Πεδίο, έναν τόπο προικισμένο από τη φύση στον οποίο έχουν γραφτεί μερικές από τις λαμπρότερες σελίδες της Ελληνικής ιστορίας, οφείλουν να αξιοποιήσουν τις οικονομίες κλίμακας που θα δημιουργήσει η διοικητική τους ένωση στον Δήμο Θριασίου. Η κίνηση αυτή θα είναι στο άμεσο όφελος της κοινωνίας και της οικονομίας, τόσο σε τοπικό επίπεδο όσο και ευρύτερο.
Η ένωση των ΟΤΑ του Θριασίου στον ομώνυμο Δήμο μόνο καλά έχει να προσφέρει. Οι Πολίτες της περιοχής θα δημιουργήσουν τον Δήμο Θριασίου για να θέσουν τα θεμέλια μιας βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης με σεβασμό στο αστικό και φυσικό περιβάλλον και παράλληλη ανάδειξη & διαφύλαξη της τοπικής πολιτιστικής κληρονομιάς.
Οι κοινές πολιτιστικές ρίζες, τα κοινά προβλήματα και οι κοινοί στόχοι των κατοίκων της περιοχής αποτελούν τον καθοριστικό παράγοντα που οδηγεί στην επιτυχία του Δήμου Θριασίου.
Ο Δήμος Θριασίου θα μπορέσει να:
- Επιλύσει το χωροταξικό και πολεδομικό πρόβλημα. Το Θριασίου με μακροπρόθεσμο σχεδιασμό μπορεί να εξελιχθεί στην κορυφαία περιοχή της Ν.Α. Ευρώπης στους τομείς των Μεταφορών και Logistics. Οι στρατηγικές κρατικές επενδύσεις που έχουν γίνει, γίνονται και θα γίνουν στην περιοχή (Αττική Οδός, ΟΣΕ, Λιμάνι Ελευσίνας) οφείλουν να πλαισιωθούν από ένα πλέγμα τοπικών παρεμβάσεων που θα αναπτύξουν την υγιή επιχειρηματικότητα και θα οδηγήσουν στην οικονομική ανάπτυξη και κοινωνική ισότητα στο Θριάσιο.
- Αποκαταστήσει την καταστροφή του φυσικού και αστικού περιβάλλοντος. Η άναρχη βιομηχανική και αστική ανάπτυξη της περιοχής έχει δημιουργήσει εκρηκτικό πρόβλημα για το φυσικό και αστικό περιβάλλον. Ο Δήμος Θριασίου θα έχει τις απαραίτητες δομές, ισχύ και επιρροή για τη βιώσιμη επίλυση των μεγάλων αυτών προβλημάτων που παραμένουν άλυτα για δεκαετίες, δηλητηριάζοντας καθημερινά - ουσιαστικά & μεταφορικά - τη ζωή των κατοίκων.
- Αναδείξει & διαφυλάξει την ιστορική & πολιτιστική ταυτότητα της περιοχής. Με απόλυτο σεβασμό στον πολυπολιτισμικό χαρακτήρα της τωρινής πληθυσμιακής σύνθεσης της περιοχής, η οποία προσδίδει μια πολύ έντονη και δημιουργική πολιτισμική δυναμική, θα αναδειχτεί ο ιστορικός & πολιτισμικός πλούτος του Θριασίου, από τη λαμπρή ιστορία της αρχαίας Ελευσίνας μέχρι την αρβανίτικη παράδοση, που ενώνει στην πρόσφατη εποχή τον Ασπρόπυργο, την Ελευσίνα, τη Μαγούλα και τη Μάνδρα. Ο Δήμος Θριασίου θα παρέμβει στην εκπαίδευση των νέων ώστε με εργαλείο γνώση της τοπικής ιστορίας και τον σεβασμό της διαφορετικότητας να πετύχει την αρμονική συνύπαρξη και άρση των κοινωνικών ανισοτήτων μεταξύ των διαφόρων πληθυσμιακών ομάδων της περιοχής.
Είμαστε πολλοί. Δημιουργώντας έναν Δήμο με πληθυσμό πολύ μεγαλύτερο των 100.000 κατοίκων, θα έχουμε έναν από τους μεγαλύτερους ΟΤΑ της χώρας με σημαντικότατα στρατηγικά πλεονεκτήματα για τη βιώσιμη οικονομική και κοινωνική ανάπτυξή του.
Έχουμε ευθύνες. Οι κάτοικοι του Ασπροπύργου, της Ελευσίνας, της Μαγούλας και της Μάνδρας στέκονται στο ύψος των περιστάσεων, αναλαμβάνουν τις ευθύνες που τους αναλογούν. Με την οικειοθελή ένωση των ΟΤΑ μας και την ίδρυση του Δήμου Θριασίου δίνουμε το παράδειγμα σε όλη την Ελλάδα. Η ανάπτυξη απαιτεί πόρους και οι πόροι έρχονται με τις οικονομίες κλίμακας. Το καταλαβαίνουν όλοι, ήρθε η ώρα να το κάνουν και πράξη. Ο Δήμος Θριασίου δείχνει τον δρόμο.
Να ενώσουμε το Θριάσιο. Κάτι που έχει κάνει η φύση, η κοινωνία και η οικονομία αναμένει απλώς την επικύρωση της Πολιτείας.
Γιά την πρωτοβουλία για την οικειοθελή ένωση των ΟΤΑ Ασπροπύργου, Ελευσίνας, Μαγούλας και Μάνδρας στον Δήμο Θριασίου,
Θριάσιο, 25 Δεκεμβρίου 2008

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2008

H Επιχειρηματικότητα Έντασης Γνώσης ως Απάντηση στις Προκλήσεις της Παγκόσμιας Οικονομικής Κρίσης

Τους τελευταίους μήνες η «οικονομική κρίση» είναι το πρώτο θέμα συζήτησης σε ολόκληρο τον κόσμο με τις συνέπειές της να εμφανίζονται ήδη έντονες και πολυδιάστατες, ενώ αναμένεται να διευρυνθούν και ενταθούν ακόμα περισσότερο.

Ο φόβος είναι το βασικό συναίσθημα που προκαλεί η κρίση αυτή. Ο φόβος αυτός πηγάζει από την απουσία απαντήσεων και καίρια ερωτήματα και προκλήσεις που θέτει η κρίση αυτή, ερωτήματα που απευθύνονται προς όλους μας και καλούμαστε να απαντήσουμε άμεσα – εάν τουλάχιστον θέλουμε να μπούμε σύντομα σε κατεύθυνση ανάκαμψης.

Τα γεγονότα των τελευταίων μηνών με αποκορύφωμα την κρατική παρέμβαση για τη διάσωση του τραπεζικού συστήματος θα προκαλούσαν ανησυχία εάν συνέβαιναν ενδεχομένως σε χώρες της Λατινικής Αμερικής ή άλλες παρόμοιες αγορές. Όταν όμως συμβαίνουν στις ΗΠΑ και την ΕΕ, τότε δικαίως δεν μιλάμε για ανησυχία αλλά για πανικό. Μετά την κατάρρευση του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» θεωρούσαμε όλοι πως το ζήτημα του «μοντέλου ανάπτυξης» είχε πλέον τελειώσει και λίγο – πολύ όλες οι οικονομίες του κόσμου ακολουθούσαν το μοντέλο της «καπιταλιστικής ανάπτυξης» και της «ελεύθερης αγοράς». Όλοι γνωρίζουμε ότι πολλές φορές προκύπτουν προβλήματα και αναταραχές, όμως το «αόρατο χέρι της αγοράς» είναι εκεί και εξισορροπεί τις καταστάσεις.

Το «χέρι» όμως που διέσωσε τους τραπεζικούς κολοσσούς των ΗΠΑ και της ΕΕ ούτε «αόρατο» ήταν ούτε, πολύ περισσότερο, «της αγοράς». Ήταν αντίθετα το απόλυτα ορατό χέρι του κράτους που διέθεσε τα χρήματα των φορολογουμένων μερικών εκ των πλουσιότερων κρατών της υφηλίου για τη διάσωση ιδιωτικών επιχειρήσεων (!). Πολλοί μάλιστα σπεύδουν να τονίσουν πως εάν η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε κινηθεί ταχύτερα και είχε διασώσει και τη Lehman Brothers, θα είχε γλυτώσει πολλές εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια που στη συνέχεια διάθεσε για να σταματήσει το φαινόμενο ντόμινο που δημιούργησε η πτώση του επενδυτικού αυτού γίγαντα.

Προκύπτει λοιπόν ένα θεμελιώδες θεωρητικό, μα συνάμα και πολύ πρακτικό ζήτημα: Είκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, βιώνουμε άραγε και το τέλος του καπιταλισμού όπως τον γνωρίζαμε; Κι αν ναι, τι ακολουθεί; Ποιο είναι εν τέλει το οικονομικοκοινωνικό μοντέλο στο οποίο πρέπει να βασίσουμε τα σχέδιά μας για το μέλλον;

Η επιχειρηματικότητα είναι η έννοια που έρχεται να καλύψει το θεωρητικό και πρακτικό κενό που δημιουργείται. Η αιτία που προκάλεσε την Παγκόσμια Οικονομική Κρίση του 2008 ίσως να μην ήταν άλλη από την απώλεια του επιχειρηματικού κινήτρου (entrepreneurial drive).

Είναι απολύτως βέβαιο πως οι διοικήσεις των επενδυτικών επιχειρήσεων γνώριζαν από καιρό τι θα συμβεί. Η απουσία όμως της ηθικής, κοινωνικής και συναισθηματικής σχέσης με το αντικείμενο της εργασίας τους δεν επέτρεψε να λάβουν έγκαιρα τα απαραίτητα μέτρα.

Η επιχειρηματικότητα, με λαμπρό παράδειγμα – μοντέλο εκείνο των Ελλήνων Μαστόρων του 19ου αιώνα, διορθώνει το παραπάνω πρόβλημα. Ο επιχειρηματίας που έχει συνδέσει την ύπαρξή του με το αντικείμενο της εργασίας του, που δεν μπορεί να δει όφελος και πρόοδο έξω από την δραστηριότητά του – η οποία τον χαρακτηρίζει ηθικά, κοινωνικά και συναισθηματικά – δεν πρόκειται ποτέ να επιτρέψει τη διολίσθηση και απαξίωση της επιχείρησής του. Στην πραγματικότητα αυτό το πετυχαίνει παράγοντας προϊόντα και παρέχοντας υπηρεσίες που είναι πραγματικά χρήσιμες στην κοινωνία και την οικονομία – ακριβώς το αντίθετο όσων έκαναν οι τραπεζίτες των τοξικών ομολόγων!

Τα διοικητικά στελέχη των μεγάλων εισηγμένων πολυεθνικών επιχειρήσεων συμπεριφέρθηκαν με γνώμονα το δικό τους ατομικό συμφέρον. Αγνόησαν ότι η προσωπική ευημερία δεν δύναται να είναι βιώσιμη παρά μόνο σε περιβάλλον συλλογικής ευημερίας. Με τον τρόπο αυτό διαβρώσαν την αγορά που οι ίδιοι δημιούργησαν με αποτέλεσμα την ηχηρή κατάρρευσή της. Μοιάζουν θα έλεγε κανείς με Υπουργούς Οικονομικών χωρών με σαθρή οικονομία, οι οποίοι προχωρούν σε αλόγιστες παροχές για να καρπωθούν βραχυπρόθεσμα πολιτικά οφέλη αδιαφορώντας για την ουσιαστική υποθήκευση του μέλλοντος των επόμενων γενιών.

Έχουμε την ανάγκη ενός οικονομικοκοινωνικού μοντέλου ανάπτυξης που θα δένει τον άνθρωπο με το αντικείμενο της εργασίας του ενώ παράλληλα θα επιβραβεύει την ευελιξία και τη δημιουργικότητα. Η επιχειρηματικότητα είναι μονόδρομος στην κατεύθυνση αυτή. Είναι πολύ σημαντικό να σημειωθεί πως η ένταση γνώσης προτάσσεται της έντασης κεφαλαίου στο μοντέλο αυτό. Η οικονομία της γνώσης δεν μπορεί παρά να είναι η οικονομία των Μαστόρων – και αυτή είναι η απάντηση στην πρόκληση της Παγκόσμιας Οικονομικής Κρίσης.

Όχι στην ανθρωποφαγία — Στήριξη στην Ελένη Αντωνιάδου

Ο Μάρτιος του 2017 ήταν ένας ιδιαίτερα δύσκολος μήνας για μένα καθότι πριν λίγες εβδομάδες είχα χάσει τον αγαπημένο μου πατέρα μετά από μα...